Celeste Strange Lyrics Novels & Stories

“You’re crossing the line.” “Line?” Tumawa ulit ito. “Oh please, I’m just asking. Unless… may tinatago ka talaga?” Naramdaman ni Celestine ang pamumuo ng luha sa mga mata niya—hindi dahil sa hiya, kundi sa sobrang inis. Napuno siya.

Alam kong alam ni Celeste na dumating ako dahil mas lalong lumakas ang iyak niya. “Do you have any knowledge of what’s happening to Celeste, Aerthaliz?” malamig na tanong ni Tito Braven. Sinusukat ang reaksyon ko. Sasagot na sana ako nang magsalita si Celeste. “She doesn’t know anything, dad!” Celeste shouted, crying. “Celeste, that’ enough, baby,” Tita Cassie pleaded, afraid her child might get hurt further.

"Salamat." Hindi maiwasan ni Celeste na hindi mailang. Kahit na ilang buwan na silang nagkakasama ni Caleb ay hindi ito maiwasan ng dalaga lalo na ngayon ay hindi ito ganon ka ingay at kakulit. Sanay kasi siya na mahilig ito magbiro hindi katulad ngayon, siguro dahil ay kagigising lang nito. Ngayon nya lang din kasi naranasan na asikasuhin na sa ibang tao nya pa talaga mararanasan.

At sa gitna ng lahat ng chaos, doon niya naramdaman ang totoo: Hindi niya na alam kung paano pa siya lalaban, kung ang puso niya ang kalaban mismo. Sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, walang sigawan, walang camera, walang intriga. Tanging aroma ng kape, tunog ng ulan sa labas, at mahinang jazz music mula sa old speaker sa kitchen. Si Celestine, naka-pajama pa, nakatali ang buhok sa messy bun, habang nagluluto ng omelette. “Lysander, gusto mo ba ng toasted or burned?” sigaw niya mula sa kusina.

3 words, at nanayo bigla ang mga balahibo ko sa buo kong katawan. ice, leandra . nasan na kayo? Naramdaman ko ang kamay ni Matt sa maselang parte ko, nagpumiglas ako upang di niya matuloy ang gusto niyang gawin.. hanggang sa nakarinig nalang ako ng sigaw... Sigaw ni Leandra ang narinig ko at palapit na siya sakin agad niya akong niyakap at bigla nalang dumilim ang buong paligid..

I once finally hear that strange voice once again, na hindi ko alam ang ibig sabihin ngunit alam kong pangalan ko iyon. Gusto kong sumagot, ngunit pinigilan ako ng aking mismong isip, sa hindi malamang dahilan kahit nasa alam kong malayo ako, bigla akong nakaramdam ng panlalamig sa buong katawan ng marinig ko ang malakas niyang boses. It was a like a thunder, a sudden loud noise that travelled within the corners of this palace, or whatever they called this place.

"Ito na 'yung picture ng first love ko. Ito lang ang tanging litratong nasa akin. Ito na lang ang pinanghahawakan ko para mahanap siya. Umaasa ako na kahit malayo na ang mukha niya rito sa picture na ito ngayon dahil malaki na siya, sana ay makita ko pa rin siya kahit sa malayo lamang," ani Danielle at mababakas sa kaniyang tono ng boses ang lungkot. "Heather, this is Chanel Ganza."

“Nasaan na ba sila?" Halos mahilo-hilo ako. Idinantay ko ang ulo ko sa may pader. Madilim-dilim sa parte kung saan ako naroon. Kitang-kita ko ang pag-ikot ng paligid ko. Hanggang sa may maramdaman ako. Kaagad kong tinakpan ang bibig ko. “Bakit mag-isa ka?” Isang estrangherong tinig ang narinig ko mula sa aking likuran.

At para na rin pagtakpan ang biglang pamumula ng kanyang pisngi. "Are you okay, Celeste?" Nasa boses na ni Dex ang pag-aalala nang hindi agad sumagot si Celeste sa unang pagtawag nito. "Yes. I am okay. Lalabas na ako. Bumalik ka na sa mesa at baka hanapin ka pa ng Mom mo. Susunod na ako." Kahit na wala namang kasalanan si Celeste kung bakit nasa loob ng banyo at kasama niya ang uncle ni Dex ay nakadama pa rin siya ng guilt sa boyfriend niya. Nadagdagan kasi ang sekretong itinatago niya kay Dex.

Celestia “Cess” Montes P.O.V Sobrang tahimik ng simbahan, para bang ang bawat yapak ko sa aisle ay dinig na dinig ng buong mundo. Sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko, hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa saya. Today is supposed to be the happiest day of my life.