Dear Self Novels & Stories

Mabuti nga at hanggang ngayon scholar pa rin ako. "Isang taon...isang taon na lang...kaya natin to self!" kausap ko ang aking sarili "... wag kang bibitaw lalaban tayo. Magtatapos ako, pagkatapos maghahanap ako ng magandang trabaho. Gagawa tayo ng bahay at lilibutin natin ang buong mundo. "O bakit? Bawal bang mangarap? Mas maganda yung may pangarap sa buhay kesa wala diba?

Umiiling-iling naman ito na tila hindi ito naniniwala. "Kung ginawa niya ay di sana noon pa, noon pa ay dapat natutunan ka na niyang mahalin. Hindi mo ba naisip yon? Minahal ka man niya pero bilang kaibigan lang ang kaya niyang ibibigay sa'yo, kaya huwag mong sayangin ang damdamin mo. Huwag mong sarhan ang puso mo para sa iba. Bata ka pa, anak. Mahalin mo muna ang sarili mo bago ka magmahal sa iba. Learn to have selfless love for yourself. "Sinubukan ko naman yon Tita, sinubukan kong tumingin sa iba pero bakit hindi ko naramdaman iyon sa kanila kagaya ng pagmamahal ko kay Matthew?"

“At alam kong mahalaga siya sayo. Mas gugustuhin kong makasama siya kaysa naman araw-araw kitang nakikitang nag-aalala at nahihirapan.” Parang may humigpit sa dibdib ko. “You’re too kind,” nasabi ko. “Mula noon hanggang ngayon, hindi ka nagbago.” Bahagya akong napangiti, pero may pait. “Now, I’m doubting myself. I’ve been too selfish. I was wondering kung may oras man lang ba na napaligaya kita.”

Ito mismo ang may command na tawagin ito sa ganoong paraan. Humalukipkip ito sabay taas ng kilay. “Naku huh, tigil-tigilan mo ako sa self-love n’yan. Aba Miss Alcantara, appreciate ko naman ang kasipagan at pagiging dedicated mo dito sa resto natin. Pero sana find life din naman minsan. Ayokong sisihin mo ako kapag naburo ang kagandahan mo.”

Nakakapagod hmppp! Wait may naisip ako bigla… kapag ganitong araw ay alas sais ang saktong balik ni dean my loves. Gagawan ko ulit siya ng tula baka na-miss niya na ang sweet suitor niya hihiihi. Kumuha ako ang red scented paper at fountain pen. “Dear Future hubby I do not know who you are, nor your face; neither your age; I don't have any idea.

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

He added. "I always admire you.. And siguro naman tama na yung ilang taon na pag iingat ko sayo.. Siguro naman ngayon kaya mo nang ingatan 'yang sarili mo, staka andyan naman si Jaez.. Kilala ko na yun matagal na at alam kung hindi ka niya sasaktan kaya naman kampante akong iiwan ka dito... Take care of yourself at wag na wag mong sasaktan ang sarili mo.. Mahal na mahal kita"

bulong ko sa sarili ko. Nilapitan ko ito at kinuha ang upuan para ilapit dahil masyadong malayo ngunit ng pag angat ko ng upuan ay may nahulog na papel, binuksan ko ito may nakasulat doon. Hello dear, Human. Kung binabasa mo itong sulat na ito ay alam kong nais mong magpakamatay tama ba? I absurdly say, "Yes."