Romans & histoires Can't Fight This Feeling

Para akong dinuduyan. Wala akong muwang sa ganitong bagay. Never pang may nangahas sa akin na lalaking halikan ako. Takot lang nilang mabalian ng buto. Pero ang isang 'to nakalusot sa akin ngayon. Iwan ko kung bakit. Nahihiwagaan rin ako sa mga ikinikilos ko kapag kaharap ko siya. Kahit nanggigil ako sa tindi ng inis ko sa kanya, naliligalig ako sa tuwing napapatitig ako sa kanyang mga mata. Animo'y may hatid iyon na gayuma at napapasunod ako sa kanya. Hindi ako makabuwelo. I can't stop him. I can't think properly and don't even know how to fight with him anymore. I forgot everything, my defense. And this damn strange feelings I suddenly felt towards him is unstoppable. I don't know how to c

I can't get my phone, sobrang nilalamig ako at nahihilo pa. "T-Ty." Ty, I need you. I can't call mom, nasa trabaho pa 'yon sa ganitong oras. Wala man lang akong magawa, dahil hindi kaya ng aking katawan. Gusto kong kumuha ng gamot na maiinom ngunit hindi ko kinaya. Mayamaya'y nakaramdam ako ng pagbigat ng aking mga talukap, imbes na labanan. Ipinikit ko nalang ang aking mga mata hanggang sa tuluyan na akong sakupin ng kadiliman.

This will remain in my heart. Sa araw ng libing ng anak ko, para akong walang buhay. Nakatulala ako habang pumapatak ang mga luha sa mata ko. Sometimes, I can't feel that I'm crying already. It seems like I've lost my sense to feel. Wala na akong ibang maramdaman pa kung hindi ang sakit. All the things that have happened these past days made me numb... to the point that I can't even feel my tears anymore. I can't feel even if someone touches me. I just only feel one thing; pain inside my heart. At alam kong lumipas man ang panahon, hindi na iyon mawawala pa.

Napakalupit lang talaga ng mundo sa akin. Gusto ko pang lumaban pero napapagod na ako. Dahil pakiramdam ko, hindi umaayon sa akin ang swerte. Parang walang kwenta ang lahat ng paglaban na ito kung ayaw akong pagbigyan ng kapalaran ko. Pumikit ako ng mariin kasabay ng pagtulo ng luha ko. At biglang umalingawngaw ang putok ng baril.

pabiro nitong sabi at agad silang nagtawanan bago umalis ng CR. Nanglabo naman ang mga mata ko dahil sa narinig ko galling sa kanila. May ganoon palang balak sa akin si Joaquin at sigurado akong totoo ang sinasabi ng mga babaeng iyon. KInalma ko ang sarili ko bago umalis ng CR at di ko inaasahan na mabubunggo ko ang babaeng kagagaling lang sa CR.

LEXIE ZIMMERMAN- Isang simpleng babae na puno ng dignidad, nangangarap ng isang simpleng buhay na may kapayapaan ngunit mahirap para sa kan’ya na makaalis sa poder ng mga Terorista. Ang unang misyon ni Lexie ay patayin si Cedric ngunit dahil sa maling impormasyon na natanggap niya, nabigo ang kanyang misyon. Sa halip na patayin si Cedric, iniligtas pa niya ito. Idineklarang traydor sa kanilang grupo ang dalaga, dahilan kung bakit gusto siyang patayin ng mga kasamahan niyang terorista. CEDRIC HILTON- Sa edad na 34 ay naging matagumpay sa buhay, siya ang batang bilyonaryo na naging Governor ng Montenegro City. Naging obsessed sa babaeng nagligtas ng kanyang buhay. Hindi tumigi

I should have guard my heart from him but i'm so fragile and fool and I got blind with love. "You can cry, shout in pain but never ever give up. Hindi ka duwag takot ka lang. It just that your afraid to try, to fight, kasi pakiramdam mo mali ka pag lumaban ka but don't feel like it was your fault when you didn't do anything wrong. You just fight back to protect yourself and your heart there's nothing wrong with it as long as you are fighting for what is right" Keith words hit me hard, tama sya lagi akong takot sumubok.

And though I got inspired to fight and to live, hindi ko pa rin maiwasan na isipin ay anytime mawawala ako dahil mas lalong lumalala ang pakiramdam ko bawat araw. Kagaya na lamang ngayon, kahit wala naman akong gaanong ginawa, nakipag-usap lang ako at nakipagtawanan, kumain ng kaunti. Pero ang nararamdaman ko ay parang tumakbo ako sa track and field buong maghapon at naubos ang buong lakas ko.

Nawawala ang boses ko. I want to cry for help. I want to scream but I couldn't. I couldn't find my voice. My heart is palpitating. I'm hyperventilating. Hindi ko na mako-kontrol ang panginginig katawan ko. "Come on, let's enjoy the night baby girl. I promise I will make you happy." "Let go." I said pushing him but I can't he is so strong. His grip tightened pero kailangan kong pakalmahin ang sarili ko. Hindi ako pwedeng magpasindak sa kanya. Kailangan kong lumaban.

Dito na sa unang araw pa lang klaro na, hindi nila ako mapapasunod nang basta-basta. Ngunit naramdaman ko rin ang presyon at bawat galaw ko ngayon ay sinusuri, bawat salita ko ay may bigat sa kanila. Ang laban na ito hindi lang basta saloobin at salita. Ito ay pisikal, matindi, at puno ng panganib. At sa pagkakataong iyon, naramdaman ko ako ay buhay at handang lumaban. Magsasalita pa sana ako nang may narinig akong yabag sa hagdan.