Dalawampu Romane & Geschichten

Dali-dali akong umakyat sa taas at ganoon na lang ang pagbagsak ng balikat ko sa nakita. There's a table in the middle with two chairs. May candlelight at flowers sa mesa. Different colors of fairy light are scattered around na siyang mas nagbigay liwanag sa paligid though may lamp post naman na nakabukas. May nagkalat din na petals at balloons sa sahig. Mas naagaw ang pansin ko sa glamping style tent na nasa gilid, may bed, pillows, petals, wine sa gitna.

sagot niya nang may diin. Hindi pa man natatapos ang aming pag-uusap nang biglang maputol ang kuryente sa buong safehouse. Ang tanging liwanag na natira ay ang pula at asul na ilaw mula sa aming mga backup monitors. "Nandito na sila," sabi ni Dante nang walang emosyon.

Lumapit si Dante sa screen ni Leo. "Isang tao lang?" tanong ni Dante. "Oo. Paakyat sa gilid ng bangin. Hindi ito gumagamit ng flashlight," sabi ni Leo. "Wait... parang pamilyar ang galaw." Lahat kami ay natahimik. Pinatay ni Dante ang maliit na lampara sa gitna namin. Ang tanging liwanag ay ang buwan na tumatagos sa mga butas ng lighthouse.

"Halos. May inaayos na lang silang ilang gamit." "Excited na po ako!" masayang sigaw ni Andrew. "May room na po ba ako?" Lumuhod si Denzel sa harap niya. "Oo naman. Pinapili ka pa nga namin ng kulay ng kuwarto mo, hindi ba?" "Blue po!" "At puro dinosaur." Tumalon sa tuwa si Andrew. "Yehey!"

Pinaandar niya ang makina, “…’yong dalawa, namatay. Iyong isa, nakakulong at iyong iba naman, umalis na sa lugar na ‘to. Kaya naman, wala ka nang kamag-anak dito, bukod sa akin at sa pamilya mo. Gusto ko sanang dumalo sa libing ni kumare pero kasi nakapila nga ako, kailangan kong kumayod bata, tatlo na anak ko. Babayaran mo naman ako ‘di ba?” “Oo naman—Tito.” “Pasensya ka na bata ha? Hindi talaga kita maililibre ngayon ng sakay.” “Wala pong problema Tito Barok, naiintindihan ko po.” Pagkaandar ng motor, napatingin ako sa kalsada at nakita ko iyong outpost tent ng mga pulis. Maraming motor, meron mesa sa loob ng tent at meron mga pulis sa loob parang mga nag-aalmusal.

Chapter 197 SA ILALIM ng maliwanag na dilaw na ilaw sa kalye, isang grupo ng maliliit na gamu-gamo ang lumilipad sa himpapawid, habang may dalawang gamu-gamo, isang malaki at isang maliit, na nasa lupa na malapit sa dalawang pigura na nasisinagan ng malamlam na liwanag ng ilaw.

Ang headlight ng sasakyan ang nagsisilbing liwanag sa paligid ng tatlo. Nakatayo si Damien isang metro ang layo kay Dylan na hawak si Ali. May hawak din na baril si Damien at nakatutok kay Dylan habang ang huli ay sa sentido ni Ali naman nakatutok ang dulo ng hawak nitong baril. Nasa may gilid ng kalsada ang dalawa at kung aatras lamang ang lalaki ay mahuhulog na sila sa bangin.

Slam! Sa isang malakas na putok, ang pinto ng lihim na silid ay nasira. Hindi pinansin ng maliit na diwata ang alikabok nang siya ay lumingon at sumugod sa silid. Pagkatapos, lumabas siya na may hawak na lampara sa kanyang kamay. Iyon ang lirang lampara! “Darryl, hindi ka mamamatay. Tiyak na hindi ka mamamatay. "

Mostly ang mga DOM ang nagbibigay ng maraming libu-libong pera. Muntik na akong huminto sa pagsasayaw nang makita ko ang bulto ng isang lalaki. Walang iba kundi si Seth Montenegro. Our eyes, met. Kasabay ng paggiling ko na tila parang nang-aakit na ikama ang isang lalaki. Damn!

Nanlaki ang mga mata ni Alessandra nang makitang binabago na rin ni Astrid ang direksyon ng mga ilaw. "Astrid, pati ba naman ang mga spotlight?" takang tanong ni Alessandra. "Gagamit tayo ng diamond-cut technique para sa main light," paliwanag ni Astrid habang itinuturo ang isang hindi gaanong sikat na painting sa sulok. "Kapag naglagay ka ng hindi kilalang obra rito, tapos ginamitan mo ng 2900K warm light sa anggulong thirty-five degrees, mas magmumukha itong mamahalin. Malaki ang tsansa na tumaas ang halaga nito ng bente-tres porsyento."