Comfort Food Quotes の小説・ストーリー

“Ito oh, masarap ang adobo.” Nilagyan ko ng ulam ang kanin niya at mas nilapit sa kaniya ang pagkain. “H-How sure you are that the food and utensils ara safe–” “K-kumakain na nga ako at kung hindi safe ang pagkain dito edi sana namatay na ako, hindi ba?” “Don't say that, you shouldn't make fun of being dead. Or maybe magkaka discover ka ng sakit because of this...”

Kaya hindi kami nabibilad sa araw. “Saan mo gustong kumain?” Napalunok naman ako, at kaagad na inilihis ang aking mga mata. “Kahit saan. Basta ‘yong hindi mahal.” “Fast food restaurant?” Tumango ako bilang sagot. “Hindi naman proper meal ang mga ‘yon, Elizabeth.” “Nagki-crave ako ng ganoon. ‘Yong may fried chicken tapos may coke?” paliwanag ko kahit na ang totoo ay ayaw ko lang talagang gumastos siya sa akin.

I said, my voice steady. He let out a soft laugh, then took the last small piece of falafel from his plate and put it in his mouth. I glanced at Travis's plate, which was untouched. "I don't remember the last time I lost my manners at the table. This food..." He held up the last piece of falafel. "This feels like home. I remember my mama and the memories when I was a child, craving this falafel." He ate the last bit, closed his eyes, and smiled. "This falafel tastes like a mother's love."

"Maybe next time." "Talaga nagdala ka pa ng popcorn. Manonood ka ba ng sine?" walang emosyong turan nito. "Ano sa palagay mo si James Bond ka para panoorin kita? Wala kasing ibang snacks sa cabinet mo saka puro dahon ang laman ng ref mo. Kulang na lang ay maging kambing ka na." Matunog s'yang tumawa. "Health is wealth kapatid. Napapansin ko puro junk foods laman ng tyan. Ang hilig-hilig mo pa ng street foods."

Kung hindi niyo kasi naitatanong ay comfort food ko talaga ang sopas lalong lalo na kung purong gatas talaga ang ginamit. "Oo, hija… Napansin mo pala agad, simula kasi nang makabalik ka rito ay hindi pa kita nalulutuan ng paborito mong pagkain at sobrang namiss ko talagang ipagluto ka ng mga gusto mong pagkain kaya naman… ayan! Sana magustuhan mo…" usal ni Manang Fe. Dali dali akong lumapit kay Manang Fe at niyakap ito ng mahigpit, "Namiss ko rin po yung luto mo, Manang! Thank you…"

“Hindi ko pa natatanggal. Hindi dahil mahal ko pa siya... kundi dahil parte siya ng phase ng buhay ko na tapos na.” Tumango ako. “Okay lang. Pero kung ako, picture natin dapat ‘yung nasa frame next time.” Ngumiti siya. “Yung may whipped cream ka sa ilong?” “Hoy! Bura mo na ‘yon!” Natawa kami pareho. Ewan. Simple lang pero parang ang gaan ng loob ko. ** Sa kitchen, tumambad sa akin ang corned beef with egg na parang niluto ng isang taong may pakialam. Hindi lang ito pagkain—parang comfort food na may meaning.

Natawa siya. Natawa din tuloy ako nang ma-realize ang sinabi ko. "Sorry, Sir. Ibig ko po sabihin, 'yong hindi po mga processed meat at mga instant na pagkain. Kahit 'yong mga simple lang po tulad ng adobo, sinigang, mga ganyan po." "I can't cook anything that is not fried." Tumawa siyang muli. "If I want real food, like what you're saying, I could just order at any resto out there and have it delivered here."

” tanong ko sa lalaki matapos ko mag-isip ng aking itatanong. ”I would say alcohol and beer,” saad ng lalaki kaya napatango tango ako. I mean wala namang kaso sa akin ang pag-iinom but do it moderately. Plus its his opinion naman, if that’s what makes him comforted then why not right. ”Then what about you? What is your comfort food?” tanong ni Theo sa akin kaya natatawa nalang kaming dalawa. ”Super dami ko namang comfort food, sige pipili nalang ako ng pinaka gusto ko-” putol na wika ko at nag-isip pa.

sabi ko naman. "Look it's your favorite," masayang sabi niya at ipinakita ang fried chicken na talaga naman favorite ko kaya dali dali akong bumaba at lumapit sa kanya. "Favorite mo padin pala to till now" sabi ni tito. "Oo naman po its my comfort food much better nga kung may-" di kona natapos ang sasabihin ko ng may nilagay siya sa mesa.

That was the great embarrassment that ever happened to her yet it caused the highest speed of volts in her veins that she have never felt before. “Dadalhin ko na lang sa baba ang pagkain mo kung ayaw mong kumain dito.” pinanatili niyang pormal ang pagsasalita sa kabila ng tensyong kanyang nadarama. “May sinabi ba akong ayokong kumain dito sa loob ng kuwarto ko?” “I just want you to be comfortable while eating and if you—” “Shut up! You talk too much and I could f**k that beautiful mouth of yours.”