Constitutional Rights Tagalog Novels & Stories

Galit kong hinawakan ang daliri niya at pinilipit ’yon, dahilan upang mapasigaw siya sa sakit. “Hindi porke empleyado mo lang ako ay duduro-duruin mo na ako. I know my rights, Mr. Mozart, hindi ako kasing baba ng iniisip mo,” matapang kong sagot sa kanya habang nakikipagsukatan ng tingin, bago pabarog na binitawan ang daliri niya. “Besides, you need to compensate with me, right? So you can’t fire me.” Hindi siya makapaniwalang tumingin sa akin and he grinned. “Then, let’s see each other in court!”

“Bakit, anong problema, bro?” “Napatunayan sa korte na si Natalia ay may sakit sa pag-iisip kung kaya hindi siya maaaring dalahin sa Koreksyunal, sa halip pinag utos ng hukuman na dalahin siya sa isang Mental facility na naaayon sa Revised Penal Code (Article 12) at Mental Health Act of 2018 (RA 11036).” imporma ni Mark sa kaniya. Napabuntong hinanga si Troy at pinagsalikop ang mga kamay na nakapatong sa lamesa..

tipid na sabi n'ya. Inatasan n'ya ito na tutuloy sila sa opisina ng kanyang abogado. "Congratulations! You will have the visitation rights anytime you wanted from now on. Here are the papers in case hanapan ka ng mga Mondragon," sabi nito. "Maraming salamat po, Attorney!" malawak ang ngiti na tugon n'ya. "Walang anuman. Magsabi ka lang kung may iba ka pang kailangan," bilin nito.

"Sabihin mo 'yan sa sarili mo." I let out a harsh breath. "Whatever." Aalis na sana ako nang hawakan ni Adhaya ang kamay ko. "What?" I asked. "Bakit mo kasama si Dixon kahapon?" I gulped and look away. Ugh! Kasalanan talaga 'to ni Dixon! "Uy, sumagot ka," pilit niya. I cleared my throat before answering her. "According to Philippine Constitution 1987 Article 3 section 12 paragraph 1, I have the right to remain silent," I remarked before I turned my back on them and walked away.

I want more than this— AGAD akong napaupo mula sa pagkakahiga. Natampal ko ang aking noo ng mapagtanto ang nangyari. What was that? Why did I dream of that? I sighed before laying in my bed again. I'm almost there, malapit na akong mabaliw.

"Mr. Illustre, Inaresto ka namin sa salang pagpatay kina Teresa Garcia at sa mag asawang Jeminez at sa iyong illegal na pagpautang ng pera. Ikaw ay may karapatang manahimik o magsawalang kibo. Ano man ang iyong sasabihin ay maaring gamitin pabor o laban sa iyo sa hukuman. Ikaw ay mayroong karapatang kumuha ng tagapag tanggol na iyong pinili at kung wala kang kakayahan,ito ay ipagkakaloob saiyo ng pamahalan. Nauunawaan mo ba ito?" "Mag-asawang Jeminez? Mga magulang ko?"

Seryosong wika ko “Of course…hindi kita sinisisi sa mga nangyari pero since hiwalay na kami ni Catalina, tama lang siguro na ilagay natin sa kontrata na bawal ang bawat isa sa atin na magkaroon ng relasyon sa iba hangang legal pa tayong kasal.” Seryosong sagot nito sa akin. “Ano? Anong ibig mong sabihin?” nagtatakang tanong ko dito

"i can't forget that day when she said that the game was finally over and it's time for her to let you go coz you are finally happy with your family..that she already lost you.,masaya kana daw sa lalaking mahal mo, masaya kana daw sa pamilya mo" Umiling iling na ako. Ang lakas na ng iyak ko. Pinagtitinginan na kami ng mga tao. Nasasaktan na ako at hindi ko na kayang pakinggan pa ang iba pa niyang sasabihin. Baka tuloyan ko ng hindi mapatawad ang sarili ko kapag may narinig pa ako. Ayaw ko na..

BYEONGYUN’S POV “Ayon sa tala ng United Nations Educational Scientific, and Cultural Organization o UNESCO, 2 268 wika ng daigdig ang maaaring maglaho na sa hinaharap kung hindi magkakaroon ng konkretong pagpaplano at aksiyon sa pagsagip dito,” usal ni Deborah habang hawak ang isang yellow paper na pinagsusulatan niya ng draft ng kaniyang essay para bukas.

Mariing binigkas ni Cris: “Congressman Rodriguez, you are under arrest for attempted murder and terrorism. You have the right to remain silent. Anything you say can and will be used against you in a court of law. You have the right to an attorney. If you cannot afford one, the court will provide one for you.” “Ano ’to, Cris? Circus? Sa loob pa ng pamamahay ko?!” malakas niyang bulyaw, habang nakapalibot ang kanyang mga tauhan.