Cursed Painting Novels & Stories

Huminga siya ng malalim at pilit na pinipigilan na muli'y hindi maiyak. "Pinapalabas ko na ang mga iyan, pansikip lang sa basement." Ani ni Tobias. Hindi umimik si Thaddeus at yumukod pa siya para makita ng maayos ang paintings at mga litrato. Napakunot ang noo ni Tobias dahil hinahaplos ng Thaddeus ang malaking paintings. Isang magandang babae ang nakapinta, kuhang-kuha ng nagpinta ang magandang ngiti nito na abot hanggang mata. Halos lahat ng mga litrato at paintings ay mukha ng babae.

Wala namang hangin sa loob ng silid ko. For many years, hindi ko na nakita ang painting ng pagtataksil ng aking ina. Oo nakasabit ito sa aking silid, to remind myself that I am a Rossi and not a Blackwood. No matter how dark my past is, hindi ko magawang kalimutan ang aking ama. And I made this painting for me to have a connection of my deceased father. I also paint the snake and the cheater killer, who is my so called mother whom I despise so much! "Don't!" I hissed when Bella was about to touch the painting. She jumped at my sudden outrage. "You always get in trouble because of your attitude, mademoiselle.' I spat the words as I held her waist tightly.

Erika pulled back the cloth covering the paintings. “They are all painted according to your requirements.” The painting depicted a golden deer celebrating birthdays, adorned with gemstones and powdered gold foil. Even in the dim light, its radiant beauty shone through. Damon held a glass of whiskey, his initial intent to ruin the painting as a way to insult Erika. Yet, as he gazed at the intricate, flawless details, his appreciation for art stopped him. As much as he wanted to lash out, he couldn’t bring himself to defile such a masterpiece.

Nabili niya ang orihinal na painting sa black market, dahil ang replica ng painting ay na sa museum na. "Fucking fuck!" malakas na mura niya ng makitang akmang sasaksakin iyon ni Camilla. Pakiramdam niya'y huminto sa pagtibok ang puso niya nang umangat ang kamay nitong may hawak na kutsilyo. Pero hindi nito itinuloy ang tangkang pagsaksak sa painting. Nakangisi itong lumapit sa CCTV camera. Namaywang ito at tumingala at nakipagtitigan sa camera na parang nakikipagtitigan sa kanya.

"Dito tayo. Napakagaling mag-mix ng drinks ng may-ari nito. At alam mo ba, ang mga painting na inayos natin kanina? Gawa rin ng lalaking 'yon!" Pagmamalaki ni Allesandra habang hila-hila si Astrid papasok sa isang luma at may disenyong bakal na pinto pababa ng hagdan. Sinalubong sila ng isang malaking painting sa bungad—isang tao na may magulong mukha na mahigpit na nakatali sa mga galamay, habang ang isang kamay nito ay may hawak na kutsilyo na pilit na sumasaksak sa sarili nitong tali.

Sa gilid ng painting, may dalawang pangungusap ang sulat: “Hinabi ko ang mga bitak ng iyong mundo, pero hindi ko inakalang mauubos agad ang sinulid ko. At kapag napagod ang sugat, hayaan mo na itong maghilom nang mag-isa.” Sa ibaba niyon ay may petsa. Napatigil si Caden sa nabasa. Dalawang buwan na ang nakalipas. Araw kung kailan na-confine si Talia at nagkaroon ng miscarriage. Marahang iniangat ni Caden ang kamay. Bahagyang nanginginig ang mga daliri habang hinaplos niya ang luhang iginuhit sa pisngi ng batang babae sa painting. Para bang totoong patak iyon na puwedeng punasan. Sumikip ang dibdib niya dahil ang lungkot na parang lumalabas mula sa canvas ay tumama diretso sa kanya.

Tawag niya sa lalaki pero walang sumagot. Sinubukan niyang tingnan sa banyo pero wala din doon ang lalaki. Pagbalik niya sa kama ay hindi sinasadyang nakuha ng isang painting ang kanyang atensyon. The painting was a black shadow bringing a scythe with a crow on its shoulder. "Death…" Usal niya habang hinahaplos ang kwadro. Ngayon niya lang napansin na meron palang ganito sa loob ng silid ni Damon.

natigilan ako ng marinig ang nakakaawang iyiak ng lalaki. "Tedson…" I uttered. "I can’t leave like this, mama. Help me. I don’t want to leave my siblings. Sa oras na pumasok ako, hindi na ako makakabalik. I know. I am the cursed child and not Gilbert. The curse is in our blood. " Sumilip ako ng bahagya at nakitang kinaka-usap niya ang painting na puting rosas. If I am not mistaken, this is the portrait he had sealed. Why is he talking to the portrait?

She could already imagine herself sitting there, the salt air filling her lungs, forgetting—at least for a moment—why she was here in the first place. Pero ang mas tumatak sa kan’ya ay ang fireplace sa gilid. Hindi naman naka-on, but its pale limestone frame gave it an almost sacred quality, like an altar. And above was a painting. It was an abstract painting in gray, ash, and rust. Walang malinaw na imahe pero mabigat sa pakiramdam, like it was trying to remember something it couldn’t. “Ipinadala 'yan galing Italy,” sabi ng butler, napansin ang tingin niya. “It’s called Falling Memory.”

Lumapit siya sa painting na magulo pero habang tinititigan nang matagal ay maaaninag ang imahe ng isang ina na may yakap na sanggol. “I made that art for my mother. She was sick at that time, and I planned to surprise her on her birthday. But she passed away before I gave her the painting,” kuwento ni Richard. Tila may kung anong pumiga sa puso ni Liza matapos marinig ang kuwento sa likod ng painting. Sobrang sakit ng mensahe nito. Hindi niya napigil ang pagpuyos ng kaniyang damdamin at nag-udyok sa kaniyang pagluha. Nagpatuloy pa sa pagkuwento si Richard.