Novel & Cerita Daniel Padilla Parents

ayon sa kanyang kagustuhan. Mayroon ding @ed ang opisyal na website ng Padilla Group. Mayroon maraming komento sa ibaba na humihiling sa Padilla Group na tanggalin si Zebro. "Ang dalawang patay na batang babae na iyon, gusto nilang patayin ang aking mga anak at apo, patay na mga batang babae, aayusin ko ang mga account sa kanila! Mga walanghiya, mga walang utang na loob na apo, ang kanilang sariling lola ay may sakit, ano ang mali sa pag-hingi sa kanila na magbigay ng kaunting pera? Hindi sila pumupunta para makita siya, hindi nagbibigay ng pera, at hindi nila pinapayagan kaming pagalitan sila."

Kaya kalaunan ay nakilala ko na rin siya. At mas lalo na talagang nawindang ang buong plaza nang lumabas na nga ang pinakahihintay ng lahat na si Daniel Padilla. Siyempre, parang masisira ang plaza ng bayan namin dahil sa kagulohan. Ikaw ba naman haranahin ng isang napakaguwapong si Daniel Padilla.

"Sorry, but Sir Rafael isn't coming tonight." Pareho silang napakunot-noo. "If it's not Daddy CEO... Then who?" Hindi ko na napigilang ngumiti. "It's... Uncle Daniel." Parang may pinindot na switch sa mga ito dahil halos sabay na napatayo ang kambal. "UNCLE DANIEL?!" Masayang sigaw ni Bea. "Is he here?" Tumango ako. "He's in the Philippines for a business trip. He called me this morning and the first thing he asked about... was the two of you."

Kaagad kong binigay ang regalo ko para sa kanya, simpleng kwinstas lang naman iyon na pwedeng magamit araw-araw Sobrang tahimik. Hawak ni Daniel ang kamay ko sa ilalim ng lamesa, hanggang sa hinatid na sa lamesa ang mga pagkain. Hindi naman ako makakain ng maayos dahil sa patingin-tingin sa akin ang mama ni Daniel. “So,” panimula nito. “I heard your parents are both in prison,” kaswal nitong saad. “Ma!/Agatha!” Sigaw na pagtawag ni Daniel at ni Mr. Fortelejo kay Mrs. Fortelejo.

Nabaling ang tingin nito sa binata, "Magandang hapon din, may kailangan ka ba?" "Wala naman po, mauuna na po ako." Tumango ang Ina ni Anna at ang binata ay muling tiningnan si Anna at umalis na. Nang makaalis na ang binata ay nagsalita si Anna. "May magulang pa po ba siya?" tanong nito sa kaniyang Ina. "Si Daniel ay simula bata ay ulila na siya. Ayaw ko ngang magtrabaho ang batang 'yon sa atin kasi gusto ko mag-focus na lamang siya sa pag-aaral niya."

Pinilit niyang mag-focus sa trabaho, pero hindi mawala sa isip niya ang imahe ng anak niyang masayang-masaya sa piling ng babaeng iyon. Napakuyom ang kamao niya. That woman… Hindi niya pwedeng hayaang manatili ito sa buhay ng anak niya. Kailangan niyang alisin si Anastasia—kahit anong mangyari. Biglang tumunog ang telepono sa mesa. Kumunot ang noo niya bago ito sinagot. “Speak.” Boses ni Dorian ang nasa kabilang linya. “President Padilla, we’ve finished investigating the list of people who recently returned to the Philippines from abroad. I already sent the file to your email.”

Nagpipigil ng tawa na sabi ng dad niya tsaka sila sa akin tumingin "I'm Daniel Zheng, Dylan's father. But you can call me Dad." Nakangiting sabi nito kaya tumango ako "I'm Carmen Zheng, Dylan's mother, You MUST called me Mom." Ngiting sabi naman ng mommy niya Bipolar d-_-b "Okay." Tipid kong sabi "May i go now?" Nagtaka sila dahil sa sinabi ko "Eh? Kadarating niyo lang ah? Tsaka gusto pa kitang makilala, Zeri." Parang batang sabi ng mom ni Dylan tsaka tumayo at kumapit sa braso ko

Hindi agad sumagot si Liam, bagkos ay tinitigan muna niya si Daniel. “Daniel, am I that stupid?” “Ano?” He sigh heavily, “Nakita ko si Lara sa Hotel and Resort na pag-aari ni Jordan.” Naging interesado si Daniel kaya umupo ito sa kanyang tabi. “O tapos?” “May anak na siya, at ibang-iba na siya. Joradan kissed her and I thought that he is the father of her child, but that child told me na hindi niya Dad si Jordan.”

Sanay at gusto niya lagi ng instant. Isang umaga nang hinuhugasan ko sa pilapil ang putikang paa ko para isuot ko ang sapatos ko na regalo niya ay biglang may lumapit sa akin. Nag-aabot ng pamunas ng paa. Nang tignan ko ay nakita ko siyang naka-shades pa ng itim. Para tuloy siyang si Daniel Padilla. Kinilig akong tinanggap ang pamunas. “Oh ano, okey ka na?” biro ko sa kanya. “Ikaw talaga.”

Umupo siya sa harap ng abogado habang tinitingnan ang makakapal na files sa mesa. Umupo na rin si Daniel sa tapat niya, maayos ang pagkaka-fold ng kamay sa ibabaw ng mesa. “I’m sure madami kang tanong, Ms. Grant.” “You could say that,” sagot niya, pilit nilalabanan ang kaba sa boses niya. “Yung message mo kasi... vague. You mentioned my father?” Tumango si Daniel, magaan pa rin ang tono. “Yes. I know this feels like it’s coming out of nowhere. Pero gusto ko lang linawin—this is real. I’m here on behalf of your biological father. His name is Victor Caldwell.”