Comfort Food Quotes นิยาย & เรื่องราว

Kakaibang damdamin ang humaplos sa puso niya nang masamyo ang mabangong aroma niyon. His stomach growled in response, reminding him of how long it had been since his last meal. The gesture, simple yet thoughtful, was another reminder of his mother’s unwavering care. It wasn’t just any sandwich either—it was his favorite. Somehow, she always knew how to provide the exact kind of comfort he needed, even without him asking.

Gano'n sila ka-proud sa kasamaan ng ugali nila. Ang mas nakakagulat pa ay may mga tao rin talagang natutuwang manood sa mga content na ginagawa nila. At s'yempre dahil mabigat ang loob ko ay deserve ko nang masarap na treat kaya naman dito ako dumiretso sa malapit na donut shop sa school. Ikakain ko nalang ang sama ng loob ko. Walang iba pang mas mabilis na nagpapagaan ng loob ko kundi ang favorite comfort food ko na donut. Lalong-lalo na ang Cream Puff!

Infairness, masarap. "Hindi ko naisip na kumakain ka pala ng mga street foods." Narinig kong kumento nito kaya tinignan ko siya tyaka nilunok ang nasa bibig ko bago sumagot, "Hindi ko din naisip na makakakain ako ng street foods."

“Hindi, mabango ka naman.” “Hindi ba para sayo overpowering ang amoy niya?” tanong ko ulit. “Hmm, baka dahil lang ’yan sa hindi ka kumakain ng maayos. Nagiging sensitibo ang mga pandama mo,” paliwanag ni Jackie. “Magpahinga ka muna sa opisina ko,” giit ni Hubert. “O-order ako ng pagkain. Anong gusto mo?” “Chocolate cake,” agad kong sagot, biglang lumiwanag ang mga mata ko.

"Oo. Sorry. Dapat pala nagpaalam ako." "It's okay. Nag-alala lang ako." Tumango ako at ngumiti. Wala akong maisip na topic para pahabain pa ang usapan namin. "May gusto ka bang bilhin? Like comfort food that can make you feel better?" Sinubukan kong mag-isip pero wala talaga akong gana. "Wala pa sa ngayon, Travis. Magpapaluto na lang siguro ako mamaya ng soup."

Sabi niya habang may laman ang bibig. ("Dati Tito, you don't know how to cook, but now, you like a professional chef") Kumunot ang noo ko. Halos hindi ko na maintindihan ang sinasabi niya. Agad ko naman siyang sinuway. "Don't talk when your mouth is full." Seryoso kong sabi. Nginuya niya ang laman ng bibig niya at nilunok. "Sorry Tito. This is just, really, very delicious!" Sabi niya at sumubo ulit. Para siyang leon na gutom na gutom at sinunggaban ang natitirang pagkain.

Nagbulungan pa ang mga ito at lihim na humagikhik na tila ba kinikilig. Nakuha naman kaagad ni Jeffry ang ibig niyang sabihin kaya humagalpak ito ng tawa. "Sorry kung hindi mo pala feel ang ganitong mga kainan. Nasisiyahan lang kasi akong kumain sa ganitong klase na mga lugar. Maingay, masagana at puno ng masasayang usapan sa paligid. Iyong tipong kahit nag-iisa ka ay nagaganahan ka pa ring kumain dahil pakiramdam mo'y parang lahat ay kasama mo sa iisang mesa."

Ginulo niya ang buhok ko, “Can you stop worrying about me? Bka iba na ang isipin ko dyan.” Tinawanan ko siya, “Baliw. Ang laki na kasi ng pinagbago mo. Hindi ka na ba germophobe?” “Germophobe pa rin.” “Pero kaya mo na kumain sa food stalls? Sabi mo dati pagkain ‘yan ng mga taong gusto mamatay ng maaga dahil bukod sa processed food na, ang sabi mo puro alikabok dahil nasa tabing kalsada.”

Para maibsan ang nerbiyos, pumasok siya sa maliit na panaderyang may salamin ang harap, amoy na amoy ang bagong lutong tinapay at mantikilya. Paglabas niya, may hawak na siyang puting tsokolate na donut. Kumagat siya. "Hmm. Sweet," mahina niyang sabi, bahagyang ngumiti. Iyon ang isa sa mga comfort food niya, ang donut.

At feeling ni Krissy gumagaling na siya sa pagluto dahil sa walang kapagurang tulong na ginagawa niya sa chef ng resort. Hindi paman sila nag-uusap ni Calex ay masaya na siyang mapagsilbihan ang lalaki. Lalo na't kinakain naman nito ang mga pinapadala niyang pagkain na may kasama pang iba't-ibang mensahe kagaya na lamang ng, "Smile it makes you more handsome." "Eat well, pakabusog ka." "Take good care of yourself." At kung anu-anong klase pa ng mga mensahe na kadalasan may mga quotation pa.