Sophie's World Book Mga Nobela at Kwento

Ang kaniyang mga mata ay palihim na lumingon patungo sa direksyon ng kaniyang library. Mula sa kaniyang puwesto, malinaw niyang nakikita si Sofia na kasalukuyang nakatayo sa itaas ng step-ladder. Nakita niyang hindi ito tamad; mabilis at maingat ang bawat pagkilos ng mga kamay nito. Walang librong nababagsak at wala ring anumang bagay na nailalagay sa maling lugar. Ngunit ang hindi niya mapigilang mapansin… ay ang walang tigil na pagbuka ng bibig nito habang kinakausap ang mga walang buhay na libro.

Patuloy ni Sophie, “Natatangi ang Earth. Ang planeta ay nabuklod na mula noong Primordial Age, kaya walang sinuman ang nakapagbukas ng walang laman na daanan na kumukonekta sa Earth. Nangangahulugan ito na maaari lang kitang ipadala sa paligid ng Earth. Dahil may selyo sa Earth, walang makapasok na tagalabas, ngunit bilang isang makalupa, hindi pinaghihigpitan ang iyong paggalaw. Maaari kang bumalik sa Earth sa kabila ng selyo." Tumango si James at sinabing, "Nakuha ko." Pagkatapos, itinaas ni Sophie ang kanyang kamay, at nagkaroon ng napakalaking kapangyarihan sa kanyang palad. Ang kapangyarihang ito ay puwersahang nagbukas ng kawalan sa harap niya, at isang bitak ang lumitaw. Ang bitak ay

I nodded then I went upstairs straight to Sophie’s room. I opened the door and saw how tidy the room was. She used to clean her own room and she never asked any maid to clean it for her. She didn’t really bring any clothes from the closet. Sophie was really one of a kind. I had never seen such bold woman like her. She changed me, she changed my world. Way back then, my whole world revolved around Monica that was why I didnt know what to do when she left. I didn’t care about anything, I just focused on my own business and making more money but I didn’t really care at all. I didnt care about anyone. But when Sophie came, everything had changed. I finally had someone that I want to protect.

O sinasadya niya talaga akong sirain? Malalim na buntong-hininga. Pigil luha. Nagpalit si Sophia ng damit, parang bitbit niya lahat ng problema ng mundo sa balikat niya. Nakakapagod. Nakakainis. At higit sa lahat, nakakawala ng gana.

Ang kanyang mga abong mata ay nakatitig sa mga marka ng sunog na tila pilit binabasa ang kwento sa likod ng mga iyon. Mabilis na lumayo si Sophia at isinuot ang kanyang damit. Nanginginig ang kanyang mga kamay. Bumalik sa kanyang isipan ang madilim na gabi ng aksidente—ang pagngangalit ng apoy, ang pag-iyak ni Ethan habang naiipit sa loob ng sasakyan, at ang nakakapasong init ng bakal habang pilit niyang inilalabas ang nobyo. At kasabay niyon, umalingawngaw sa kanyang isip ang banta ng demonyong tiyahin na si Helena. *'Aalis ka sa pamilyang ito na isang malamig na bangkay, o ikukulong kita sa impyerno...'*

At habang nagsasalita ako, unti-unti kong naramdaman ang pag-init ng presensya niya, parang bulkan na unti-unting pumuputok. At nang tumigil ako, iyon na. “Putang ina naman pala ang Heidi na iyon!” Napatigil ako sa pag-aayos ng mga nahugasan kong pinggan. “S-Sophie—” “No! Don't even try to defend her!” Nakasalampak siya sa upuan pero ang lakas ng boses niya at halos magliyab ang mga mata. “Hindi ko akalain. Akala ko brat lang siya pero hindi pala. sociopath pala!”

Binuklat iyon ng babae tapos may hinanap siya doon na mga page. "Bakit... Hindi... Ka... Pa... Nag-order." Natulala si Anthony. Matagal bago nakasagot si Anthony kaya naman tiningnan ni Sophia ang book dahil baka mali iyong book nabili niya para sa sign language. "Mali ba nakuha ko na book?" Tinapik ni Anthony ang table gamit ang daliri niya para agawin ang atensyon ni Sophia. Napatingin si Sophia. Nagbigay ng hand gesture si Anthony at naalala ni Sophia na nabasa niya iyon sa book.

Ang kanyang pagpasok sa kolehiyo ay isang malaking hakbang, isang paalala na ang aming mga anak ay unti-unting lumilipad mula sa pugad. Si Sophie naman, na ngayon ay pumapasok na sa isang prestihiyosong unibersidad, ay naging isang matalinong dalaga, puno ng empatiya at pagnanais na makatulong sa iba. Ang kanyang karanasan kay Victoria ay nagtulak sa kanya na mag-aral ng psychology, na may layuning maging isang child psychologist. Naging inspirasyon siya sa marami, ang kanyang kuwento ay isang testamento sa paglabas ng liwanag mula sa kadiliman. Madalas siyang umuwi tuwing weekend, at ang kanyang mga kuwento tungkol sa buhay sa unibersidad ay laging puno ng sigla at mga bagong ideya.

There are three men wearing cloaks, it seems like they're talking to each other without them knowing that there are few soldiers aiming guns at their backs. I thought of one word about that picture. It was a betrayal. I don't know why but my heart ached a bit when the next picture shows a war. It's chaos. Then the next shows the man, Fragedo. His face was drawn in rage while his hands are raised. I flip the page again and saw two circles, words below it are... "Two Worlds, Mortal... and Xanadu," my voice is in a whisper but I can still feel its shaking.

“Diane… I want you to consider applying formally for the scholarship. And when you do… I will personally review your file.” I hid my smile behind a sip of water. “I… I would be honored, sir.” “You deserve it,” he whispered. And in that moment, I realized something: Sophie’s reign was ending. And she didn’t even know it yet. Because while she slept soundly, believing the world belonged to her, I was already building the empire that would crush hers. Quietly. Elegantly. Brutally. And I wasn’t even done yet. The real revenge? Was only beginning.