Dark Novels & Stories

he said in a cold tone bago umalis kaya mabilis kong sinara ang pintuan at nilock ito. Sinunod ko ang sinabi niya kaya kinabukasan ay nakausot ako ng isang bodycon long black dess at natatakpan ang aking mga braso. Bagay na bagay sa akin ang mga dark color dahil sa puti ko, kaya halos lahat ng mga sinususot ko ay dark colors. Naglagay din ako ng light make up para bumagay sa suot ko. Noong kumatok na ang maid dahil pinapatawag na raw ako ni Valerian ay mabilis akong sumunod, hindi ko maiwasang makaramdam ng takot dahil hindi ko alam kung saan kami pupunta at lalong dahil kasama ko ang lalaking pwede akong patayin anumang oras ni

I heard him groan when I already entered. Nilibot ko agad ang paningin ko. It's a combination of white and black. Ang kama niya ay nasa gitna at lumulutang, looks like that, may ilaw rin ito sa baba. Napanguso ako, I already saw this design in social media.

sabay yuko niya. Naningkit ang mga mata ni Dark saka sinulyapan ang leeg nito na namunula. But not that because of bug. Itʼs a red line— na maaaring galing sa matalim na bagay mula sa pagkakadikit nito sa balat. “Kilala mo siya, Dark?” bigla ay tanong ni Dos. “Hindi siya multo? Eh, bakit kamukha niya si—”

tanong ko makalipas ang ilang minuto. "In his office, Lieutenant," he answered coldly. My forehead creased once again. "Is he killing someone once again?" wala sa sariling sambit ko na alam kong rinig na rinig ng lalaking kausap ko ngayon. "He's not killing someone," he answered so I looked at him curiously. Ngayon ko lang napansin ang mukha ng lalaki. He looks good. I mean he doesn't look scary. Mukhang magka edad lang sila ni Xavier pero mas light ang mood ng isang 'to. He has deep set of brown eyes, his nose were pointed and his left brow has a scar. He looks like Charlie Puth, but he's more manly.

Biglang nagkadikit Puso ko'y biglang sumikip At natulala Sabi nila'y walang hiwaga Kung wala'y Ano itong nadarama Ayoko nang pumara kahit san mapunta Ayoko nang pumara kung ikaw ang kasama Ayoko nang pumara Nagulat ako ng bigla itong prumeno buti na lang naalalayan at nahawakan ako ni Zeki kasi kung hindi sumubsob na ang maganda kong mukha. "Hera, ayos ka lang?"

binuksan ni Aaron ang pintuan at sa oangunguna ni Scarlett ay naglakad sila papunta sa pinakang loob. Ang unang napansin ni Scarlett ay ang dark theme ng office nito. Wala siyang ibang nakikita kundi ang mga itim na gamit. Ang ding ding ay mayroong grayish na color the rest puro itim na. Ultimo ang sofa na naroon sa mini sala ay puro itim. Ang table center naman doon ay purong glass, kahit ang pinakang table nito aypurong glass. Nakatalikod sa kanila ang big boss habang nakaupo sa swivel chair.

Nang matapos na siya, deretsahang umupo siya sa harap namin. "I'm sorry. Ilang taon akong nakakulong sa lungga na 'yon. Paauwi na sana ako dito sa Pilipinas, pero may tumangbang sa 'kin. Sa ginawa nila, nawalan ako nang malay. Nagising na lang ako na may kadena na ang kamay at mga paa ko. Tapos, isang babae ang tumumbad sa 'kin nang imulat ko ang mga mata ko. Laking gulat ko noon, na makitang kamukha na kamukha ko siya. Hindi ko alam kung bakit niya ako kinagaya. Basta nag sinabi niya sa 'kin, kakagimitin na ako para makapaghigante. Ilang taon akong nagdusa sa loob ng lungga na 'yon. Hindi ako pinapakain nang maayos, minsan sinasaktan pa ako. Ang masakit pa, hindi ko na muling nakita ang ana

saad ko sabay dila sa n*pple nito. Nabitin ako nang masuyo nitong pigilan ako sa aking ginagawa at kinumuyos ng maalab na halik ang aking mga labi. Argh! Kaya naglumikot ang aking mga kamay at walang pakundangang ipinasok ko iyon sa suot nitong sweatpants at hinuli ang dambuhalang dragon na nagtatago sa lungga. Halos mapamura ako nang maramdaman ang haba, laki at init nito. Damn! Galit na galit na ang dambuhalang dragon. Patunay na ready na ito sa malawakang giyera.

Syempre pogi si kuyang AFAM Ngumiti akong awkward. “Uh… thank you po.” Pero bago pa ako makapag-react, nakita ko si Lance. His jaw clenched. Ano na naman kayang ganap nito Tumayo si British Guy, lumapit pa sa tabi ko to show me something sa tablet niya. And… close. As in close. Tumingin ako kay Lance. Naka-dark mode ang mata niya. Danger mode. Naramdaman ko na lang, may kamay na dumakip sa bewang ko.

Isang text ang sumunod: “Ang nangyari kanina ay simula pa lang ng laro, Sebastian. Akala mo ba ligtas na siya? Ang buhay ng tatay niya ay nakasalalay sa isang hila ko lang. Magkita tayo sa lumang simbahan ng Saint Laurent bukas ng gabi. Mag-isa ka lang. Kapag may nakita akong pulis o kahit isang anino ng Alpha Team, maghanda ka na ng kabaong para sa matanda.”