Cold Eyes Novels & Stories

At habang tinitingnan niya ito nang patago noon, mas lalo siyang nakukumbinsi na may angking charisma ang babae, lalo na ang mga mata nito na kung tumingin ay palaging may pagmamahal. Ngunit ngayon ay hindi mahagilap ni Marco sa mga mata ni Anna ang emosyong madalas niyang makita rito noon. Ang mga mata nito ay malamig, at blangko. Ni walang pagmamahal sa gawi nang pagkakatitig nito sa kanya, na para bang ni minsan ay hindi siya nito pinahalagahan. Nangibabaw ang init ng kanyang ulo.

Agn peklat sa kanyang noo ay naglaho na rin at hindi na nakikita. Ngayon ang ika-30 araw ng panggagamot. Humiga si Madeline sa recliner at naramdaman ang malamig na tubig na dumadaloy sa kanyang mukha. Naramdaman niyang nakakaginhawa ito. Wala na ang mainit, tuyo, at makating pakiramdam sa mukha niya. “Makikita mo ang resulta makalipas ang kalahating oras pagkatapos ng cold compress na ito.” Dumaan sa kanyang tainga ang malamig na boses ni Adam nang marahan.

Pagkatapos, tiningnan niya ang kutis, kulay ng dila, at mga mata ni Edith bago siya nagtanong tungkol sa kanyang mga sintomas nang may pag-iingat. Sa madaling sabi, laging malamig ang pakiramdam ni Edith. Sa tuwing siya ay makaramdam ng lamig, sasakit ang kanyang bato. Higit sa lahat, takot siya sa lamig, kaya hindi siya pwedeng mailantad sa sikat ng araw. Kung nailantad siya sa sikat ng araw ng masyadong mahaba, ang kanyang balat ay magsisimulang maging itim na kulay. Magiging nakakatakot ang itsura niya. Ito rin ang kauna-unahang pagkakataon na nagkaroon ng ganitong kakatwang karamdaman si Adery.

hinang Sabi nito sa malamig na boses, Tinaas Naman niya Ang ulo niya at sentro nito na tatama ang mata niya sa mata ni Yzak, Ang bilis Ng kabug Ng dibdib ko, nakaka-intoxicate Ang kagwapohan niya Lalo na Ang malamig na tingin niya at Ang kulay asul niyang mata, Habang nakatingin sa mata ni Yzak ay Hindi niya namalayan na nakahawak na si Yzak sa tiyan niya..

Napabuntonghininga ako at pinagmasdan ang ulap. Minsan talaga ang buhay ng tao, parang ulap. May dalawa silang katangian. Una, ang isang kalmadong ulap na hatid ay magandang panahon. Kung ihahalintulad mo ito sa tao, isa ito sa mga masaya at normal na buhay ng tao, ‘yong chill lang, walang problemang dala. Pangalawa, ‘yong ulap na may dalang ulan, ‘yong madilim at ‘yong tinatawag naming dag-om. Nagre-representa iyon ng isang masalimoot na parte ng buhay ng tao. Siguro dahil sa kadilimang hatid nito kaya masasabi kong masalimoot nga.

Isa sa pagkakaiba ni Snow at Winter ay ang pagkakaroon ng emosyon sa mga mata, Snow's eyes are alive and always sparkling with happiness while Winter's eyes are cold and emotionless. Sa mura niyang edad hindi ko alam kung paanong nagagawa niyang mawalan ng emosyon ang mga mata. Ngunit mas nagpaganda iyon sa kaniya, mas naging misteryosa ang mga mata niya na alam kong sa isang tingin pa lang iyon agad ang unang mapapansin.

Nakapikit na ulit ang mga mata niya. Hindi ko tuloy maiwasan na napatingin sa kan'yang maamong mukha. Maaliwalas ang mukha niya pero ang kan'yang pananalita ay laging may halong lamig. I don't know what is behind of those cold of his, also his eyes, he doesn't give any emotions. Sobrang nakakatakot minsan na makasama siya. Hindi mo kasi alam kung ano ang nasa isip niya o kung ano ang emosyon niya. Napakahirap niyang hulaan.

Coldness and anger are the only emotions that could be trace on his deep furious voice. " OPEN your eyes" he madly shouted. I startled when heard him stomped his feet angrily. And when i did opened my eyes, there....i met his very very red furious eyes. His awra was too dark that it bring chills through my veins. Maikukumpara siya sa asong ulol na nagpapagala gala sa daan. Para siyang nakahigh. Did he take drugs? His bloody eyes were too sharp. And the way he kills me in his stares scares the hell out of me.

Ewan ko paano n'ya nalaman pero bigla na lang isang araw, tinawag n'ya akong Aodilaida. Pero dahil sinabi n'ya bigla namang nag init ang mukha ko pati ang ulo ko. Hindi naman kasi ako tanga para hindi mapangalanan ang minsang pagbilis ng puso ko sa tuwing lalapat ang mga mata ni Cold sa akin. Yung pakiramdam na parang s'ya lang ang nakikita sa paligid pero pilit kong pinipigilan iyon dahil pakiramdam ko kalaban s'ya.

Ibinaba lang niya ng konti ang kaniyang sandalan para maging maayos ang kaniyang pagkakasandal. Masyadong malamig ang gabi na iyon dahil sa panibagong klima. Napangiti siya nang maisip niyang kung nandito ang mga kaibigan niya pagtatawanan siya ng mga ito at aasarin. Mga alas dose na parang nararamdaman niyang mas lalong lumamig at medyo naninigas ang kaniyang mga binti.