Can't Cry Hard Enough Novels & Stories

Gustong-gusto kong sabihin lahat at kung ano nga ba ang totoong nangyari Pero tila nagiging pipi ako sa mga oras na ito Parang kahit anong salita ay walang lumalabas sa bibig ko Tanging iyak lamang ang nagagawa ko ngayon.. I'm sorry, hindi ko sinasadya na mawala pati ang magiging anak natin, Dark.

Dahan-dahan siyang tiningnan ni Ruby habang nakahawak sa pisngi niya nang maramdam ang likidong tumulo roon. ‘Damn it, why am I crying?’ Gusto niyang hubarin ang suot na maskara ngunit hindi niya magawa. “L-let me do my job, please.” Makaawa niya, hindi na rin sigurado kung ano ang dapat na gawin at maramdaman. She was being bold earlier, and now she’s acting pathetic. She’s a total mess. Was it the alcohol, or had she finally lost it? Stress and frustration are wreaking havoc on her mind.

Nakatunghay ito sa akin pero hindi ko mabasa ang eskpresyon nito dahil sa panlalabo ng aking mga mata dahil sa luha. "H-hindi ko a-alam kung p-papaano," nauutal na pahayag ko. Napaigik ako sa sakit nang marahas nitong hinawakan ang baba ko at sapilitang itinaas ito dahilan para bahagya akong mapabangon. "I hate it when people use their tears or fake weakness just to get what they want. Kung nagoyo mo ang ama ko sa pamamagitan ng luha mo, puwes hindi uubra sa akin ang arte mong iyan."

I tried to calm her down pero hindi ko magawa. I tried to find the right words, the ones that would somehow soften the blow, and ease her anguish. But how could I, when my own heart was shattered into a million irreparable pieces? "Reid! Where are our babies?!" Lily's voice rose to a desperate plea, her tears flowing freely, her anguish echoing through the room like a haunting refrain.

Umupo muli ako sa kama and let my tears fall down continuously. 'Gosh what have I done?'

Ngunit agad ding nawala ang ngiti niya nang makita ang seryosong mukha ng kanyang ama. “Anak… hindi pwede. Nandito ang Tita Aurea mo, at asawa ko siya. Hindi pwedeng dito tumira ang Nanay Grace mo. Naiintindihan mo, ‘di ba?” Malungkot man para kay Wilfred, alam niyang iyon ang tama. Ayaw niyang magbigay ng maling pag-asa sa kanyang anak. Unti-unting naluha si Bridgette. “E, Tay… paano po kami magkikita ni Nanay kung hindi naman pala siya pwede rito?”

banta niya habang naka-igting panga at masama ang tingin sa akin. “I want to cry. I don’t know why I’m crying. I’m so frustrated because my tears won’t stop coming up. I don’t understand myself. Am I getting crazy because I’m taking pills?” My tears won’t stop coming down. “Stop drinking pills,” sabi niya habang naka-igting ang panga niya. “I’m crying for no reason,” iyak ko sa kanya. He closes his eyes and opens them immediately. Mukha naman siyang kumalma.

Ang kanina ko pang pinipigilang luha ay agad na nagtuluan nang dahil sa simpleng ginawa niya. I told myself that I don’t want to cry in front of her. Gusto ko na maging malakas para kahit papaano, may mapagkuhanan siya ng lakas. I really tried not to cry but I just found myself sobbing loudly like a child, breaking down.

Nanginginig ng sobra ang malamig niyang palad ngayon. "Grabeng heartbreak at trauma binigay mo sakaniya! at dahil sa takot ko na ayaw na niyang sumubok na magmahal hindi ko na sinubukan yung sarili ko!" Nanikip ang dibdib ko hindi lang dahil sa sinabi ni Clyde kundi narin dahil sa pagtulo ng mga luha niya.

Ngayon mas lalo kong napapatunayan sa sarili ko na isang kahibangan ang pag kakaroon ng nararamdaman para kay sir Cax. Isang pag kakamali, isang napakalaking pag kakamali na hindi na dapat pa hahayaang ipaalam sa iba. "Ang hirap naman maging mahirap," bulaslas ko sa kawalan, wala nang pakialam kung marinig ni Jala. "Sawang sawa na 'kong maging mahirap... Bakit ba ganito naging buhay natin?" inis kong dagdag, hindi alam kung sino ang sisisihin sa nararamdaman.