Novelas y relatos de Change Is The Only Permanent Thing In This World

There's nothing perfect in this world but our love is what i called perfection. Tbc.......

Maging ang sugat na naiwan ng nakaraan ay sa tingin niya hindi pa rin tuluyang naghihilom. Dahil walang kalinawan… everything's a mess. Kaya ang idinugtong na lang niya ay, “... Can you stop answering my question another question?” Napahinga nang malalim si Trixie. “Sebastian,” malamig ang boses niya, “just get to the point. Marami pa akong gagawin." “I know, just… I want to remind you that change is the only constant thing in this world. You better prepare,” sagot ni Sebastian, at sa unang pagkakataon ay narinig ni Trixie ang pagod sa tinig nito.

Para kasing gusto niyang manapak. “The only permanent thing in this world is change. Pati ang damdamin ay nababago lalo na't hindi mo pinahalagahan,” mariing sabi ng kanyang lolo bago inihagis sa kanyang harapan ang isang magazine. "At bukod pa roon, sinaktan mo ng husto ang damdamin ni Katrina kaya huwag kang mangarap na hanggang ngayon ay mahal ka pa rin niya. Ang tanong nga lang, papayag ka ba talagang magpakasal si Katrina sa ibang lalaki?"

PROLOGUE ~*~ Change is the only constant thing in this world. Life is unpredictable. Promises meant to be broken. Our lives are different. We don't have a happy ending at the end. We die. We suffered from pain. We try to move on and let go. But the hardest thing to do is to accept. Acceptance. Accept that you're not here anymore. You left me alone in a dark place. You left me confused. You left me because you suffered from that pain.

“If anything changes, let me know. Let’s not wait for things to fall apart. – S” Pinagmasdan niya ito ng matagal. Tapos, dahan-dahan siyang ngumiti. Sa isang mundong tila hindi na niya maintindihan, may isang taong naniniwala na hindi niya kailangang buhatin ang lahat mag-isa. At ang sarap pala sa pakiramdam.

Sana ganito na lang palagi, tahimik, at maganda ang paligid. Napatingin ako sa kalangitan. Napangiti ako ng mapait nang makitang makulimlim ang langit. Walang nagbago simula noong magsimulang kumalat ang virus. Pati kalangitan ay nadamay na rin. Unti-unti na itong dumidilim. Maybe we can't really avoid the changes in this world, it is part of humanity. The only thing we can do is accept those changes.

napatango-tango na lang ako sa sagot nito. “Sir, bakit po ba ako nandito? May daan po ba pabalik sa kasalukuyang panahon?” kunot-noong tanong ko. “Nandito ka para mabago ang pananaw mo sa mundo. Nandito ka para matutunan ang tama at mali. At kung naghahanap ka ng daan para makabalik, isa lang ang paraan para ika'y makabalik. At ito ay matutunan mo ang mga pagkakamali mo. At matuto kang magmahal.” napalunok ako ng sarili kong laway dahil sa sinabi nito.

Sabi ko na gulat na gulat. Angelo smiled at me "Alanis, nobodys permanent in life. Lahat nagbabago katulad na lang ng feelings. It will change kung may kulang o sobra na nagmamahal sa inyo, at sa huli? Hindi rin pala kayo ang magkakatuluyan," Napanganga kaming lahat sa sinabi niya hanggang sa nilapitan siya ni Wela at pinukpok ang ulo nito gamit ang plastic cup na hawak niya.

temporarily. Walang nagtatagal sa mundong ito. Lahat nagbabago at kung hindi naman, ay nawawala. Everything and everyone is temporary. Kaya naman habang may oras pa ako, susulutin ko na ang pagkakataong binigay sa akin ng tadhana para makasama ko ang mga mahal ko sa buhay. We don't know what may happen tomorrow. It could be the end of our lives... so we need to enjoy every moment that fate gives us.

“Wala, makita ko lang na masaya ang pamilya ko, okay na ako.” “Hindi masamang magmahal at tumulong sa pamilya pero huwag mong kakalimutan na may sarili ka ding buhay. Darating ang araw na magkakaroon ang mga kapatid mo ng sariling pamilya at papanaw ang ating mga magulang. Walang permanente sa mundo, maliban sa pagbabago. Darating din sa puntong may mga oras na wala kang kakapitan kundi ang sarili mo. Kaya hindi masamang isipin mo din ang iyong sarili.” “Tama ka. Salamat sa pag-papaalala sa akin.”