Darkness Falls Novels & Stories

Bakit imbes na mainis ako, para bang may humihila sa akin palapit sa kanya? At hindi niya namalyang unti-unti na ring lumalapit ang kanyang mukha sa mukha ni Dark. Hanggang sa biglang dumolas ang kamay niyang nakatungkayad sa sariling pisngi, nawalan siya ng balanse at bumagsak—diretso ang labi niya sa labi ni Dark. Sakto. L@bi sa labi. Walang labis, walang kulang. To be continued

“Ikaw…Anong ginagawa mo?” “Anong ginagawa mo?” Ngumisi si Kendall. “Hindi ba’t matapang at wala kang kinatatakutan? Ipapatikim ko sa iyo ang Dark Sky Spider. Isa itong espesyan na nakakalasong nilalang na inalagaan ng Five Poison Sect. Mamamanhid ang buong katawan magsisimulang mabulok ang iyong balat kapag nakagat ka nito. Sa panahong iyon ay hindi mo malalaman kung buhay ka pa ba o patay na. Bakit hindi mo subukan?”

He fixed her blanket and left the room. ...... Nagising ang diwa ni Nahara dahil nakaramdam siya ng pagkauhaw. Dahan dahan niyang iminulat ang kanyang mata at bumungad sa kanya ang kulay gintong kisame. Kumurap kurap siya. She remembered that she collapse in the middle of the rain. Napangiwi siya. Is she dead? Nasa langit na ba siya? May chandelier din pala doon?

Medyo naiilang na'rin ako dahil parang niyayakap niya ako sa posisyon namin ngayon pero pinili ko nalang na manahimik dahil baka ipalapa niya ako sa kung anong humahabol sa amin kung magreklamo ako. "Sorry, I have to do this." he muttered before leaning down. Aangal na sana ako pero huli na, nakagat na niya ako. I felt a sting on my neck before everything went black. Napamulat ako nang may tumama sa aking kung anong matigas na bagay. Maliwanag na ang paligid, mga naglalakihang puno at ligaw na damo lang ang nakikita ko.

"It's been dark. All those years, but you came in the dark. You became my light at the same time, my darkness. You're my darkest light." I smiled at him. "You're my only light." I was happy and relieved that we really get back together. I looked at the window, it's still 3 in the afternoon, but I still thanked the stars for giving me this chance to be with him. I'm now with my star and we'll going to build our own universe soon. -end-

Bitbit ang black card na parang tropeo, tumakbo siya palabas ng apartment na parang may hinahabol na sale. Makalipas ang ilang segundo, muling bumalik sa katahimikan ang pasilyo. Hindi man lang nabahala si Daniel sa malamig at mabigat na atmospera. Habang maingat niyang itinatabi ang napanalunang allowance, kaswal siyang nagsalita, parang walang tensyon sa hangin. “So, pinalayas mo si Draven para may private talk tayo?” may halong biro sa tinig niya. “Kuya, papasok ka ba o diyan ka lang magmumukhang statue?”

May hiya lamang ako at alam ko kung saan ilulugar ang aking mga kilos. Nang sumapit ang alas-diyes ng gabi, eksaktong paglitaw ng bilog na bilog na buwan ay ang pagtatapos ng selebrasyon. Inalok ni Adam ang kamay niya sa akin at tumayo, kung kaya’t tinanggap ko iyon. Nanlaki ang mga mata ko nang halikan niya iyon kung kaya’t mabilis akong napalingon sa pwesto nila Heinrich, at kagaya ng inaasahan ko ay para bang handa na syang pumatay dahil sa ekspresyon niya. Pati si Dyke na nasa kanyang tabi ay masama rin ang tingin na ipinupukol kay Adam. Napaiwas na lamang ako ng tingin at binawi ang kamay ko.

Gusto niyang paibigin ko si Hunter, pakasalan at iwan bigla sa ere. He said that I can marry Hunter but I’ll have to divorce him. I choose the latter which is to runaway. Ayokong matali habang buhay sa taong hindi ko naman mahal! Gusto ko lang namang magtrabaho para sa anak ko. Para tuluyan na siyang gumaling. Nang ibaba ko ang tawag ay naghanda na ako sa pag-alis. The sun is setting. It was a beautiful scenery. The darkness is slowly eating the light until it totally fades away. The clouds and the sky itself dims into a perfect landscape.

May apoy na gumapang sa kaibuturan ko nang sagutin ko siya without sparing her a glance. Bree didn't see it. But I can't lie to myself. For a split seconds, alam ko kung saglit na nalaglag ang maskara ko. Sa ilang segundo, hinayaan kong bumaba ang pader na matagal nang nakapalibot sa akin. I, Lev Petrov, let my darkness fall. It's untraceable to the human eyes but it's there. I let myself dream and hope.

It's fifteen minutes before midnight the entire place turned all of its lights off. Ang tanging naiwang nakabukas ay ang liwanag mula sa poste kung nasaan ang guard's house. Darkness will always have it's chilling feeling. It's always as if, something in the middle of all of it is set to happen. The darkness holds its own kind of tension, a foreboding feeling that something significant is about to transpire. In the quiet before the storm, he braces himself for the inevitable confrontation with Elias and the unknown challenges that lie within the pitch-black distillery. The car becomes a cocoon of nerves, each occupant silently preparing for the pivotal moments that will unfold as the clock s