Novel & Cerita Dark Water

Napangiti naman siya sa sinabi ko. Nagulat ako ng may bigla siyang kunin sa likod ng kaniyang sasakyan. Napapiksi ako ng bigla niyang hawakan ang aking kamay at kuhanin ang isang singsing na mula sa isang itim at maliit na kahon. Wow, the ring is so beautiful! It has diamonds on its edge. It also has a swan carved in the middle. I think, the swan was made out of diamonds as well.

"Meet the Void Thorne. If I can't have the baby, the baby will be consumed by the darkness." Mula sa dagat, isang dambuhalang tsunami ng itim na likido ang papalapit. Hindi ito tubig—ito ay Anti-Nanites, ang tanging bagay na kayang pumatay sa Emerald energy. Paano lalabanan nina Serein at Alistair ang isang tsunami ng kamatayan ngayong ang kapangyarihan nila ay nakatutok sa paglikha at hindi sa pagkawasak? At ano ang gagawin ni Serein kapag naramdaman niyang ang bata sa loob niya ay nagsisimula nang umiyak sa takot sa paparating na dilim?

Pinikit niya ang mata at kasama sa training nila sa Dark X ay mahabang paghinga sa ilalim ng tubig pero dahil sa bulong ng alak, sinadya niyang kapusin siya ng hangin sa ilalim ng tubig. 'Gheron, don't do this. Please? Don't do this!' 'Shh... it's okay. I'm just resting. What's the purpose of my living without you?' 'Please? Don't do this!' Pero hindi na siya sumagot. Nawawalan nang hangin ang kaniyang baga pero ginusto niya ito. Nag-aagaw ng hangin ang kaniyang baga pero hinayaan niya ang sarili. Nasa ilalim lang siya ng tubig at nilulunod ang sarili.

A vortex that is so dark, no light could ever passed through it. I can't breath. Pain slices my ribs, I'm drowing with mud and filth. Sinubukan kong lumangoy, inapuhap ng mga kamay ko ang dulo kung saan alam kong may isang tabla ang naroon. I gasped and swim with all my might. Balot ng kadiliman ang paligid pero hindi ako nagpatinag o huminto. Nang makapa ko ang isang patag na bato, nahahapong iniangat ko ang sarili.

Dark once again asked nang makalabas na sila ng storage building. Humampas sa kanilang mga balat ang malamig na simoy nang hangin galing sa karagatan at mula sa kanilang kinatatayuan ay kitang-kita nila ang asul na kulay ng tubig-alat sa di kalayuan. Ang linyang tila ba simbolo nang dulo nang mundo ay pawang litrato sa malayo na nakapinta na sa kanilang mga memorya ay nasasalamin nang kanilang mga mata. Nakatayo lamang ang dalaga at hindi sumagot, ngunit halata rin naman na nakikinig ito kay Dark.

Nang maibaba ko ang zipper ng pants niya, sinipa niya lang yon at inalis ang huling saplot ko sa katawan. Mapusok ang halik ni Dark, madulas at walang patawad. Nasa loob ng mga palad niya ang maliit kong mukha na parang tatakas ako. Ang sabay na pagbagsak ng tubig sa amin habang baliw na hinahalikan ang isat isa ay mas nagpapatindi ng gutom.

Dumanak din ang dugo sa lugar na iyon. Ang mga pagsabog ay nagbubunsod sa kaguluhan habang nag-aapoy ang mga Molotov cocktail, na nagdaragdag sa maapoy na kaguluhan. Ang nakakabinging tunog ng putok ng baril ay pumupuno sa bodega. Mahusay na nagmamaniobra si Dark, at ang kaniyang mga tauhan sa kaguluhan, na madiskarteng sumusulong patungo sa kanilang mga kalaban.

"Marek, nakalimutan mo yata. Ang Dark Sanctuary ay hindi lang isang kuta. Ito ay isang bitag. At pumasok kayo sa loob ng kumunoy." Biglang bumukas ang mga sprinkler system sa kisame, ngunit hindi tubig ang lumabas—kundi isang madulas at madaling magliyab na likido. Gasolina. "Nababaliw na kayo! Masusunog kayo rito!" sigaw ni Marek, bakas na ang takot sa kanyang mukha.

Why she passed out after that? Maya-maya lang ay nangunot ang noo ko nang may umangat na hugis bilog. It is a crystal clear. The water from the stream is in the air. It is not a single one but it is five! I am shocked as it going through my place. Wala sa sariling napatingin ako kay Atyrrah na nakatingin rin sa'kin. Her black eye color is now blue. Her face was so serious, no smile in her face.

Tahimik ang buong hardin. Tanging tunog ng tubig sa fountain, ihip ng hangin, at malabong humahaplos sa mga dahon ang maririnig. Ang buwan ay nakataas, nagbibigay ng malamlam na liwanag sa bawat sulok, na para bang nagmamasid sa bawat galaw ko. Hawak-hawak ko ang maliit kong bag, nanginginig ang mga kamay sa lamig at kaba. Hindi ko alam kung tama ang ginagawa ko. Alam kong delikado. Alam kong mali. Pero mas mabigat ang takot kong mawala siya nang tuluyan.