Confession In Tagalog Novels & Stories

Bakas sa mukha nito ang pag aalala. “A-ano pong nangyari?” Tanong ko. “Nawalan ka ng malay at ang sabi ng doctor ay hindi kinaya ng katawan mo ang nangyari.” Sagot nito. “Nasaan sina Mommy at Daddy?” Tanong ko sa kanya ng maalala ko ang nangyari. Mabilis siyang nag iwas ng tingin na animo’y hindi alam ang isasagot. “Tita.” Tawag ko ulit sa kanya.

Dagdag na rito ang aking mga masasakit na salitang ibinabato kay Troy. "I trusted in you Troy. I gave my heart, body and soul to you but you betrayed me. Wala na akong naitirang pagmamahal sa sarili ko dahil sa ibinuhos kong lahat sa iyo. Alam mo ba kung ano ka sakit ang pinadama mo sa akin? Alam mo ba kung ano ka sakit ang iniwan mo at idinulot mo sa aking puso?! You shit!" Habang inilalabas ko ang lahat ng gusto kung sabihin kay Troy kahit sa pamamagitan lang sa pagharap sa salamin.

CHAPTER 10: The Confession « Tin Point Of View » Kinabukasan ay maaga akong nagising, sobrang sakit ng ulo ko at ng buong katawan ko, I felt someone is staring kaya dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko, at gano'n nalang ang gulat ko ng isang naka topless na lalaki ang nakatingin sa akin. Mabilis akong bumangon ng napagtanto kong hindi ko pala kwarto 'to, this room is diffidently not my room.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Humugot siya nang malalim na hininga at napapikit sandali bago muling magsalita. "Fifteen years old ako no'ng iwan nila ako ni Mama sa simbahan sa Maynila. Ang sabi nila babalikan nila ako, pero hindi na sila bumalik. Naghintay ako ng isang araw, isang linggo, at isang taon, pero walang bumalik sa akin. Hindi naging maganda ang buhay ko noon hanggang sa nakilala ko si Papa. Inampon nila ako at dinala rito sa probinsya," pagkukwento niya.

Tanging tunog ng kobyertos na tumatama sa babasaging plato ang maririnig. "Gusto ko lang humingi ng sorry sa inasal ko kanina. Hindi ko sinasadya, marahil ay pagod lang ako kaya nasabi ko yun." wika niya. Nag-angat ako ng tingin at sinalubong ang titig niya. Himala! Marunong palang humingi ng sorry ang isang Jarred Raqueza. Akala ko nakalimutan niya na ang bagay na yun. Ngumiti ako sa kaniya. Wala namang dahilang para diko siya patawarin.

inis na ani ko " I'm sorry ". Nakayukong sabi niya "Wala na akong magagawa! Basta huwag ka ng magsisinungaling o maglilihim man saakin!". maawtoridad na ani ko "Opo! Promise". kaagad na tango naman niya at tinaas pa ang isang kamay Nakauwi kami ni Hash sa bahay, kaya maaga akong nagpahinga kahit hindi naman ako naglaro, pero feeling ko sobrang pagod ng katawan ko.

Pumasok ako, lumuhod, at nagsimula. "In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit. Amen," bulong ko. "Bless me, Father, for I have sinned. It has been... a long time since my last confession," sabi ko, ramdam ang bigat ng bawat salita. Tahimik ang pari, hinihintay akong magpatuloy.

"Hindi na rin ako umaasa. Masakit na eh." "Pero Nadz, hindi pwede 'yon. Ano bang dahilan at napapayag ka? Did you confess?" tanong ko, nakakuyom na ang kamao. Naiinis na kasi ako. Hindi niya 'to deserve. "Don't tell me—" Malungkot siyang tumingin sa akin at tumango. "I did. Pero no'ng time na 'yon, dinaan ko lang sa biro. Consider pa ba 'yong confession?"

pag-amin nito. Dalawang beses siyang nakatanggap ng love confession ngayong araw. What a terrible day! "Excuse me for being childish. It was hard for me seeing you with other man, my little doll. I need you to know how much I care, but I trust you." "You trust me but I'll never trust you. Isa kang De Silva at nasa lahi niyo na ang pagiging taksil." Winaksi niya ang kamay.