Novel & Cerita Celeste Strange Lyrics

Walang katao-tao, walang ibang sasakyan ang napapadaan, walang kahit anong liwanag bukod sa sinag ng buwan, pagkikislapan ng mga bituin sa kalangitan, at ang ilaw na nagmumula sa sasakyan ni Darson. "P-Pakiusap, mahal ko!" Niyakap ni Celeste ang matigas na baywang ni Darson at pilit na binabaon ang kanyang mukha sa dibdib nito. "Maniwala ka, hindi ko tinulak si Chiarra! H-Hindi ko siya sinaktan! Siya ang may kagagawan no'n, m-maniwala ka sa ‘kin, please, Darson!" "Shut the fuck up, Celeste!" Bulalas ni Darson at pinagtulakan siya.

Malakas namang tumawa si Nizar sa sinabi ng matanda. Hinawakan ng binata ang maliit na kahon sa kanyang bulsa. Biglang kinabahan si Celeste nang tingnan ito ni Nizar. May kakaiba rito. “Miss Celeste Lyra Valdemor, can you join me here?” may lambing at pakiusap nito sa kanya. Kahit kinakabahan ang dalaga ay ayaw niya namang mapahiya ang dating kaibigan. May malaki pa nga siyang kasalanan dito, at malaking sekretong tinatago. Pahihiyain pa ba niya?

Niyakap niya ito at dahan-dahang sinayaw ang katawan kasabay ng musika. "I love you, Miguel..." Hindi ko inakalang darating ang araw, Na ang mundo’y titigil, ang oras ay huminahon. Sa yakap mo, ako’y lubos na payapa, Sa piling mo, wala nang mahihiling pa. "Mahal din kita, Celeste..." Ikaw ang awit sa tahimik kong gabi, Ang bituin sa langit na hindi kayang mawari.

panimula niya, “thank you for coming to celebrate my birthday. Tonight, I want to share something very, very special.” Napatingin siya kay Elijah. Bakit habang papalapit ang pag-aanunsyo ni Celeste ay kinakabahan siya? Parang hindi siya makahinga. Humigpit ang hawak niya sa baso at lihim na nananalangin na sana ay hindi niya ikasira ang ia-announce ni Celeste. “Tonight...” nakangiting wika ni Celeste habang nakatayo sa gitna, hawak ang microphone, “I will share the biggest surprise of my life.”

Pareho kaming hindi gumagalaw. Pareho kaming nakatingin sa isa’t isa na parang walang ibang tao sa paligid. Pero mali ako. Dahil may isang taong biglang pumasok sa pagitan namin. “Ethan, there you are,” isang pamilyar at malamig na boses ang sumingit. Naputol ang titigan namin. At doon ko siya nakita. Si Celeste. Mas lalo siyang gumanda sa malapitan. Mas lalo siyang mukhang… perpekto. At mas lalo kong naramdaman kung gaano ako ka-out of place sa eksenang ‘to.

Akmang ipapasok na nito ang kahabaan sa loob ng basa niyang kaselanan ng may sunod-sunod na kumatok sa pinto ng kuwarto niya. "Leah? Tulog ka na ba, anak?" Boses iyon ng daddy niya "Anak, si mommy mo 'to. Gising ka pa ba?" Malalaki ang mata na nagkatinginan sila ni Achilles. What the fuck?! Was that her parents?! Dapat nasa bakasyon pa ang mga ito! Oh, God! She was dead! Nakaawang ang mga labi niya at nanlalamig ang katawan niya. Sa sobrang kaba, ilang segundo siyang hindi nakagalaw. At nang makabawi sa pagkabigla, malakas niyang tinulak si Achillesp paalis sa ibabaw niya saka mabilis na bumangon.

Kasunod nito ang sunod-sunod na putok ng baril. "Stay still! You monster!" Naging maagap si Astro sa pag-ilag. Gustuhin man niyang hulihin ang mga bala ay alam niyang hindi maaari. Napakadelikado, lalo pa at maraming mata ang nakamasid sa kaniya.

Samantalang ako, nanatili akong nakatayo ng matatag kahit ramdam ko ang panginginig ng tuhod ko. Parang biglang gumuho ang buong mundo ko sa isang iglap. Nanigas ang buo kong katawan nang marinig ko mismo kay Chester ang mga salitang hindi ko kailanman inakalang aasa akong marinig. “Celeste… there’s a possibility,” mahinang sabi niya, halos hindi lumalabas ang tinig, “na hindi tayo magkapatid.”

Para sa kanila, ang CELESTIAL ay ligtas na nagpe-perform sa isang mahiwagang mundo ng musika. ​Napangiti si Sirius habang patuloy na kumakanta, nasaksihan ang ginawa ng dalaga. My protector, sa isip-isip niya. (Sudden silence, then fading synth pads) Like a moon that never leaves its sky... Just a little more time, just a little more space. (Whisper) To the world, I’m just a light... but to me, you’re the gravity. (Fading echo: Your frequency... your melody...)

May ngiting nakakaloko si Eli habang naglalakad paakyat sa hagdan. Nauna itong lumakad paakyat. Naiwan si Celeste sa sala, nakatayo lang, hawak pa rin ang bag at puso niyang tila naguguluhan sa bagong mundo na ginagalawan niya. Hindi niya alam kung ano ang mas mahirap — ang harapin ang mga multo ng kanyang nakaraan, o ang makisama sa isang lalaking misteryoso, pabiro, at tila mas maraming tinatago kaysa sinasabi.