Cafe Guilt Novels & Stories

Inilapag niya sa aking lamesa ang kape na ipinabili ko nang lumabas siya para kumain ng tanghalian. Caffeine may cause severe palpitation. Subalit para sa akin ay na-re-relax nito ang katawan ko. Matagal na rin simula nang tumigil ako sa pag-inom ng kape. Si Mateo na kasi ang naging pampakalma ko. But not now.

I stared for a moment at the mug as I was holding, with a hot creamy coffee. The smolder of coffee is directly hitting my face. Until now I am still thinking about my mother's revelation. I don't want to ask more about it. I don't want to pressure her by answering my curiosity even it makes me overthink seconds by second, because I am more worried about her condition. Kaya nang bumalik ako sa condo ay doon lamang ako napaisip. Ang bigat-bigat na ng lahat lalo ba sa kondisyon ni Mommy at dumagdag pa ng totoong estado nila.

“Mr. Bianchi…” Kalmadong dinampot ni Brian ang tasa ng kape na iniinom kanina ng asawa. Hindi nito iyon nagawang makalahati man lang, dala marahil ng naging daloy ng kanilang usapan ng Ginang. Malamig na rin iyon. The next second, the coffee juice splashed all over the woman's head and face. Ibinuhos iyon ni Brian dito na hindi man lang kinakitaan ng pagkakonsensya. Kung hindi iyon kayang gawin ng kanyang asawa, siya na ang gagawa. Walang sinuman ang pwedeng magpahiya dito lalo na kung sa gitna ng maraming tao. There were many people in the coffee shop, and she felt particularly embarrassed. However, she could not afford to offend Gabriano Bianchi gaya ng ginawa niya kay Ceska kanina na wala

We already reached the part of the place na medyo maraming tao dahil sa magkabilang cafes at bars. “What?” He queried. I was looking at a bar in front of me. “Drink and get drunk,” I mumbled. Umiinom naman ako occasionally. But it’s mostly just wine, and I don’t really get to the point where I get drunk. Iyong sakto lang talaga because I don’t allow myself to get drunk. I used to restrain myself from drinking too much in fear that I’ll have a bad hangover and it will affect my work. Apparently, thinking that way is one of the signs that I am a workaholic.

Mas mabilis ang tibok ng puso niya kaysa noong nasa boxing ring siya. Lumapit siya dala ang dalawang paper cup. "Coffee." Napatingin si Bea. "Para sa'kin?" "Decaf." Napatawa siya. "Naalala mo." "Sabi ng doctor, bawal sobra ang caffeine." Napailing si Bea. "Pati ba naman 'yan, kabisado mo?" "Inaaral ko." "Bakit?" "Concerned ako." Napairap siya.

Dahil sa unang pagkakataon ay may nakita siyang emosyon sa mukha nito na hindi niya kailanman inaasahang makikita. Guilt. Hindi simpleng guilt lang kundi iyong klaseng guilt na parang kinakain ka mula sa loob. Iyong guilt na hindi mo matakasan kahit ipikit mo ang mga mata mo. Iyong guilt na nagpapahirap huminga. Parang gusto mong bumalik sa nakaraan at baguhin ang lahat pero hindi mo na magawa. "What exactly did I do?" Mahina nitong tanong.

“I think people do what they think they have to do. Good, bad… minsan hindi ganun kalinis.” “What if doing something bad is the only way to save someone?” He studied me. “That sounds specific.” “It’s not.” “It is.” “It’s hypothetical.” “Your hypotheticals are suspicious.” I looked away. Caelan didn’t push. After a moment, I said, “You seem almost happy today.” He leaned his head back against the cabinet. “I blame you.” “Me?” “You took over my café, my family, my sleep schedule, my emotional stability.” “Wow. I’m powerful.”

Naglakad palayo habang bitbit ang bigat sa dibdib ko. Guilt. Matinding guilt.Hindi ko man lang siya tinanong tungkol kay Jairee. Pag-alis ko sa ospital, hindi ako agad umuwi. Dire-diretso ang takbo ng sasakyan ko hanggang sa huminto ako sa isang kilalang 24-hour restaurant sa may kanto. Tahimik ang paligid, madilim pa ang kalangitan, pero bukas na ang ilaw ng kainan. Kailangan ko ng kahit kaunting pahinga at higit sa lahat, sabaw.

August's POV I feel irritated. Kung kanina, okay lang sa akin na aalis kami ng gabi, ngayon na paalis na kami ay nababanas na ako. I feel fucking sleepy like sagad to the bones. Dalawang tasa na ng kape nalaklak ko. May baon pa nga ako. Pakiramdam ko ay aatakihin na ako ng hypertension dahil sa dami ng caffeine na ininom ko pero wala pa rin epekto. Pero wala naman akong karapatang magreklamo dahil kasalanan ko rin dahil hindi ako umidlip. Pinairal ko masyado ang pagkabilib ko sa sarili ko kaya parang karma na rin ito sa akin.

Paano ko maaatim na ngumiti sakanya? Akala nya ba sya lang ang umiiyak gabi-gabi? Ako rin naman, nasasaktan. Pero ewan ba, kahit lagi kong inaayawan ang mga pagkain na niluluto nya, yun parin ang hinahanap-hanap ko. Maybe because I felt guilty? Kaya rin nga ako umuwi nang maaga ngayon ay dahil gusto kong kumain nang niluto nya. I also feel sorry sa aksidenteng pagtapon ng kape sa paa nya kanina. I didn't intend to do that.