Dawn In Tagalog Novels & Stories

VI: A WOMAN CALLED ALANA Isinandal ko ang noo sa salamin habang nakapikit at pilit na pinapakalma ang sarili. Idinilat ko ang mga mata at binasa ang mukha. The sun started to rise and today is the first day of class. I don't have idea on what should do but I hope my day went well. Kanina, nagising na lamang ako dahil sa masamang panaginip. Ganoon parin, madilim, makahoy na para bang nasa nakaraan ako.

puna niya, napapailing sa bilis magpalit ng babae ng kaibigan ng asawa. Dahan-dahang kumunot ang noo ni Darius, tila may malalim na iniisip o pilit na inaalala. "Dawn? Who’s Dawn?" Akala ni Scarlett ay nagbibiro lang ito o sadyang itinatanggi ang kalokohan ng kaibigan, kaya umirap siya nang dramatic. Itinuro niya ang pwesto ni Dawn na noon ay komportableng nakaakbay sa isang babae habang humahalakhak.

“Sigurado kang nasa Brunie sila?” “Oo, narinig ko na maglalayag daw sila patungo diyan sa Pilipinas. Magliliwaliw. Kilala mo naman ang mag-aama.” Bonding ng mga ito ang mag-snorkeling kaya paniguradong tama ang sinasabi ni Dawn sa kanya. “Maraming salamat, Dawn. Huwag mo sanang mabanggit sa kanya na papunta ako. G-Gusto ko siyang ma-surprise.”

"Marisse" pagtawag ng kung sino man. "Wake up, aalis na tayo mamaya" dagdag pa nito. "Okay, coming" sagot ko. Sa boses, alam ko na kung sino ito. It was Anthony. Agad na rin akong bumangon saka naghilamos bago lumabas sa kwarto. "Kain muna" ani ni Darwin pagkalabas ko. Agad naman akong naupo sa tabi nila.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

"Ghosting? Kailan ba naman kita iniwan sa ere? The word ghosting you said to me. That's not the proper adjective mahal. It's always been the handsome, the handsome. And handsome again and again..." "Oo na!" Suko na siya dito. Dahil totoo naman talaga. "Good morning too, Dwight mahal. Anong oras na ba?" Aahon na sana siya sa kama ng pigilan nito ang braso niya. "Not so fast. Wala akong klase ngayon. Kaya cuddle muna tayo. It's 9:23 by the way. My beautiful Chel, mahal. Mamaya ka na bumangon if ever we're both feeling hungry."

Weird. Dahan-dahan akong pumasok. Nakasara ang unang pinto na may label na TIW, mejo naka open naman yung kabila na may label na 'Timmy'. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ni Timothy, tulog pa nga siya, balot na balot siya ng kumot pero medyo nakalabas ang mukha niya. Kukutusan ko na sana nang matigilan ako.

He stare at my hand, medyo nangangawit na rin ang kamay ko at kung hindi pa siya sisikuhin ni Lonch ay hindi niya pa ata tatanggapin ang kamay ko. "Dawn Magen," he introduced using his husky and super manly voice. Dawn where a daylight first begin. Parang nag palakpakan ang mga ulap dahil sa kaunting pagsilay ng ngiti sa akin. I giggled, I didn't allowed myself to release his hand. When he notice it ay nakasalubong na ang kilay niya. Inangat ko pa ang isang kamay para mapigilan ang pagkawala ng kamay niya.

Before Dawn Drake's POV Hindi ako natulog. --- Paano ako makakatulog? --- Kung ang babaeng nasa tabi ko ngayon... Ay siya ring babaeng kailangan kong iwan pagdating ng umaga. --- Tahimik ang buong villa. --- Tanging mahinang tunog ng alon ang maririnig mula sa labas. --- At sa gitna ng katahimikang iyon...