Cafe Guilt 소설 & 이야기

Pagbukas pa lang ng pinto, amoy na amoy na kaagad ang mamahaling kape at inumin sa café, gayundin ang mga pastries at iba pang produktong binebenta sa cafe na iyon ay amoy na amoy na sa labas pa lang. Sa bawat hakbang ni Hestia, paulit-ulit na tumuturan ang galit na si Sabel. “Palamunin ka pa rin hanggang ngayon! Wala ka talagang kwenta! Kaya wala sigurong gusto magpakasal sayo dahil makupad ka at mahina mag-isip, tsk!”

Sabi naman ni George ay marahil napagod nang magpapansin ito sa kanya kaya ganon. Ang ipinagtataka niya ay simula ng magpunta ito sa coffee shop na pinag tatrabahuhan niya ay walang araw na hindi ito nag pupunta. Yun nga lang ay iba't ibang babae ang kasama nito sa bawat araw. Ang iba ay sa school din nila nag aaral, ang iba naman ay hindi niya alam kung saan nito nakuha. Naalala niya nga isang beses ng umorder ito ng coffee para dito at sa kadate nito ay sa halip na pangalan ng kadate nito nang araw na iyon ang isulat niya ay ang kadate nito noong nakaraang araw ang naisulat niya. Nang tawagin ko ang pangalan na nakasulat sa cup ng kape ay walang napunta sa counter kaya napilitan akong ibig

Tuloy ay nakaramdam ako nang matinding guilt at frustration sa sarili. Binalingan ko si Clark na noon ay abala na sa mga order dahil nakaramdam ako ng urge na uminom. "Clark, isang brandy nga!" Nakaramdam ako ng stress dahil sa pag-aalala kay Seiichi kung kaya ninais kong uminom. Bumukas ang pag-aalala sa mukha nito. "Pero Ma'am, baka malasing kayo. Wala po rito si bos."

"Hindi sa wala akong magustuhan. Bakit kailangan ko pang mamili kung sa papel lang naman ang kasal natin? I mean hindi mo kailangan gumastos para sa kasal." Tumaas ang sulok ng labi nito. "Miss Mananghaya, do you feel guilty now?" Kinunotan niya ito ng noo. "Guilty? Bakit naman ako makakaramdam ng konsensya?" "Bakit? Because you know you're only using my brother to get away from your family and puberty."

Pero para sa ikabubuti ng kapatid niya ang ginawa niya at iyon na lamang ang pilit niyang itinatanim sa kanyang isip para alisin ang guilt na nararamdaman niya sa kanyanhmg sarili. "Bakit ang tahimik mo?" tanong ni Raff habang nakasakay sila sa kotse nito pauwi sa bahay nito. "Ha?" nabiglang sagot niya. Iniiwas niya ang tingin sa mukha ni Raff dahil nakaramdam din siya ng guilt sa kanya. Asawa na niya ito ngunit ibang lalaki ang laman ng isip niya. Dumilim ang mukha ni Raff at mariing hiwakan ang magkabila niyang pisngi.

Trust and respect are just as important, and Kurt had shattered both. Pumasok ako sa café, umaasa na ang pamilyar na paligid ay magbibigay sa akin ng kahit konting aliw. Umorder ako ng kape, kahit wala naman talaga akong ganang uminom. Gusto ko lang ng isang bagay na mainit na mahahawakan—isang bagay na makapagbibigay-distract sa akin mula sa malamig na katotohanan ng mga nangyari.

Gusto nang sumabog ni Agatha sa pagbanggit ng pangalang iyon, at agad na sumigaw, “kasalanan mo ‘to lahat eh!” “Oo.” tumango ito. “Kaya nga, nakakaramdam ako ng labis na pagkakasala…” “Umalis ka na nga! Mararamdaman mo ang pagkakasalang yan sa buong buhay mo! Gaano ba karaming kasalanan ang kailangang gawin ng isang tao para makaramdam ng guilt araw-araw?!” galit na galit si Agatha sa salitang “pagkakasala”. Limang taon ang nakalipas, pinakasalan niya ito dahil sa guilt. Sa loob ng limang tao nilang pagsasama, wala siyang naramdaman kundi guilt para sa kanya, kaya gumastos ito ng malaking pera para sa kanya para makabawi sa guilt niya. At pagkatapos ay sinaktan siya ng husto ulit. Ngayon, a

problemadong ani mama at napahilot pa sa noo. “I don’t know when he’s feeling alright or not. I feel like I don’t even know who he is. I should not have neglected him in the first place.” Again, I felt guilty. I think I will carry this guilt for the rest of my life. Kapag nakikita ko si kuya na mababa ang self esteem niya o hindi kaya ay hirap makipag socialize, hindi ko maiwasang makaramdam ng guilt dahil parang ako ang may kasalanan kung bakit. May kasalanan naman talaga ako. If only I’m not too obsessed with affection and attention.

Kung dati at nagugulat siya, hindi na ngayong sanay na siya. "Kumain lang ako sa Cafe sa tapat na building, Papa. Hindi na pala ako pwedeng kumain bago magsimulang magtrabaho?" Ibinaba niya ang bag sa katabing upuan saka pinagkrus ang mga binti sa ilalim ng lamesa. "I'm sorry. I thought I saw someone familiar in that Cafe." Iniabot nito ang ashtray sa isang bahagi ng cabinet saka nagsindi ng sigarilyo.

At sa dami ng iniisip ko buong araw, siya pa rin ang bumabalik sa isip ko palagi. The driver took a left turn, and I glanced out the window. The coffee shop was just a long blocks away now. This is the last one for today, Sienna. Pagkatapos nito, sa'yo na ang oras ko at buong atensyon ko. But even as I thought that, a sliver of guilt slid into my chest. At kung galit siya o nagtatampo, tanggap ko. Basta hayaan niya la mang akong bumawi.