Change Is The Only Permanent Thing In This World นิยาย & เรื่องราว

Habang nagmamaneho nga ay pakanta-kanta pa siya at kung may madadaanan na magugustuhan ng kanyang mga paningin ay hihinto at bibili ng kung ano anong matipuhan. Marami na talagang nabago buhat ng siya'y umalis ng bansa.Napagtanto niya nga talagang walang permanente sa mundi kung hindi pagbabago.Tulad niya malaking pagbabago ang nangyari sa buhay niya.May dumarating at may mawawala at may mananatili.

He paused. “No.” “Just irreversible.” That word hit differently. Irreversible. Kasi sa mundong ‘to… walang balik. Lahat ng change, permanent. Lahat ng adaptation, cost. At kung sino ka bago nito… hindi ka na babalik doon. Huminga ako nang malalim. Parang kailangan ko ng anchor. “Then we’re already too late,” sabi ko. Umiling si Torren.

Because just like the clock of time, hope will remain existing even after you lose it. Mananatili ang pag-asa sa mundo. Hindi iyon mabubura ng kahit sinong tao o ng kahit anong trahedya. Dahil katulad ng pagbabago, ang pag-asa ay mananatiling permanente sa mundo. Nasa isang indibidwal na lang kung gagamitin niya ito. "Are we really doing it? And... here?" Kuryoso ngunit halatang natutukso rin namang tanong ng asawa.

Ramdam ko na ang bigat ng emosyon sa dibdib ko. Pero tuloy lang. “I’ve been through moments where I thought I was strong—” “Pero hindi pala.” “I’ve been through moments where I thought I was okay—” “Pero hindi pala.” “I’ve been through days where I looked fine—” “Pero durog pala ako sa loob.” Tahimik. “And I learned something,” sabi ko. “I learned that life doesn’t change loudly.” “It changes quietly.” “It changes in small moments.”

This is the best part for me. Kung saan wala akong ibang maririnig, na tila ba lahat ay napapagod din, lahat gustong magpahinga, sa nakakapagod na umaga, papalipasin ang gabi bago magsimula ulit ng panibagong yugto sa buhay nila. Magsisimula ng panibagong ingay na maglalaho rin. Everything in this world has an end, even happiness. Do you know what the thing that will never last in this pathetic world is? It's the greed and cruelty of its people.

Parang naririnig ng lahat ang tinig nina Damien at Seraphina, na nagsasabing: “Huwag kailanman kalimutan na ang bawat isa sa inyo ay may kakayahang gumawa ng pagbabago. Maging mabuti kayo sa kapwa, alagaan ninyo ang inyong tahanan, at huwag kailanman sumuko sa pag-ibig. Sapagkat ang inyong pag-ibig ay maaaring magbago ng mundo — tulad ng paano binago ng aming pag-ibig ang ating bayan, ang ating bansa, at sa huli, ang buong mundo.”

Ang kanyang mga galaw ay napakalumanay at puno ng pagmamahal habang nagsalita. "Oh, silly girl... please don’t worry about this little thing. Truly, nothing else in this world matters hmm? not pain, money, anger…none of it matters half as much as life itself, and especially not as much as you. You are the most precious thing I have, and nothing can ever change that."

Ngunit sa bawat araw na pinipili nilang gawin ang tama— unti-unti nilang pinapatunayan na ang pagbabago ay hindi lamang isang pangako. Ito ay isang desisyon na inuulit araw-araw. At sa huli, iyon ang tunay na sukatan ng isang buhay na may kahulugan.

Life is a cycle of living and dying, and death is a constant thing in this world. It is inevitable, and the only thing that we can do when that time comes is to embrace it. Acceptance of the fact that nothing in this world lasts forever, and that all of our loved ones, including ourselves, will not be spared of the pain.

“Sa isang iglap, pwedeng mawala ang buhay ng isang tao. Kahit napakarami mo pang gustong gawin dito sa mundo, kapag oras mo na ay oras mo na.” “That’s why there’s nothing permanent in this world. Because we take everything for granted that we didn’t know that we can lose it all of a sudden.” Hindi niya maiwasang huwag tumango rito dahil tama ang binata. Sa isang banda, hindi niya maiwasang huwag isipin na hindi rin iyon ganoon kadali. Ang makatakas sa isang sitwasyon ay napakahabang proseso. At sa bawat prosesong iyon, hindi imposibleng masusugatan at masasaktan.