Calm Seas Quote Novels & Stories

Napapasinghap na lang ako sa napakagandang nilalang sa harap ko, at hindi pa rin ako makapaniwala na nandito na ulit siya sa tabi ko. Ipinikit ni Jasmine ang kanyang mga mata at huminga ng malalim. “Alam mo, Kyle. Gustong-gusto ko ang amoy ng dagat. Parang ‘yung amoy ng ulan. They make me feel calm.” Nang imulat niya ang kanyang mga mata, tumitig siya sa napakagandang view sa harap namin, bago siya tumingin sa akin. “And I feel calm whenever I’m with you, Jasmine.” sabi ko sa kanya at hinila siya sa isang malaking bato at pinaupo dito. “You want me to take a picture of you?”

Kaya rin mabilis na-serve ang breakfast namin. Matapos ng breakfast, inaya ko siya sa tabing-dagat. Hindi maaraw. Hindi ko alam pero maulap ngayon kaya hindi mainit. I smiled when we were on the seashore. The pristine water and the waves of the ocean are calming. Umaayon sa gusto kong maging araw namin. Calming and comforting. Hinarap ko siya matapos kong pagmasdan ang dagat. “So tell me, after all these years, what stops you from moving on?”

Kung puwede lang ay gusto kong manirahan sa ganito katahimik at kagandang lugar. Nakapaa lang ako habang binabaybay ang dalampasigan, sinadya ko pa maglakad doon sa may tubig. Every time the waves hit my feet; it sent a new kind of calmness inside me. The calm sea, the rough sand under my feet, and the cold breeze made my heart feel at peace. “Claire!” I turned my head to see Seb running in my direction. Maliwanag na at kitang-kita na ang kinang ng asul na dagat.

Inalalayan niya ito palabas ng cottage, papunta sa tabing-dagat. Tahimik silang naglakad sa buhangin. Ang mga yapak nila’y naiiwan sa basa pang baybayin. Sa malayo, may tunog ng gitara mula sa ibang cottage, pero sa pagitan nila, tanging alon lang ang naririnig. “I used to come here when I was younger,” sabi ni Leandro habang nakatingin sa dagat. “Whenever things got too heavy. My mom used to tell me—‘the sea doesn’t judge, it only listens.’”

I blushed. We walked towards the sea and sat in the shore. Malamig kaya nagulat na lamang ako ng biglang nilagay ni Joem ang balabal sa aking likod. Once again, blood starts running to my cheeks. He also started a bonfire in the middle of us so we won't be cold. Then he started opening two bottles and gave one to me. I don't know what's running through his mind, but he's extra quiet now for sure. "The sea is so calming, isn't it?" ako na ang nagsimula ng usapan. I stared at the sea and the reflection of the moon in it. The wind is whispering through my ears.

“Thank you.” Iniikot ko ang camera. “Right now, I’m in the middle of the sea.” Nakita sa live ang madilim na karagatan. At ang mga ilaw ng yate. “I’m just chilling.” Tinaas ko ang wine glass. “And drinking wine.”

"Don't be full of yourself. I just came because this place has the nicest spot to enjoy the view of the sea." "I'm not. Just enjoy yourself," sagot naman nito kaya itinutok ko na lang ang aking paningin sa karagatan. This is weird. Kahit siguro isang oras kong titigan ang karagatan kung katabi ko naman ang nagpapainit sa ulo ko ay hindi ako mapapanatag. Isa pa, binabagabag din ako sa mga salita ni Uncle Ilay.

Lumabas Ako at dumiretso sa may tabing Dagat upang I relax ang aking pakiramdam. Pumikit Ako at ninamnam ang simoy ng hangin."What should I do now? Isusuko ka na lang ba ang dapat na sa akin?" "Hi Miss, would you mind if I join you?" tanong ng baratinong boses sa aking likuran. Napalingon Ako at napatingin dito."Why? There's a lot of space." tumingin ulit Ako sa Dagat pagkatapos itong sagutin.

Ang bawat sandali ay ninamnam nila. “Dalampasigan o kaya ay karagatan ang aking madalas na puntahan,” aniya. “Kapag kailangang kong kalmahin ang aking sarili. Para sa akin, ang dagat ay palaging nagbubunyag ng damdaming pilit tinatago.” “Sa tingin mo... maririnig ba ng dagat ang panalangin natin?” tanong ni Misan, habang pinagmamasdan ang alon.

tawag niya sa 'kin sa namamaos niyang boses. Hinarap niya ako sa kaniya. Kasabay ng pagharap ko sa kaniya ay ang muling pag-ihip ng malakas na hangin kaya saglit na napapikit ako. Nang idilat ko ang mga mata ko ay tumambad sa 'kin ang malambot na ekspresyon ni Sebastian at ang mga mata nito. His eyes... just like the ocean near us, it is calming and soothing. His eyes were ocean-strong, swimming with warm sun-lit currents—those eyes of him fixed me in all the best ways.