Death Is Inevitable Novels & Stories

Start of the end People's not permanent in this world. Everybody has their own death and we can’t do anything about it, not everyone is meant to be in our future. They're just stays at the past, some people are just passing through to teach us lessons in life. In short, everyone comes in our life for a reason. Those who doesn't, they said will stay at your side, until death you two part.

“Gawin ninyo ang lahat para mapaniwala siyang wala na ako.” Parang may tumama sa dibdib ni Evie. “Gray—” “Sabihin n’yo na namatay ako sa internal bleeding. O sa infection. O sa complications ng mga sugat. Kayo na ang bahala,” patuloy niya, malamig pero may bahid ng panginginig. “Mas madaling tanggapin ang patay kaysa sa taong piniling umalis.” Napamura si Nikolai sa ilalim ng hininga niya. “Alam mo bang anong hinihingi mo?”

Handa naman na ako, pero hindi ko pa nagagawa ang gusto ko, marami pa akong gustong gawin na hindi ko pa nagagawa. Kaya in order to cherish every moment and to do everything, I need a motivation and that is my death. I believe that dying means having an inspiration, kasi when you are aware of your death, you wll have a courage to do everything you want. You only live once and you know that you may die anytime so you need to live your life to the fullest and be happy despite of the challenges, so that you will not regret anything when you die because you know you did all the best for yourself before closing your eyes. "Hanggang kailan ka pa mabubuhay?" He scoffed.

sabi ni Wesley, "Ang kamatayan ay hindi kasingkilabot gaya ng iniisip natin." "May kasabihan na ang kamatayan ay hindi ang pagkawala ng buhay kundi ang pagtakas ng panahon," patuloy ni Wesley, "Avery, magkaroon ka ng magandang buhay kasama si Elliot at alagaan mo ang iyong mga anak. Huwag mo nang hayaang abalahin ka pa ng situwasiyon ni Shea." "Wesley, palagi kang ganyan. Palagi kang natatakot na guluhin ako, takot na maagrabyado ako." Ngumiti ng mapait si Avery. "Mapalad talaga ako na nakilala kita sa buhay na ito."

Hindi ko alam kung ano mangyayari sa akin. But my will to do everything is stronger than anyone. I will not rest until the truth is known. I will not stop until I know who's my parents’ killer. Righteousness will be served and I will be there to witness it. At this new flow in my life, death is inevitable. "There is no perfect life, I know that, even though I don't feel alive."

Kitang-kita ang galit niya, hindi lang dahil sa pagtataksil, kundi dahil sa lahat ng sakit na dinanas namin dahil sa akalang wala na siya. Si Thaddeus, nakatutok lang ang baril. Tahimik siya, pero halatang nagpipigil. Ang mentor niya—ang taong nagturo sa kanya kung paano mabuhay sa mundo ng mga Hardin—ay nasa harap namin, pero parang ibang tao na siya. "Death is a perspective," wika ng matanda habang pinihit ang remote control. Sobrang chill lang niya, parang walang nangyayari. "At sa sitwasyon niyo ngayon, paubos na ang oras niyo."

Maging ako ay natigilan sa hindi inaasahang sinabi ng asawa ko. ​"Death is a very quick completely merciful escape" Heinrich declared his eyes turning completely pitch black with pure absolute cruelty. "And you do not deserve absolute mercy. You deserve to slowly rot." ​Hinawakan ni Heinrich ang kanyang earpiece. "Marcus initiate the absolute wipeout protocol globally."

Like this is the most common thing he always experience everyday. Death is normal in this place. Pero hindi ko maiwasang manghinayang at malungkot sa buhay na nawala at nasayang. Hahaba pa sana ang kanilang buhay kung hindi sila dumalo sa event na 'yun. But just like what Cameron said…maybe it's their fate. Bumuntong hininga ako at nagsimula nang tanggalin ang kaniyang benda sa maingat na paraan. Nakapikit pa rin ito ngunit ramdam na ramdam ko ang kabigatan ng kaniyang presensiya.

Bereavement as they say. I know that death is inevitable, it is a certainty of life that everyone will face. Pero iba pa rin talaga kapag ikaw na iyong nakakaranas, iyong ikaw na iyong makakaranas na unti-unting kinukuha sayo iyong mga mahal mo sa buhay at mahahalagang tao sayo. Lumunok siya at halata ko sa mukha niyang may gusto pa sana siyang sabihin pero itinikom niya na lamang ang kanyang mga labi.

"Pero gumaan na kahit papaano ang aking pakiramdam." Bahagyang ngumiti si Carcel habang pinagmamasdan ang mukha ng asawa. Death is really inevitable. The pain and longing will engraved deep inside your soul. Hindi mo alam kung kailan ka makakabangon muli. Only time can tell.