Chasing Sunsets Quotes Mga Nobela at Kwento

“Akala ko hindi na natin makikita ng magkasama ang sunset, mahal. Ang tagal mo kasing nawala eh.” “Never gonna happen, sweetheart. Lalaban ako hanggat kaya ko, sinabi ko naman sa’yo, hindi ako mawawalay sa inyo ng anak natin.” Madamdaming wika nito. “And also, mas maganda ka sa sunset.” Namumulang inirapan ko ito. Kunwari ay umingos ako. Pero deep inside ay kinikilig ako. “Tara na, lumalamig na, baka magkasipon si Eliot.”

“Because sunsets remind people that even the most beautiful things eventually come to an end.” Napatingin ako sa kaniya, pero hindi siya nakatingin sa akin. Nakatitig pa rin siya sa dagat. “But when you’re watching it with someone you care about the ending doesn’t feel sad. It becomes a memory you both carry.” Tahimik akong napangiti sa sinabi niya. Bago pa man ako makapagsalita ay muli siyang nagsalita. “That’s why people don’t just remember the sunset. They remember who was standing beside them when the sky turned gold.”

he told me before tapping his leg, telling me to sleep there. I just rolled my eyes before doing what he wanted. I yawned again but I remained with my eyes open. Tinukod niya ang dalawang kamay niya sa magkabilang gilid, supporting his weight. "This is so nice," I commented while looking at the sunset. I've never been in love with the sunset, not until today. "Alam mo ba ang kasabihan nila tungkol sa sunset?" he asked me, I shook my eyes. "Sunsets are proof that no matter what happens, every day can end peacefully. They are the proof that endings can often be beautiful too."

"Hindi mo ba nakikita, I want to go home. I can't survive here." "Kaya mo, maarte ka lang." Patutsada ni Mahana. Tumingin siya sa malawak na bukirin at saktong palubog na ang araw. "Nasa malapit na nga lang 'yong tunay na maganda, hindi mo pa nakikita." "What?" "'Yong sunset. Ayon oh." Tinuro niya ito ng bahagya. "Hindi mo kayang iappreciate yong mas malapit sa'yo kasi nakafocus ka lang sa malayo."

ngingiting ani nito pagkarating nya sa mesa na inuupuan namin, dala dala ang apat na cup ng ice cream. Ngumiti naman ako habang tumatawa naman sa tuwa ang dalawa "sige na kainin nyo na yan pagtapus nito pupunta tayo sa seashore manunuod tayo ng sunset, gusto nyo ba Yun?" Nakangiting tanong kong sabi sa kanila na nagpalapad sa mga ngiti ng mga ito. "Yey! Sunset" ani ni rain, halata sa boses at mukha nito ang saya at excitement.

“Parang... kahit sandali lang, nakakalimot ka sa lahat ng sakit ng dalahin mo kung meron man." “Eh kasi naman, yung tanawin dito parang niyayakap ka. Unlike sa city, na puro pressure at deadlines ang yayakap sa’yo,” sagot ni Yvonne. Sabay kaming umupo sa buhanginan, pinanood ang araw na unti-unting nilulubog ng dagat. Hindi siyempre mawawala ang picture-picture. Selfie dito, candid doon. Tumatawa kami habang pinipilit makuha ang perfect angle na may sunset sa likod.

And during those times na hindi siya kailangan ng anak niya, sumisilip siya sa laptop niya to answer emails o ‘di kaya naman makipag-meeting kina Mandy at Bettina, just to check on their progress with their events. So this sunset watching they’ve been doing for a couple of days now is really the only time she gets to spend with Charlie. Hindi niya alam, but just staring at the magnificent sun as it slowly disappears from the horizon was giving her some sense of peace and hope that every day can still end beautifully. Every day still can still end beautifully, pag-uulit niya sa isip. She forced a smile. Honestly, sa sitwasyon niya ngayon, nahihirapan na siyang paniwalaan pa iyon.

Wala akong choice kung di tanggapin ito. "Thank you po sir" tumingin ako sa may dagat. "Ang sarap langhapin yung hangin sa dagat, sayang nga lang po di ko po napanood yung sunset kanina" "Pwede mo naman makita ulit bukas eh" napangiti na lang ako. "Pero kahit di ko nakita ngayon ang sunset at maganda ngayon ang kalangitan at maraming bituin" "Yeah, maganda nga" napalingon ako at namula ang mukha ko dahil sa akin pala nakatingin sa akin si Sir.

Maaliwalas na kapaligiran. Mapayapang katahimikan tila paghinga lang namin ang maririnig sa buong lugar. Kalmadong dagat na walang alon na sumisira nito. Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko na bang sinabi na gusto ko ang sunsets. It's my obsession. From the beginning until the end. Nothing's gonna stop me. Nothing's gonna change.

Natatawang tumigil na kami sa pamumulot nang mapansing lumulubo na ang dalawang bulsa ko. After the walk, we decided to sit in the large stretch of sand found in the middle. May iilang bato na ring naroroon at naka-expose pero mas pinili na lamang naming upuan ang mga sapin namin sa paa para ma-enjoy namin ang panonood sa papalubog na araw. “Did you know that in literature, sunsets would often depict something magical and mysterious then beauty and love as well?” I shared, my eyes fixed with the sun setting.