Cafe Guilt Mga Nobela at Kwento

“You’re just a noise.” Tumahimik ang café. Hindi iyong katahimikang awkward— kundi iyong katahimikang may inaabangang sasabog. Nakatayo pa rin si Ellen Gardovas, bahagyang nakatagilid ang mukha, parang hindi pa rin matanggap ng katawan niya ang nangyari. Hindi ang sakit ng sampal ang bumigat—kundi ang katotohanang nauna siya.

Gusto ko man bumili nang cake ay hindi ko na ginawa. Kaagad akong lumabas sa coffee shop at nagmaneho pauwi. Walang tigil sa pag-agos ang mga luha ko. Hindi ko rin alam kung paano ako nakauwi sa bahay namin. Ang buong akala ko ay nagbago na ito pero nagkamali ako. Hindi pa rin niya ako mahal. Ang sakit pero hindi niya ako mahal.

"I was a working student before. I started working at my friend's mom's cafe. I'm working as a barista at that time. I make coffee every day. Dahil baguhan lang ang lugar na iyon dagsa ang mga tao doon. Naging puntahan 'din ng mga tao ang cafe noon. Her mom's coffee is another level, I must say. It's way different from the coffee that I tasted before. That's why it became talk of the town." "Dahil doon ay naging CEO ka?" Tanong ko. "No," Henry replied, making my curiosity eager to know more about it. "Tell me more." Tumango si Henry. "There is this one older man who often visits the cafe. I can tell that he is just a newbie because of all the people who come to the cafe I already memorized t

si Ate. "Magpasalamat ka nga at humihinga pa siya ngayon. Kung ako ang tatanungin ay hindi na niya deserve pa ang mabuhay rito sa mundong ibabaw. Hindi niyo deserve na dalawa." "Tangina, ramdam ko na e. Nahahalata ko na 'yung mga malalagkit na tingin niyo sa isa't-isa pero dahil masama ang magbintang at baka napa-paranoid lang ako ay hindi ko pinansin ang lahat. Nasanay ako na makita kayong malakas mag-asaran noon pa man kaya nagu-guilty ako kapag pinag-iisipan ko kayong dalawa na baka may something na. Nasayang 'yung guilt na naramdaman ko bigla kasi all this time..." umiling si Ate Anne at saka pinunasan ang tumulong luha. "All this time pinagkakaisahan niyo na pala ako sa likod ko? All th

Medyo paos nga ito nakaramdam siya nang guilt. Seeing him malalim ang mga mata nito and he has now a double eyelids halatang masama ang pakiramdam nito. Embes na sa upuan nito ay sa couch ito naupo. "You wanted coffee...?" Binalingan siya nito and shook his head. "I wanted some soup.," Napaisip siya maaga pa para sa may sabaw na ulam at nag aalala siya dito. " I don't think available na yun sa cafeteria but don't worry tatawag ako sa kanila ngayon"

Sapphire thinks that he's going to see Sir Will today, ngunit heto nga't wala namang nangyari. He just bought a cup of coffee in the near cafe and that's one big stupid act. Para sa kape ay magmamadali ito nang gano'n? Will he die when he failed to drink coffee? Looking from afar, Sapphire can't feel anything but weariness and frustration. Why is this happening?

The coffee. “Good luck,” I said, sweet as poison. “Baka lang makalimutan mo—people come here not just for coffee. They come for the books. Something I doubt your soulless café will ever have.” “Ouch. May hugot.” He leaned closer. “Inggit ka lang kasi may budget kami for real design. Hindi tulad nitong shop mo na parang pinulot sa ukay ang mga furniture.” My cheeks burned. How dare he?

sagot ng isa pa. Pinilit niyang hindi na lang pansinin. Pero sa loob-loob niya, naramdaman niyang may bahid ng guilt. Hindi dahil totoo ang sinasabi nila, kundi dahil alam niyang kung maririnig iyon ni Leandro… siguradong masasaktan ito. Pagdating sa cafeteria, naroon si Adrian, nakaupo at may dalang iced coffee. Pagkakita sa kanya, agad siyang kumaway.

Hindi rin tunog ng taong may utang na loob. Tunog iyon ng isang lalaking unti-unti nang nahuhulog. Marahan niyang binawi ang kamay niya. “Sir… please don’t make me feel guilty.” Napakunot-noo si Rafael. “Guilty?” “Opo.” Napangiti siya nang mapait. “Kasi pakiramdam ko… ako na lang lagi ang pinoproblema niyo.” “Tama ka.”

I was too stressed to even wear my panty back, dahil nagmamadali ako. Damn that alcohol! Nasa isipan ko ay ang trabaho ko, mga kapatid, at bagong problema ni Papa. I texted Rafa to cook my siblings meals, at humingi na 'rin ako ng tawad dahil hindi ako nakauwi kagabi. Gaano ko man ka-gustong umuwi ngayon, ay napapalitan ito ng takot at kahihiyan. Though they didn't know what exactly happen, pero mas nangingibaw ang guilt ko.