Calm Seas Quote Novels & Stories

Napapasinghap na lang ako sa napakagandang nilalang sa harap ko, at hindi pa rin ako makapaniwala na nandito na ulit siya sa tabi ko. Ipinikit ni Jasmine ang kanyang mga mata at huminga ng malalim. “Alam mo, Kyle. Gustong-gusto ko ang amoy ng dagat. Parang ‘yung amoy ng ulan. They make me feel calm.” Nang imulat niya ang kanyang mga mata, tumitig siya sa napakagandang view sa harap namin, bago siya tumingin sa akin. “And I feel calm whenever I’m with you, Jasmine.” sabi ko sa kanya at hinila siya sa isang malaking bato at pinaupo dito. “You want me to take a picture of you?”

Kung puwede lang ay gusto kong manirahan sa ganito katahimik at kagandang lugar. Nakapaa lang ako habang binabaybay ang dalampasigan, sinadya ko pa maglakad doon sa may tubig. Every time the waves hit my feet; it sent a new kind of calmness inside me. The calm sea, the rough sand under my feet, and the cold breeze made my heart feel at peace. “Claire!” I turned my head to see Seb running in my direction. Maliwanag na at kitang-kita na ang kinang ng asul na dagat.

I blushed. We walked towards the sea and sat in the shore. Malamig kaya nagulat na lamang ako ng biglang nilagay ni Joem ang balabal sa aking likod. Once again, blood starts running to my cheeks. He also started a bonfire in the middle of us so we won't be cold. Then he started opening two bottles and gave one to me. I don't know what's running through his mind, but he's extra quiet now for sure. "The sea is so calming, isn't it?" ako na ang nagsimula ng usapan. I stared at the sea and the reflection of the moon in it. The wind is whispering through my ears.

Nung muntik akong matumba dahil sa suot na heels, hinayaan kong muling nakalugay ang buhok. Sa huli ay tinanggal ko na ang suot kong heels. Gabi na at alam kong tulad ko ay nagpapahinga na rin ang iba. But here I am, appreciating the calm and sparkling waves of the sea. Nagpakawala ako ng malalim na hininga ng tagumpay akong maka upo sa buhanginan. I purse my lips. Now that I am all alone. I should feel at peace. Perhaps, be calm and content. Ganun naman ang hatid sa akin ng daloy ng karagatan. Ngunit bakit ngayon tila hindi ako tinatablan?

Huwag kang umasam dahil baka masaktan ka lang ulit, remind niya sa sarili. She took a deep breath and calmed herself. Unti-unti niyang iminulat ang mga mata at pagkatapos ay buong layang pinagmasdan ang lawak ng karagatan. Gayundin ang paligid. Inikot niya ang tingin. Tahimik sa bahaging ito ng resort, maging ang dagat ay banayad lamang ang alon. Masarap sanang magtampisaw sa tubig subalit wala naman siyang dalang panligo at pamalit.

This is a landmark in Caracass, where there is an old lighthouse and over looking view of the wide blue ocean. Hinawakan ko ang balustre at mas lalo pang lumakas ang hangin na halos tangayin na palayo ang aking buhok. Tanaw tanaw ko ang karagatan ng Celebes. Bughaw iyon at kumikinang sa ilalim ng araw. Wala akong makitang kahit isang isla. The ocean feels like boundless and connected to the sky.

Lumabas Ako at dumiretso sa may tabing Dagat upang I relax ang aking pakiramdam. Pumikit Ako at ninamnam ang simoy ng hangin."What should I do now? Isusuko ka na lang ba ang dapat na sa akin?" "Hi Miss, would you mind if I join you?" tanong ng baratinong boses sa aking likuran. Napalingon Ako at napatingin dito."Why? There's a lot of space." tumingin ulit Ako sa Dagat pagkatapos itong sagutin.

tawag niya sa 'kin sa namamaos niyang boses. Hinarap niya ako sa kaniya. Kasabay ng pagharap ko sa kaniya ay ang muling pag-ihip ng malakas na hangin kaya saglit na napapikit ako. Nang idilat ko ang mga mata ko ay tumambad sa 'kin ang malambot na ekspresyon ni Sebastian at ang mga mata nito. His eyes... just like the ocean near us, it is calming and soothing. His eyes were ocean-strong, swimming with warm sun-lit currents—those eyes of him fixed me in all the best ways.

"Don't be full of yourself. I just came because this place has the nicest spot to enjoy the view of the sea." "I'm not. Just enjoy yourself," sagot naman nito kaya itinutok ko na lang ang aking paningin sa karagatan. This is weird. Kahit siguro isang oras kong titigan ang karagatan kung katabi ko naman ang nagpapainit sa ulo ko ay hindi ako mapapanatag. Isa pa, binabagabag din ako sa mga salita ni Uncle Ilay.

He took a deep breath and looked at Lyla once again. “Alam mo, ang ganda pala rito ‘no? Tahimik tapos walang masyadong tao?” she said while they’re walking beside the seashore. “Sa Maldives kasi, kahit saan ka lumingon, puro tao, e. Kahit yata sa kasulok-sulukan ng dagat, may tao.”