Novel & Cerita Characteristic Of Philippines

“Fernan… asawa ko… pamilya na tayo. Tapos na ang dilim… nandito na ang liwanag natin.” Ang mga taon ay lumipas nang tahimik at masaya. Ang Philip Empire ay lumago nang higit pa sa ilalim ng pamumuno nila mga bagong proyekto sa Manila, mga charity para sa mga biktima ng pang-aabuso, at isang pundasyon na pinangalanan sa magulang ni Lorie. Ang mga anak nila ay lumaki nang malusog at masaya si Fernan II ay matapang at matalino, si Elena Lorie ay malambot at may malaking puso.

Napangiti siya ng mapait. "Yes. Annulment is the solution to divorce here. The Philippines is only country in the world where ending a marriage is not just difficult, getting divorced is against the law. The only option for most citizens here is to get an annulment, which is long and expensive court proceeding," nakangiting paliwanag ng lawyer na kasama ni Lexus. Napalunok naman si Amethyst. Alam niya naman ang tungkol dito.

Right here, right now. I couldn't say that I don't miss a bit of my life here in the Philippines. In fact, maraming bagay akong na-miss na gustung-gusto ko nang balikan at gawin ulit. But that doesn't include my past stupidity and dumb behavior.

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.

Tahimik lang ito at hindi nagsasalita ngunit hindi sila iniiwanan kahit isang hakbang. “Mom, it’s so hot here,” maya-maya ay hindi nakatiis na reklamo ni Kaden sa kanya, habang pinapaypayan nito ang sarili gamit ang libre nitong kamay. Hindi ito sanay sa tropical climate kaya ganoon nalang ang inasta ng anak. Bahagya siyang napangiti kahit na paano. “Welcome to the Philippines, baby.” sabay gulo ng buhok nito.

Kaya kung tutuusin, nalahian na ang mga ninuno ko ng mga taong nanakop at naligaw sa bayan ni Juan Dela Cruz. Noong 19th century, ang tawag nga daw ng mga Europeans sa mga Pilipino ay short-statured, kapareho ng mga bansa sa Southeast Asia. Pero bakit bothered ako kapag sa bibig ng lalaking yon lumalabas ang panunukso? Hindi ko naman gustong maging perpekto sa paningin niya kahit kailan.

Tinanong nang mausisa ni Charlie, “Ano ang taong saging?” Sumagot nang nagmamadlai si Autumn, “Ang taong saging ay ang mga tao na tulad namin, na pinanganak at pinalaki sa United States. May hitsura, pisikal na katangian, at mga gene kami ng Asian, pero may pananaw at pang-unawa kami ng mga taga-Kanluran.” Tinanong ni Charlie nang may interes, “Hindi ka ba nag-iisip tulad ng mga taga-Kanluran?”

"You don't like it here in Manila? Or even outside the country?" Napa buntung-hininga ako at ngumiti. "Alam mo Boss, 'yong ilang mga kababayan ko ay 'yan ang mindset gusto makadawit ng foreigner, kasi ang mindset nila is maiaahon sila sa hirap. Oo nga't maganda rito sa Manila siguro mas lalo ng ibang bansa na tumira pero ako boss mas gusto ko po sa probinsya namin," seryoso kong sagot.

“Then how do you have a passport?” “You know, ambisyosa lang na magka-passport. Ginawa kong valid ID.” Natawa na talaga siya. Reedz also chuckled. “Teka…” Nang may maalala rin siya. “Visa ang wala ako. Baka need doon ng visa?” “Hindi na. Citizens of the Philippines do not need a visa to enter the Maldives for tourism purposes for stays of up to 30 days.” Namilog ang mga mata niya. “Aba’y tara na kung gano’n! Gusto ko nang maranasang sumakay sa eroplano at makatuntong sa ibang bansa.”

masaya nyang aniya kaya ako'y natuwa sa asal niya Minsan kona nakinig ang Villareal sa radio o maging sa TV kaya hindi akoo makapaniwala na makikita ko ang isang Villareal dito kaya naman pala ganun nalang siya makahusga siya pala ang pinakamayan dito sa Philippinas at hindi lang yun sabi din ni daddy mafia daw siya kaya daw hanggat maaari ay iwasan ko silang makasalubong