Cold Eyes Novels & Stories

At habang tinitingnan niya ito nang patago noon, mas lalo siyang nakukumbinsi na may angking charisma ang babae, lalo na ang mga mata nito na kung tumingin ay palaging may pagmamahal. Ngunit ngayon ay hindi mahagilap ni Marco sa mga mata ni Anna ang emosyong madalas niyang makita rito noon. Ang mga mata nito ay malamig, at blangko. Ni walang pagmamahal sa gawi nang pagkakatitig nito sa kanya, na para bang ni minsan ay hindi siya nito pinahalagahan. Nangibabaw ang init ng kanyang ulo.

Agn peklat sa kanyang noo ay naglaho na rin at hindi na nakikita. Ngayon ang ika-30 araw ng panggagamot. Humiga si Madeline sa recliner at naramdaman ang malamig na tubig na dumadaloy sa kanyang mukha. Naramdaman niyang nakakaginhawa ito. Wala na ang mainit, tuyo, at makating pakiramdam sa mukha niya. “Makikita mo ang resulta makalipas ang kalahating oras pagkatapos ng cold compress na ito.” Dumaan sa kanyang tainga ang malamig na boses ni Adam nang marahan.

Pagkatapos, tiningnan niya ang kutis, kulay ng dila, at mga mata ni Edith bago siya nagtanong tungkol sa kanyang mga sintomas nang may pag-iingat. Sa madaling sabi, laging malamig ang pakiramdam ni Edith. Sa tuwing siya ay makaramdam ng lamig, sasakit ang kanyang bato. Higit sa lahat, takot siya sa lamig, kaya hindi siya pwedeng mailantad sa sikat ng araw. Kung nailantad siya sa sikat ng araw ng masyadong mahaba, ang kanyang balat ay magsisimulang maging itim na kulay. Magiging nakakatakot ang itsura niya. Ito rin ang kauna-unahang pagkakataon na nagkaroon ng ganitong kakatwang karamdaman si Adery.

hinang Sabi nito sa malamig na boses, Tinaas Naman niya Ang ulo niya at sentro nito na tatama ang mata niya sa mata ni Yzak, Ang bilis Ng kabug Ng dibdib ko, nakaka-intoxicate Ang kagwapohan niya Lalo na Ang malamig na tingin niya at Ang kulay asul niyang mata, Habang nakatingin sa mata ni Yzak ay Hindi niya namalayan na nakahawak na si Yzak sa tiyan niya..

Kahit madaling ma-lowbatt pero mapapakinabangan naman. Mag-isa nga ako pero hindi ko naman ramdam na mag-isa talaga ako. Nanood ako sa malaking TV na nandito. Binuksan ang aircon. Sinubukan ang shower. Girl, kung sa bisaya pa, manol jud ko kaayo.

Isa sa pagkakaiba ni Snow at Winter ay ang pagkakaroon ng emosyon sa mga mata, Snow's eyes are alive and always sparkling with happiness while Winter's eyes are cold and emotionless. Sa mura niyang edad hindi ko alam kung paanong nagagawa niyang mawalan ng emosyon ang mga mata. Ngunit mas nagpaganda iyon sa kaniya, mas naging misteryosa ang mga mata niya na alam kong sa isang tingin pa lang iyon agad ang unang mapapansin.

Nakapikit na ulit ang mga mata niya. Hindi ko tuloy maiwasan na napatingin sa kan'yang maamong mukha. Maaliwalas ang mukha niya pero ang kan'yang pananalita ay laging may halong lamig. I don't know what is behind of those cold of his, also his eyes, he doesn't give any emotions. Sobrang nakakatakot minsan na makasama siya. Hindi mo kasi alam kung ano ang nasa isip niya o kung ano ang emosyon niya. Napakahirap niyang hulaan.

Nakita niyang sumakay si Janine sa kaniyang kotse kaya mabilis din siyang sumakay sa kaniyang kotse. Mabilis niyang sinarado ang pinto ng sasakyan dahil sa sobrang lamig. " Magpapakamatay ka ba? Matalino ka diba at alam mong nakakamatay ang ganito kalamig kapag nag tagal ka ng ganito. Papikit na yang mga mata mo pag dating ko. " Sabay bato sa kaniya ng pang doble. " Pumunta ka na ng hotel at matulog ka na dun. Baka mamatay ka pa dyan."

Ang hangin sa loob ng silid ay tila bumigat, at ang kanyang mga mata ay naging mas seryoso kaysa dati. “Ang sakit mo ay tinatawag na ‘Nakakulob na Init’,” paliwanag niya nang malinaw. “Ito ay hindi karaniwang karamdaman. Ang iyong katawan ay nabalot ng matinding lamig na humarang sa daloy ng iyong lakas. Walang gamot, halaman, o iniksyon ang makapasok sa lalim kung saan ito nakakulong. May iisang paraan lamang upang matunaw ang lamig na ito at maibalik ang iyong kalusugan.” Nanlaki ang mga mata ni Dahlia, puno ng pag-asa. “Ano po iyon? Gagawin ko po ang lahat, basta gumaling lang ako.”

Papalubog na ang araw sa malayong kaluran at ang kulay kahel nitong sinag ay tumatama na lang sa itaas ng ilang parte ng nagtataasang gusali sa lungsod. Paminsan-minsang tumatama sa kaniyang mukha ang repleksyon ng araw mula sa masalaming bahagi ng ilang mga gusali dahilan upang bahagya niyang pinipikit ang mga mata, habang itinaas ang kamay at itinapat sa kaniyang noo para takpan ang kaniyang mga mata mula sa nakakasilaw na repleksyon. Palinga-linga siya sa paligid dahil kasalukuyan siyang tumatawid sa isang eskinitang dinadaanan ng maraming mga tricycle.