Novel & Cerita Celeste Strange Lyrics

Naisipan niyang mapapahamak talaga siya. Agad na pumasok si Celeste sa kwarto na pinaggagamotan sa kanya ni Manang Lily noon at nagdarasal, "Diyos ko po, ilayo ninyo ako sa mga masasamang tao at ilayo ninyo ako sa kapahamakan may anak pa po akong binubuhay. Kayo na po ang bahala sa akin."

Without his knowledge, mind you. But secrets are meant to unfold, eh? "Crecia!" Celeste yelled my name out loud nang makalabas siya sa orphanage. "You're here again! I see you here every night! Talagang hands-on ka rito, a." Damn this woman. Can't even zip her mouth for once. Now I'm busted. Nakita ko ang paglingon ni Kallum sa direksyon namin habang hawak ang pandilig at itim na supot. Tila nagulat sa narinig.

Habang hawak ni Celestine ang mikropono ay itinuro naman ng vocalist ang lyrics ng kakantahing song na nasa harapan. Ang dalaga ang dapat maunang kumanta. What if I never knew What if I never found you I'd never have this feeling in my heart... Maganda ang boses ng dalaga. Kaya nagpalakpakan ang mga kasamahan nito. How did this come to be I don't know how you found me But from the moment I saw you Deep inside my heart I knew. Buo at malamig na boses ng lalaki ang dumugtong sa Destiny na kinanta ni Celestine.

I live my life for you. Maingat nitong binitawan ang gitara at lumapit sa akin para hawakan ang aking mukha, napapikit ako ng naramdaman ang init ng kaniyang palad, napakasarap niyon sa akin, pakiramdam ko ay hinahaplos rin nito ang aking puso. "Mahal na mahal kita Celeste, please bumalik ka na sa akin." emosyonal ay sinsero nitong saad, nakikita ko na rin kung paano mangilid ang kaniyang luha.

“By the way, did you too fight kagabi?” Nagkatinginan silang dalawa, at nanlalaki ang kanilang mga mata. “H–Hindi naman. Paano mo naman nasabi?” tanong ni Celeste. “I heard you screaming, and some noises that things have fallen.” Ipinalibot ni Stella ang kaniyang paningin. “But it's turns out everything's here is fine…”

The girl was strumming her guitar while the guy was infront of the microphone and singing with all his heart. Nakaramdam ako ng paninikip ng dibdib nang maalala ko kung paano iniangat ni Clyde ang confidence ko para kumanta ulit. Kung paano niya ako kinumbinsi na ipakita sa mundo ang kaya kong gawin, at kung paano niya ako sinamahang harapin ang mapanghusga ng tingin ng mga tao. "Amber... I can't leave you.." I heard his voice, nababaliw na yata ako. Maski sa alaala ko naririnig ko siya, I closed my eyes at bahagyang napahalukipkip.

Napatingin lahat ng tao samin ng sumigaw sya na halos lumabas na ang ugat sa kanyang leeg. " Bakit ? Sinu ka ba para pag bawalan akong bumalik? Sinu ka para angkinin ang lugar na kinatatayuan natin ngayon? At sinu ka para pigilan ako? Your just nothing Gab , your just a bitch". I said . "Ito lang ang masasabi ko sayo Celestina , Hindi mo makukuha Sakin ang lahat , his mine alone". Napakunot ang noo ko at ngumisi sa kanya.

“Kaya ipangako mo sa akin, na ngayong nagbalik ka na, hindi ka na muling aalis. Dahil kahit anong mangyari, susundan na kita. Kahit sa kabilang buhay pa.” Tuluyan nang naglandas ang luha ni Celeste at napakagat-labi. Napahigpit ang hawak niya sa laylayan ng suot na mahabang damit. Pigil ang hikbing napatingin siya sa nakatalikod na binata. “Hinayaan kitang masaktan noon. Hindi ko na hahayaang may manakit pa sa’yo ngayon. Poprotektahan kita, hanggang sa huli, Hera...”

“Maybe the wolf was in love with the moon and each month they cried out for a love it would never touch. And maybe I was destined to forever fall in love with people I couldn't have. I don’t even remember why I’m wasting all these tears on you…” Narinig niya na ang tinutugtog nitong piyesa. “Stranger to your love” ang title niyon. It was a beautiful piece, yet sad. She sang beautifully with eyes still closed. He could feel her heart breaking as she was singing the song. Sa malamyos na tinig nito ay para siyang inaanyayahan na lapitan ito. Nagmulat ng mga mata ang babae. Nagtama ang kanilang mga paningin. May namumuong luha sa mga mata nito. Tumigil ito sa pagtugtog.

Na para bang isa siyang magaang papel na buhat nito. "Rage..." The aura was far too familiar. Celeste did not need to check to know who it was. "Put me down." Parang bahagya itong natawa, pero malamig pa rin ang tono. "Not calling me Mr. Roswell anymore?” Nabulunan si Celeste. "Mr. Roswell, pakibaba po ako." Rage’ voice was icy. "Have you still not had enough of kneeling?" She had knelt enough.