Cafe Guilt Novels & Stories

“You’re just a noise.” Tumahimik ang café. Hindi iyong katahimikang awkward— kundi iyong katahimikang may inaabangang sasabog. Nakatayo pa rin si Ellen Gardovas, bahagyang nakatagilid ang mukha, parang hindi pa rin matanggap ng katawan niya ang nangyari. Hindi ang sakit ng sampal ang bumigat—kundi ang katotohanang nauna siya.

Gusto ko man bumili nang cake ay hindi ko na ginawa. Kaagad akong lumabas sa coffee shop at nagmaneho pauwi. Walang tigil sa pag-agos ang mga luha ko. Hindi ko rin alam kung paano ako nakauwi sa bahay namin. Ang buong akala ko ay nagbago na ito pero nagkamali ako. Hindi pa rin niya ako mahal. Ang sakit pero hindi niya ako mahal.

“You know they will! But who cares? I'm cutting them off from our lives because they don't like you for me. Now if you're still affected even when they're not here, that means I failed. They still stress you out…” Sunod-sunod akong umiling. Guilt spread through my system. Ibinaba niya ang ulo niya sa balikat ko at saka bumagsak ang balikat niya. “I'm trying my best. You don't have to worry.” …

Sapphire thinks that he's going to see Sir Will today, ngunit heto nga't wala namang nangyari. He just bought a cup of coffee in the near cafe and that's one big stupid act. Para sa kape ay magmamadali ito nang gano'n? Will he die when he failed to drink coffee? Looking from afar, Sapphire can't feel anything but weariness and frustration. Why is this happening?

The coffee. “Good luck,” I said, sweet as poison. “Baka lang makalimutan mo—people come here not just for coffee. They come for the books. Something I doubt your soulless café will ever have.” “Ouch. May hugot.” He leaned closer. “Inggit ka lang kasi may budget kami for real design. Hindi tulad nitong shop mo na parang pinulot sa ukay ang mga furniture.” My cheeks burned. How dare he?

sagot ng isa pa. Pinilit niyang hindi na lang pansinin. Pero sa loob-loob niya, naramdaman niyang may bahid ng guilt. Hindi dahil totoo ang sinasabi nila, kundi dahil alam niyang kung maririnig iyon ni Leandro… siguradong masasaktan ito. Pagdating sa cafeteria, naroon si Adrian, nakaupo at may dalang iced coffee. Pagkakita sa kanya, agad siyang kumaway.

Nataranta ako dahil doon pero naisip ko na hindi naman mataas ang caffeine kaya ipinaliwanag ko naman na huwag siyang mag-alala kasi may ganyan ganito lang naman ang kape. "Tsaka alam mo ba? Nabasa ko rin kaya na nakaka relieve raw talaga ng stress ang flavor na 'yan. Ganoon din ang mga digestive issues. Kahit I-search mo pa sa internet--" Na-realize ko naman na ang daldal ko kaya itinikum ko na ang bunganga ko pero humalakhak din.

Sagot niya ng hindi nakatingin sa akin at tinuloy ang pagkain. Saglit akong natigilin, hindi ko akalain na binibigyan niya ang mga ganoong bagay. Hindi ko akalain na alam niyang mas gusto na sinasarili minsang ang mga bagay-bagay, hindi ko maipigilan na makaramdam ng guilt. Paano ko nagawang pag-isipan siya kanina na may ginagawa siyang masama dahil lang nag-iiba ang kilos niya?

Umalis na si Aeros. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman, pero tila sumisikip ang kaniyang dibdib. Ang guilt na dapat ay hindi niya nararamdaman ay tila sumisiksik na ngayon sa kaniyang puso. Napakawala niyang modo. Hindi niya man lang inalok si Aeros na pumasok ng coffee shop. Hindi niya man lang ito ipinakilala sa kaibigan. Hindi niya man lang… hinintay na makaalis ito sa parking lot bago siya pumasok ng coffee shop.