Novel & Cerita Comforting Messages

Upang malihis ang pansin ko ay kinuha ko 'yon at binuksan. Isang voice message muli ang natanggap ko kay Yaz. She's been sending me voice messages since last three days. Hindi ko naman nasasagot dahil walang signal at mukhang ngayon lang nagkaroon. I clicked the play button. "Hey, babe! How are you? Nagwo-worry na ako sa'yo. But, I hope you're doing good there! Nga pala..." Tumili siya. "Pupunta ako diyan bukas! I'll visit you kahit dalawang araw lang habang break namin! I miss you, babe! I love you!"

Mabilis na nagliwanag ang group chat matapos nila akong itag sa kanilang mga message: “Congrats, future Mrs. Foster! Kailan mo kami ililibre sa inuman?” “Kailan ang celebration ninyong dalawa? Matagal na naming hinihintay ang kasal na iyan!” Nasasabik na sumigla ang chat habang bumabaha ang mga message mula sa iba’t iba naming mga kaibigan. Magtatype na sana ako ng isang message para linawin ang lahat.

Naramdaman ko ang vibration ng phone sa suot ko na bag, kaya kinuha ko ito at nakita na meron akong isang notificationsa email at isa sa text message. “Magandang araw sayo, Amber, salamat sa mga ipinadala mo na stocks at supplies kaninang umaga, tinatanong ng mga bata kung kelan ka ulit dadalaw sa kanila, dahil may pangako ka dawn a makikipag laro ka sa kanila, mag iingat ka palagi, at patnubayan ka ng may kapal,”

Pagkatapos ng lahat, ang mga taong kayang maabot ang ganitong posisyon ay bihasa sa flattery. Pagkatapos kumain ng masasarap na pagkain at uminom, nagpadala ng congratulatory message si Chloe kay Wendy. Paglipas ng limang minuto, sumagot naman si Wendy, nagbigay ng blessing na mamuhay sila ni Joseph nang masaya.

Wala akong ganang lumabas at wala rin naman akong makakasamang gumala dahil busy naman ang mga kaibigan ko. Busy. Yeah, that's them for the past weeks. Minsanan na lang din kaming magkita. Kahit nga sa chat, hindi na rin madalas. But despite of that lack in communication, I know that we're still friends because they never fail to sent me an inspirational message every morning. Those messages was one of the reasons why I was energized to face the day. They never failed to amuse me even just in simple gestures and that made me thankful for being chosen as their friends.

At feeling ni Krissy gumagaling na siya sa pagluto dahil sa walang kapagurang tulong na ginagawa niya sa chef ng resort. Hindi paman sila nag-uusap ni Calex ay masaya na siyang mapagsilbihan ang lalaki. Lalo na't kinakain naman nito ang mga pinapadala niyang pagkain na may kasama pang iba't-ibang mensahe kagaya na lamang ng, "Smile it makes you more handsome." "Eat well, pakabusog ka." "Take good care of yourself." At kung anu-anong klase pa ng mga mensahe na kadalasan may mga quotation pa.

Haha Speaking of "I am going to be crazy", pati ba naman dito sa Chat room ay ginugulo ng Elias Tan na yon ang isip ko? - I need peace of mind, please be quite guys!, reply ko sa mga ito -Ay ang bitter ng lola nyong walang dilig, reply ni Jonas sa message ko. -Pwede mo naman i mute ang notifications para hindi ka maabala @Seraphina, mention sa akin ni Samantha -My bad, hindi ko naisip yon.Sorry

Halos mapatalon ako sa saya sa'aking nabasa. "I miss you too Andrew. I hope bumilis na ang mga araw at bumalik ka na dito. Naluluha ako habang tina type ko ang messages na para sa'kanya. Mukhang ramdam niya ang pangungulila ko. "Don't be sad Amara. Maybe soon nandyan na din ako. Stay safe and take care. Nag send naman ito ng kiss emoticon. Label na lang talaga ang kulang sa dalawa. Hindi naman mapilit ni Andrew ang kaibigan. Kahit gustuhin man niyang maging nobya na ito nirerespeto pa din niya ang hiling ng kaibigan.

Sometimes, she would fall asleep while waiting for his message, phone pa ang katabi niya. Sometimes, he’d send her short voice notes saying, “I miss you,” at kahit iyon lang, sapat na para mapawi ang pagod niya sa buong araw. Minsan pa nga ay replay nang replay niya iyon hanggang sa makatulog.

Mula sa mga simpleng pag-alalay nito, sa mga tahimik na titig, hanggang sa mga mensaheng hindi lang basta sweet—kundi punung-puno ng malasakit. Napatingin siya sa kanyang cellphone. Binuksan niya ang message thread nila ni Martin. Walang araw na lumilipas na hindi ito nagpaparamdam—minsan maiksi lang, "Ingat ka," o kaya'y "Kumain ka na?" Pero para kay Athena, sapat na 'yon upang maramdaman niyang mahalaga siya. Habang nakatitig sa screen, biglang may umupo sa tapat niya. Si Faith.