Novel & Cerita Dear Self

"Wag kang susuko ah, laban lang!" Umikot pa ako ng isang beses para tingnan ang sarili ko. Hindi halata sa hugis ng katawan ko na dise-otso pa lang ako. Medyo may katangkaran ako kumpara sa mga kaedaran ko at maaga din kumurba ang aking katawan. Ilang beses na ngang may gustong kumuha sa aking maging modelo pero hindi ako pumayag. Wala akong hilig dun, ang gusto ko lang ay makapagtapos ng pag-aaral at makahanap ng magandang trabaho. "Ingatan mo ang sarili mo, Belle Marie." paalala ko pa sa aking sarili. It's right naman diba? Sino pa bang magre-remind sa akin ng ganun?

Ito mismo ang may command na tawagin ito sa ganoong paraan. Humalukipkip ito sabay taas ng kilay. “Naku huh, tigil-tigilan mo ako sa self-love n’yan. Aba Miss Alcantara, appreciate ko naman ang kasipagan at pagiging dedicated mo dito sa resto natin. Pero sana find life din naman minsan. Ayokong sisihin mo ako kapag naburo ang kagandahan mo.”

"I-I am sorry...I am being selfish...I am sorry, hmmm, mali ako, puro nararamdaman ko lang ang iniisip ko, hmmm sob*sob* hmmmm..." "No, you just being honest, one thing I have never done for myself, iyong maging totoo, hanggang ngayon hindi ko pa rin magawa, so much in my plate that I need to do, balang araw mapapaliwanag ko sa iyo lahat..."

Nakakapagod hmppp! Wait may naisip ako bigla… kapag ganitong araw ay alas sais ang saktong balik ni dean my loves. Gagawan ko ulit siya ng tula baka na-miss niya na ang sweet suitor niya hihiihi. Kumuha ako ang red scented paper at fountain pen. “Dear Future hubby I do not know who you are, nor your face; neither your age; I don't have any idea.

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.

Sana kapag nagtagpo na ulit ang landas naming dalawa ay masaya na siya at wala na siyang problema sa buhay, 'yung tipong wala na siyang iisipin. Nagmamahal, Lilie ... Dear Self, Habang naglalakad ako at suot ang earphones ko ay naisipan kong sulatan ang lalaking niligtas ko ang buhay. Kung sakaling mabasa man niya ito, edi mabasa niya. Hindi pa rin kasi siya mawala sa isipan ko. Joke! Dear Kuyang Pogi, Kung mabasa mo man 'to ang sulat ko para sa'yo, sana ay mabigyan kita ng pag-asa na magpatuloy sa buhay.

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

He added. "I always admire you.. And siguro naman tama na yung ilang taon na pag iingat ko sayo.. Siguro naman ngayon kaya mo nang ingatan 'yang sarili mo, staka andyan naman si Jaez.. Kilala ko na yun matagal na at alam kung hindi ka niya sasaktan kaya naman kampante akong iiwan ka dito... Take care of yourself at wag na wag mong sasaktan ang sarili mo.. Mahal na mahal kita"

bulong ko sa sarili ko. Nilapitan ko ito at kinuha ang upuan para ilapit dahil masyadong malayo ngunit ng pag angat ko ng upuan ay may nahulog na papel, binuksan ko ito may nakasulat doon. Hello dear, Human. Kung binabasa mo itong sulat na ito ay alam kong nais mong magpakamatay tama ba? I absurdly say, "Yes."

Sa bawat salitang binibigkas niya ay ramdam na ramdam ko ang pag-uumapaw ng emosyon niya. “Damien...” Wala na akong ibang masambit kung hindi ang pangalan niya. Nag-uumapaw sa saya ang nararamdaman ko ngayon pero hindi ko man lang magawa na magsalita. “I don’t want to be rude but... I’m still here, hello?” singit ni Dearil. Natawa naman ako bigla sa kaniya. Umurong ang nagbabadya kong luha. Wala na talaga siyang matinong ambag!