Cafe Guilt Novels & Stories

Dahil na rin sa mabilis akong mapagod ay hindi na kinakaya ng aking katawan ang mag trabaho pa sa cafeteria. Kapag tinatanong nila ako ay umiiwas na lamang ako o kaya iniiba ang paksa dahil hindi ko alam ang isasagot sa kanila. Nakakadepress! Lalo na at malapit na ang exam week sa aming paaralan. Madaming proyekto na kailangan tapusin at patong patong na rin ang aking mga bayarin. Paubos na ang aking ipon at balita ko ay itatanggal na ako sa cafeteria dahil sa leave without notice. Nakakapang hinayang ngunit kailangan kong tanggapin dahil ako naman ang may kasalanan.

"Huli na para sa salitang iyan, Mina. Hindi ako si Gilbert para patawarin ka. Galit na galit ako sa inyo ng Mama mo. Alam mo bang kung gugustuhin ko p'wede kong ipasara ang coffee shop ninyo? Maraming mga reklamo sa café ninyo dahil sa pamamahala ninyo. Hindi tama ang pasahod ninyo sa mga crew at wala silang mga benefits. Isang taon na rin kayong hindi updated sa BIR at alam mo bang alam ko rin na nalulong sa Casino ang Mama mo?" Nanlaki ang mga mata ni Mina sa sinabi ko. "Naaawa ako sa inyo kaya hihintayin ko na lang na bumagsak kayo." Huminto sa tapat namin ni Mina ang sasakyan ni Manong Celso. Bumaba ito at pinagbuksan ako ng pinto ng kotse sa backseat. Walang paalam na umalis ako ng café

“Ano ‘to?” “Gift.” “Bakit?” “Because you deserve something nice... from someone you can trust.” Waaaait lang. Bakit parang... nakakakilig ‘yun? “Hindi mo na kailangan bilhin 'yung café, ha. Hindi na ako babalik doon. Promise.” Tumingin siya sa’kin. “Good.” “Ay. Jealous ka nga talaga.” “Hindi ako seloso.” “Edi possessive ka?”

"Kahit tatlumpong minuto lang?" "No, napakatagal na niyan" I saw him frown. I didn't know he was this persistent. " just this day" " Sabi Kong ayaw ko eh-----" " So, I want a A5 wagyu steak and this red wine, please. " How did I get here? I was really refusing kanina and then he started guilt tripping and gaslighting me, I got a lump in my conscience so I let him get the best of me.

Pagkatapos ay bahagya itong ngumiti. "I think, that one looks like a coffee cup." Napatawa si Graziel. "Coffee cup?" Taray, ah. Coffee cup pa talaga. Pati sa clouds ang sosyal ng nakikita nito. Nagpapahalata lang talaga na mahilig sa kape. Hindi lang basta mahilig, addict pa kamo. Tumango si Kevin. "I guess I really do work too much." Napangiti siya. Mukhang alam din pala nito ang sariling kahinaan. Mabuti naman at nalaman nitong nasosobrahan na ito sa trabaho. Workaholic na mahilig sa kape.

Plano ko sanang mag-grocery after ng training ko ngayong araw pero bagsak naman na ang kasama ko. Nang makarating sa bahay ay pinilit ko munang kumain ang lalaki bago muling bumalik sa kaniyang pagtulog. I was really feeling guilty all the time na dahilan upang umirap siya sa akin bago umakyat sa kaniyang kuwarto. “Stop feeling guilty. Nagiging malambot ka na, that's not your style.” Hindi ako nakapagsalita. After minutes of just sitting in the kitchen and thinking, I realized that he was right.

Its warmth comforted my soul. "I feel ashamed," I brought up. "Nahihiya ako. My conscience won't take it if ever I put you or anyone in trouble dahil sa inasal ko." I watched the smoke swirled from the cup of cocoa drink. Kagabi lang ako uminom ulit. At sinadya ko talagang magpakalasing. Kung nagawa ko mang mag-eskandalo o ano, it'd be totally my fault. Lalo na kung may nadamay o naabala ako.

Ilang gabi akong nagigising na umiiyak. Minsan ay hindi ko alam kung panaginip ba iyon o alaala. Minsan, napapaupo ako sa kama habang nanginginig. At ang pinakamasakit sa lahat... Hindi lamang takot ang nararamdaman ko. May guilt. Napakalaking guilt. Dahil sa isip ko, ako ang may kasalanan. Ako ang makasalanan. Kahit hindi ko na mabago ang nakaraan, paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung bakit ko hinayaan na mangyari ang lahat.

It wasn't my fault but why my guilt eating me whole. Ang palad ko nasapo ang noo ko habang ang isang kamay ko naman ay napakapit saking bewang. Walang tigil ang mga paa ko sa paglakad. Ang utak ko naman ay gulong gulo. Nasaktan ko ba ng husto si Lyresh?? Ganun na lang ang itsura ng mama niya. What the heck is wrong with me? Bakit pakiramdam ko hindi ako patahimikin ng guilt ko.

Puna niya sa seryosong mukha, saka lumingon sa banda ko. Nagsalubong ang kaniyang kilay, nang makita kung ano ang dala ko. "What are these? Hindi ba't kape ang ini-uutos ko sa'yo?" Lumunok ako ng mariin, saka tumikhim. "Malinaw po ang naging utos niyo sa'kin, walang duda doon. But as your nutritionist, Sir Tres. I disapproved tolerating coffee intake, lalo pa't nakakasama ito sa kalusogan. Posibleng tataas ang heart rate mo, at magiging sanhi ito para magkaroon ka ng anxiety, restless nights, at insomnia." Ramdam ko ang tulis ng kaniyang paninitig, animo'y sinusuri ako kung talaga bang nagsasabi ako ng totoo.