Cafe Guilt Mga Nobela at Kwento

Paano ko maaatim na ngumiti sakanya? Akala nya ba sya lang ang umiiyak gabi-gabi? Ako rin naman, nasasaktan. Pero ewan ba, kahit lagi kong inaayawan ang mga pagkain na niluluto nya, yun parin ang hinahanap-hanap ko. Maybe because I felt guilty? Kaya rin nga ako umuwi nang maaga ngayon ay dahil gusto kong kumain nang niluto nya. I also feel sorry sa aksidenteng pagtapon ng kape sa paa nya kanina. I didn't intend to do that.

Nasa tamang pag-iisip ka pa ba? Hanggang sa makarating kami ng Sweet Cafe ay tahimik lang ako. Hiyang-hiya ako dahil sa mga pinagsasabi ko. Tahimik lang din siya kaya walang naging aberya. Hanggang sa makapasok kami sa loob ay walang kumikibo sa aming dalawa. I feel so guilty, mukha namang hindi siya nasaktan sa mga sinabi ko pero base sa sinabi niya kanina, mukhang na-offend siya sa iilan.

Paunahan, at pagalingan sa paghabol ng bus at jeep para lang makasakay. Napadaan ako sa favorite café namin ni Miss Eve, napalunok ako nang mag-crave ng kape na palagi naming iniinom. Parang gusto kong bumili, kaya lang wala si Miss Eve at may trauma pa ako noong huling sinubukan kong bumili ng kape ng ako lang mag-isa. Baka may mga katrabaho na naman akong makaharap na masyadong bitter sa existence ko sa kumpanyang ito. 'Di ako totally takot sa kanila dahil kaya ko naman na ipagtanggol ang sarili ko kung gugustuhin ko, ang sa akin lang ay ayaw ko na magkaroon ng kaaway dito o kaya ay magkaroon ng bad record sa HR dahil natatakot akong mawalan ng trabaho. Sayang, malaki pa naman ang sahod ko

This was the perfect spot—quiet, away from all the noisy customers and nosy people who always seemed to be watching. Humigop muna ako ng ice mocha bago muling bumuntonghininga. Pumunta ako rito para magtanggal ng stress, pero kahit pala sa paborito kong coffee shop, sinusundan pa rin ako ng pag-aalala at ng guilt na hindi ko matakasan.

Ilang gabi akong hindi pinatulog ng sampalok candy na 'yun. Sa tuwing naiisip ko ay napupuno ako ng guilt at nananaginip din ng masasama. Syempre, feeling ko ay ang laki ng kasalanan ko kay Zaria at hindi ko tahasang maamin ang lahat. Nakaka-stress. Gusto kong e-open na rin sana ito kay Chaeus subalit kada tatangkain kong sabihin ang about dito ay palagi na lang 'yung nauudlot. Parang sinasadya ng panahong pigilan ako.

“Too much caffeine can make you anxious and imagine things that aren’t even real.” Noon lang napansin ni Arah na nabitbit pala niya hanggang dito ang kanyang kape. Pero nakuha na ng lalaki ang inis niya lalo na nang makita niya itong tila nakangiti na tila natutuwa pa. Pakiramdam niya ay ginagamitan din siya nito ng taktika gaya ng ginamit nito sa mga babaeng reporters na tila maiihí sa kilig dahil lang sa nginitian nito.

Tumango lang ako, pero sa loob-loob ko nag-aalab ang halo-halong emosyon. Guilt. Selos. Takot. At galit sa sarili ko dahil mas pinili kong uminom kaysa kausapin siya. Umupo ako sa upuan habang naghahanda siya ng kape. Pinagmamasdan ko siya nang hindi niya napapansin. Siya pa rin si Althea. Yung sweet. Yung maalaga. Yung laging nauuna mag-alala.

Suhesyon nito. “You’re right, it’s too good to be true. We can lose our goa just by spending all this card have para lang mabusog ngayong araw .” Tumango-tango si Morriban. Nang makarating kami sa Cafeteria ay sandamakdak agad ng mga nilalang ang masigabong nagkakasiyahan sa kanya-kanya nilang upuan. May mga nilalang na namumuhalan sa pagkain. May mga grupo ng nilalang na gabundok ang pagkaing nasa lamesa. At may mga nilalang rin na bigat na bigat sa mga dinadalang pagkain papunta sa kanilang lamesa. Ang lahat ay nagkakasiyahan at iwinawagayway ang gintong card na para bang isa itong biyaya na kahit kailan ay hindi nila inaasahang matutupad. Bagay na kamuntik ko nang paniwalaan dahil sa mga

I know - Kumpara sa mga nakaraang araw ay maaga akong umuwi, sumama kasi ang pakiramdam ko at alam kong hindi na ako makakapag trabaho nang maayos. Hinayaan ko na lang muna si Katelyn na mamahala sa Cafe. Pagkapasok sa bahay ay dumeretso agad ako sa kusina saka uminom ng tubig. Pakiramdam ko ay uhaw na uhaw ako ngunit kahit ilang beses na akong uminom ng tubig ay hindi ito mawalawala. Isang klase ng inumin ang hinahanap ko, yung malamig at gumuguhit sa lalamunan, something smells like rose metallic and taste like mint and velvet.

Inilabas niya mula roon ang kanyang wallet at dinampot ang kanyang cellphone na nakapatong lang naman sa kanyang table pagkatapos ay naglakad na palabas ng kanyang opisina. Sa tingin niya kasi ay kailangan niya talaga ng kape. Madalas talaga silang nagkakape dahil malamig ang klima sa canada pero dahil stress din siya ay iyon ang pampakalma niya. Nag-aalala siya na baka dumugo na naman ang ilong niya sa sobrang stress gaya ng dati. At dahil nga hindi niya gusto ang kape na timpla ni Arah ay magtutungo na lang talaga siya sa coffee shop na malapit lang naman sa building ng opisina nila. Iyong pinaka matapang na kape ang nasa isip niyang order-in dahil mag-o-over time siya.