Clasps Hands Novels & Stories

Isang ideya ang pumasok ko at may malaking posibilidad na tama ito dahil sa mga konektadong detalye tungkol sa lalaki. "Kung hindi lang sana nakialam ang--" Mabilis kong dinakma ang damit ng lalaki at nilapit siya sa'kin. Napasigaw si Clara at kaagad na naalarma sina Inspector Fajardo. The cops tried to remove my hand from the man's shirt but I held on tightly to it. Madilim at nanunusok ang tinging iginawad ko sa lalaki habang siya naman ay bakas ang gulat sa mukha.

Hindi niya iyon napansin kahapon. O baka hindi lang niya tiningnan. Ngumiti siya nang bahagya. May mga bagay na lumalaki kahit hindi mo bantayan araw-araw. — Lumabas si Clara, dala ang dalawang tasa ng kape. “Gardening again?” biro nito. “Just checking,” sagot niya. Inabot nito ang isang tasa at tumabi sa kanya.

Halos mamatay na nga ang babaeng ito, pero ganito pa ang inaakto niya? Nang tumiim ang mga bagang ko at kumuyom ang mga palad ko, bigla na lamang siyang bumunghalit ng iyak. Kumalas si Josh mula sa pagkakayakap sa kanya. “What’s wrong, Clara?” he asked worriedly. His other hand gently tucking a few strands of her hair behind her ear, a gesture so tender it made me roll my eyes in jealousy.

Bahagya niyang ibinaba ang collar ng kaniyang damit, sapat para maipakita ang kaniyang maputing dibdib. Ang kaniyang mga malalambot na kamay ay nagsimulang humaplos sa balikat at leeg ng lalaki. Akma na niyang ipupulupot ang mga braso sa leeg nito para selyuhan ng isang halik ang mga labi ni Jaxon, nang biglang isang makapal na folder ang humarang sa kaniyang mukha. Natigilan si Clara. Tiningnan niya ang hawak na dokumento. "What's this?"

'Mukhang magkakasundo kami. "Nice to meet you all," nakangiti niyang wika sa mga ito bago inabot ang kamay para makipag handshake sa mga ito. Isa-isa naman tinanggap ng mga ito ang kanyang kamay. Ang huli ay si Raymond na nagtagal at bahagya pa nitong pinisil, bigla niya tuloy binawi ang kamay. "Raymond, back off ok. Like I said don't try baka mabalian ka ng buto," pagbabanta ni Clara rito. Ngumiti lamang si Raymond.

"Hoyy bak's don't treat him like that. habang ang kamay ay nakaturo sa mukha niya at ang kanyang mga mata'y gusto ng pumikit sa kalasingan, pero pinipilit parin niyang titigan ito ni Clara Bigla akong nakaramdamg kaba kahit na malamig sa bar na iniinuman namin ay ramdam ko ang pag-labas ng pawis sa noo at leeg ko "Ohhh My god I'm scared! nanginginig na sagot ni Keira habang ang pareho niyang kamay ay naka hawak sa kanyang dibdib na kita sa mukha nito ang pagiging seryoso

Balasa— Sa sandaling iyon, bigla niyang naramdaman na gumaan ang kanyang katawan. Iniangat siya mula sa lupa. Isang malakas na braso ang bumuhat sa kanya. Nang imulat ni Clara ang kanyang mga mata, nakita niya ang mukha ni Alex. Saktong-sakto ang pagkakaligtas sa kanya ni Alex.

he said. Napasunod na lamang siya rito habang nakatingin sa magkahugpong na mga kamay nila. Why does she have this feeling that their hands fit perfectly with each other? Tumigil ka na Sana. Huwag mong bigyan ng malisya ang mga simpleng bagay. Sabi ng isang bahagi ng isipan niya. Sumunod na lamang siya kay Klyde palabas ng kanilang bahay. Isinusi niya ang pintuan ng bahay nila gamit ang isnag kamay niya. Ang tinamaan kasi ng magaling na lalaki, ayaw bitiwan ang kamay niya na para bang natatakot itong pakawalan siya.

Biglang humigpit ang hawak ni Clara Reyes. Parang may pumutok na emosyon. “Hindi! Absolutely not!” “Aray—!” Napasinghap si Nina Santos sa sakit. Naramdaman niya ang pagdiin ng kuko ni Clara Reyes sa balat niya. Parang biglang nawala ang “gentle senior” mask. Binitiwan siya agad ni Clara Reyes, pero nanatiling tense ang kanyang mga kamay. Nanlaki ang mata ni Nina Santos habang tinitingnan ang sarili niyang kamay, may marka na.

“Alright. Let’s fix this.” Her gaze widened. “Fix… what, sir?” “You. Or at least, your coffee-handling skills.” ⸻ Clara I nearly choked on my own breath. “Sir…?” He picked up a cup and handed it to me. “Here. Watch.” And there he went—careful, precise, placing the cup perfectly on the tray. Not a drop spilled. Not a misstep. It was magical. I stared. “Wow… po, ang galing po ninyo!”