Dear Diary In Tagalog Novels & Stories

sabi ko. Biglang bumukas ang pinto at pumasok si Papa, kasama si Ben. Mukhang pagod si Papa pero bakas ang determinasyon sa mukha niya. "Clara, Sebastian... may gusto akong ipakita sa inyo bago kayo pumunta sa gala na 'yan," sabi ni Papa. Kinuha niya ang isang lumang notebook mula sa bag niya. "Ito ang diary ng nanay mo. Nahanap ko ito sa ilalim ng mga gamit niya nung nililigpit ko ang bahay sa Bulacan."

dagdag niya Saglit akong napaisip kung bakit naman nila ako isasama? Wala ba silang tiwala sakin kung sakaling maiiwan akong mag-isa dito? Lagi naman akong mag-isa sa condo, anong bago kung iiwan nila ako? "Okay, then. Kailan ang flight? Pwede naman akong magpa-special class kung sakaling aabutin ng isang buwan—"

IKATLONG TAUHAN “Selene” KAAGAD niyang dinalo ang kotse ng kanyang ama’t hindi na ininda pa ang isiping basang-basa na siya. “Deianira!” Huli niyang narinig ang sigaw ng kanyang ina bago niya sinara nang pabalibag ang pinto ng kotse. Walang pag-aalinlangan niyang isinuksok ang susi sa pinaglalagyan niyon.

Jealous Nagising ako sa malamig ng hangin na dumarampi sa aking pisngi. The sun was already rising from the ground, the sweet humming birds and the cold ocean breeze greeted me. Sinulyapan ko ang brekfast na nasa side table, kung saan may naka ipit doong isang maliit na note na may kasamang pulang rosas. Naglakad ako patungo sa may veranda at binasa ang sulat na naka lakip doon.

saad ko habang ang aking luha ay ayaw magpaawat. Nanlalabo ang aking paningin ngunit ramdam ko ang mga ngiti nila sa akin. "Utang na loob ko sa inyo ang padalawang buhay ko. Huwag kayong mag-alala, pagbubutihan ko ang aking ensayo kasama kayo."

"No. Nasa bahay. Why?" Suminghap siya at binuksan niya ang kaniyang bag at may kinuha mula roon. May nilapag siyang itim na notebook at lumaki ang mata ko nang makita kug ano ang notebook na iyon. Tumikhim ako at hindi nagpahalata sa kaniya. "This is Riza's Diary. Hindi ko alam kung may iba pa siyang diary o nagsisinungaling ka lang talaga na nasayo ang diary ni Riza."

pahabol ko sabay lakad palayo sa kinaroroonan niya. Sa huli, ako pa rin ang luhaan at talunan. Puso niya ay naumid, hindi ko alam kung ano ang nais niyang ipabatid. Masaya na ako dahil nasabi ko na sa kaniya ang totoong nararamdam ko, at least ako'y nagpakatotoo. --- "Maikling version lang 'yan. Naaalala ko pa 'yan dahil isinulat ko 'yan noon sa diary ko," wika ni Tita matapos niyang magkuwento.

Para bang floorboard na naka-angat. Sinilip ko ang ilalim ng kama at nakita ko ang isang lumang maliit na box na may lamang notebook. Mabilis ko iyon kinuha at gamit ang nanginginig na kamay—iyon ay binuksan ko, bumagsak ang puso ko ng makita kung ano ito. Ito ang diary ni Mommy. Binuklat ko ang huling pahina at halos himatayin ako sa nabasa ko. Ang petsa ay ang araw ng kamatayan niya.

Masasayang lang ang pagod niya. "How's your sleep?" Tinawagan siya ni Kaden at matapos ang limang attempt ay saka lang niya ito sinagot. "I want to go home," 'yon ang isinagot niya. Silence. How do you say goodbye to the person you love? Ipinikit niya nang mariin ang mga mata niya. "What are you saying?" Tanong ni Kaden "You're home." "No... Bahay nyo 'to. This is not my home."

Huminga siya nang malalim na tila hirap na hirap at tumingin ng matalim sa akin. "Gusto kong mag sorry kasi ang tanga mo." Hindi ko maiwasang mapangisi. "Oh, nagsisisi ka na? Wow naman, the ever wonderful Sayuri De Chavez has come to apologize to the pitiful little me. I feel so blessed and honored. Sa wakas nagising ka rin sa katotohanan. Ang hirap siguro ano?" She anxiously tap her foot repeatedly, sign na nagsisimula na siyang magalburoto.