Novel & Cerita Century In Tagalog

Nagkakomplikasyon hanggang tuluyan ng bumigay ang katawan niya. Ilang buwan ang nagdaan mula ng mawala si Tatay nakita ko ang palaisdaan sa Hacienda Catalina na binabantayan ni Mang Tasyo. Kailangan kong kumita ng malaki sa araw na iyon dahil may sakit ang bunso naming si Kikoy. Simula sa araw na iyon malaya na akong nakakakuha ng mga isda na binibenta ko sa labas ng bayan. Minsan dinadalhan ko ng pagkain si Mang Tasyo bilang pasasalamat ko sa kanya. Akala ko tuloy-tuloy na iyon kahit hanggang sa mapagtapos ko ng senior high ang kapatid kong babae pero hindi pala. Dahil kaninang umaga lang nahuli mismo ako ng may ari. Kailangan kong manilbihan sa kanya kapalit ng ilang taon kung pagnanakaw.

This is a work of fiction. Names, characters, business, events and incidents are the products of the author's imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. DO NOT PLAGIARIZE! ----------------------------------------------------------------------------------- "Mama, saan po ba tayo pupunta?" tanong ko habang nakasakay kami sa bus. Nakaupo si Mama sa tabi ng bintana habang nasa kandungan niya ang kapatid ko na limang taong gulang.

Yung tingin na parang sinasabi niya ‘hindi mo ko pinapakinggan kaya wag mong akong subukang talakan. Natahimik ako. First time lang nangyari sa akin ‘to. Pitong taon ko na siyang kakilala pero kahit kailan hindi pa naiimply sa akin yung 'makuha ka sa tingin’ ngayon lang. Parang hindi ko matanggap. It can't exactly be a good thing, are we being civil with each other? Ito ang first time na nagkausap kami na walang sigawan na naganap.

Kaya agad ko itong binasa. "Kasaysayan ng isang Anna Luisa Bonifacio, ang panibagong Anna Luisa ay tatawaging "Aera" na nagmula sa salitang Latin na nangangahulugang "panahon" ang isisilang na sanggol ang magsasaayos ng kamalian ng nakaraan sa kasalukuyan."

Aloha Kinabukasan ay nakita ko si tatay na pumasok sa loob NG opisina niya. Tay... tawag ko Kay tatay. Anong ginagawa rito Aloha...?tanong ni tatay Napag-isipan niyo na ba Ang sinabi ko sa Inyo? Saad ko Kay tatay. Tungkol saan? tanong pa ni tatay Sa kompanya Saad ko dito...

“Ano?” Napakamot ako sa ulo ko. “Noong taong dalawang libo’t labing walo. ‘Yan, gets mo na? Bongga ka. Gusto pa pure tagalog sabihin sa iyo. Dahil unang araw ng Disyembre ngayon, taong dalawang libo’t dalawampu, two years and half na siguro silang kasal.” “G-Galing ka sa hinaharap?”

Third Person's POV Ito na siguro ang pinaka masayang birthday celebration ni Marga. Napaka daming tourist spots ang nais nilang bisitahin ngayong araw pagkagising pa lamang. "Saan ang punta natin?" tanong ni Trixie habang nagkakabit ng seatbelt. "I'm thinking of Fort Pilar. May museum do'n, baka magustuhan niyo. They say that Fort Pilar, is a 17th-century military defense fortress built by the Spanish colonial government here in Zamboanga."

Naaasiwa siya at nako-conscious siya sa mga titig nito. "What?" wika nito at tumawa. Pero kalaunan ay sumeryoso rin. "Ano bang nangyari sa iyo kanina?" Binasa niya ang mga labi. "I just wanted to ask this question. Iyong three words mo, may verb ba? Kung may verb, past, present or future tense?" "For Pete's sake, Gracie! Why are you so into my secret? Ano bang kinalaman ko diyan sa bumabagabag sa iyo?"

Habang naglalakad sa tabi ng ilog ay muli kong naalala ang aking huling paghihiganti. Sa ika-labing isang buwan ng taon ng Isang Libo Pitongraan apatnapu’t anim (1746) ay maigi akong naghihintay sa daanan na nagdudugtong sa San Lazaro at Manila. Nakatago ako sa puno habang bitbit ang aking sibat. Nakabihis bahag din ako upang maalala niya kung sino ang kinakalaban niya. Ayon sa aking nakalap na impormasyon mula sa mga tao sa Intramuros ay ngayong araw dadaan si Don Adolfo kasama ang kanyang mga guardia sibil.

nag-aalalang tanong ko dito. "Na-miss kita, ate," wika nito at bigla nalang tumulo ang kanyang mga luha pababa sa 'kanyang pisngi. Kahit kailan talaga napakalambing ng kapatid ko na 'to. Magmula nang umalis si Ate Katrina sa bahay namin noon ay si Kristel na ang palagi kong kasama kaya ganto nalang siguro siya umakto ngayon. Ilang taon na rin magmula nang huli akong pumunta dito sa Nueva Ecija at hindi ko maipagkakaila na marami akong taong na-miss dito.