Dalawampu Novels & Stories

Dumlao Domingo "Dom" Escano Revised part ng kwento gamit ang mga bagong pangalan: TARGETS: Arno Salazar – Arms warehouse (tagapamahala ng black market weapons). Mari Dumlao – Safehouse sa outskirts ng Vancouver (intelligence and laundering expert). Dom Escano – Personal bunker, heavily guarded (leader ng local syndicate operations). Command briefing ni Revenant (after adjustments): Revenant (matalim ang tono): "Zero, Wraith — kayo kay Arno. Linisin ang buong warehouse."

[Ang Pagpili sa Dalawang Kamatayan] Ang amoy ng ozone at sunog na laman ay humahalo sa marangyang bango ng penthouse. Ang pulang emergency lights ay kumukurap-kurap, tila isang naghihingalong hininga ng isang halimaw. Nakagapos si Paola sa isang surgical table na gawa sa malamig na titanio. Ang bawat boses ng Grandmaster na lumalabas sa speaker ay tila isang pako na ibinabaon sa kanyang bungo.

Sa isang abandonadong warehouse sa labas ng lungsod, malayo sa mga ilaw ng Davao at sa ingay ng buhay, ang dilim ay parang buhay na buhay. Ang lumang gusali ay puno ng amoy ng kalawang, amag, at lumang langis na matagal nang natuyo. Ang mga pader ay puno ng graffiti na halos hindi na mabasa, ang sahig ay puno ng mga basag na bote, lumang karton, at mga bakal na kalawang na parang mga buto ng isang patay na makina. Ang tanging liwanag ay mula sa ilang lampara na dala ng mga tao roon mga maliliit na LED flashlight at isang lumang fluorescent tube na nakasabit sa kisame na kumukutitap-kutitap na parang huling hininga.

Isa, dalawa, tatlo. Nang bumagal na ang kanyang pulso, saka siya lumabas ng kuwarto. Tahimik sa pasilyo. Nakabukas naman ang dalawang mahahabang fluorescent lamp sa kisame pero bakit gano'n? Tila may mga bahagi pa rin ang hindi naaabot ng liwanag nito.

sagot ni Dante. Habang nag-uusap sila ni Rajah tungkol sa pricing at bulk orders, nag-ikot muna ako sa kabilang section ng booth. Nakita ko ang ilang pendant lights na gawa sa hinabing kawayan. Simple lang ang design pero napaka-elegante. "Ma'am, baka gusto niyo ring tignan ang mga bago naming lighting fixtures. Gamit po 'yan ng mga weavers mula sa Antique," sabi ng isang assistant.

Ang init ng bagong silang na semilya ni Dik ay gumagapang pa rin sa aking kaloob-looban, malapot at nag-aapoy, habang ang papel na inihagis ni Caspian ay nananatiling nakaladlad sa madidilim na sahig ng control vault. Ang emergency lights ay patuloy na sumasayaw, nagbibigay ng mapupulang anino sa aming mga katawang hubad, basang-basa ng pawis, at amoy ng purong pagka-in heat.

Hinihimas-himas ko ang palapulsuhan kong tila pulang-pula sa gigil na paghila kani-kanina. “Magpahanda kayo ng maiinom at makakain.” utos niya. Dumating ang mga katulong na may dalang pangpawi ng gutom. Kuminang ang aking mga mata. Ngayon na lamang ako makakain ng champorado mahal kasi ang presyo ng tsokolate sa bayan.

Lahat ay napalingon sa sumisigaw na tauhan. Nakita nila ang isang lalaki, basang-basa ng pawis at hingal na hingal. “Sa Dapawan… may pares ng sapatos ni Aviona sa tabi ng bangin, at mukhang nahulog siya sa dagat!” Ang Dapawan ay isang tanyag na pasyalan sa lugar, na binubuo ng maliit na bangin na hugis letra "C" at may matarik na dalisdis.

At dahan-dahang bumukas ang pinto — isang amoy ng alikabok, kalawang, at lumang kuryente ang sumalubong sa amin. Sa loob: mga sirang servers, basag na LED lights, at sa gitna — isang malaking core chamber na kumikislap ng bughaw. “Holy shit,” bulong ni Matteo. “Buhay pa ‘yung mainframe.” Lumapit ako. “Alessandro… this is it.” Nag-blink ang central console, parang tumutugon sa pangalan niya. Then a voice — faint but real:

paliwanag ni Boss Damon. “Huwag kayo mag alala hindi kayo maluluto dito ng buhay. Dahil sementado yang pader na yan at ang ikatlong layer naman ay Nara na kahoy na galing pa ng Baguio at ibang bansa. Disenyo ni Flame ito upang secure ang mga tao na nanatili dito at the same is comfortable sa titira..” paliwanag ni Boss Damon.