Novel & Cerita Declamation Piece About Yourself

Pero pinigilan ko ang sarili, pinilit na huwag ipakita kay Dylan—o kanino man sa silid na iyon—ang pagguho ko. The continuation of the presentation passed in a blur. I was silent, my confidence shaken by Dylan’s cruel remarks. His words replayed in my mind on a loop, each repetition cutting deeper. “A unique way of climbing the ladder.” The humiliation burned in my cheeks, and I felt as though I had been stripped bare in front of everyone, exposed to their judgment and whispers.

"Tingnan mo ang sarili mo. Para kang asong inabandona. Para sa akin, kusa mong nilasing ang sarili mo at ginagawa mong dahilan ang kalasingan mo para maikama mo siya." Inis na inis si Lucian at napangiwi. "Nag-seself project ka ba? No wonder na walang mga babaeng dumadagsa sa daraanan mo. Tila lahat ng kabaluktutan alam mo. Mukhang naguguluhan si Cade. "Hayaan mo akong mag-isa."

Bakit ba patuloy ka pa ding nagbibigay ng motibo sa akin? Note: Yung piece na ginamit ko for declamation ay galing po sa internet. Sorry for using it pero bibigyan ko nalang ng credits. And also yung sa spoken word poetry naman ay galing sa isa kong kakilala. May permission ako sa kaniya na gamitin yun :)

Dumukwang si Declan upang mabasa iyong nilalamang dokumento subalit, galit kaagad ang gumupo sa kanyang pagkatao. "Resignation letter, huh?" Naikuyom ng binata ang kamao at namalayan na lamang ni Declan ang sariling binura ang files na malapit na sanang matapos. "Better to be basic." Untag pa niya at napangiti na lamang sa ka-balbalan na ginawa. Maya-maya pa ay napapailing na rin lang. "I am really an ass!" Inilapat ng binata ang magkabilang palad at pinag-isa iyon para sa isang magiliw na pagsalikop.

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

Origin “PANIGURADO AKONG sasabihan ka ng teacher niyo na magpakilala sa klase. And you can’t say no. You shall do what you are told to and introduce yourself. Tell them your name and your hobby..no, I already know what your hobby is and you obviously can’t tell anyone. Just add your positive traits and say that you are pleased to meet them.”

Halos manlamig ang kamay ko. Pero hindi ako pwedeng magpakita ng kahinaan. Huminga ako nang malalim at sinimulan ang presentation. "Good afternoon, everyone," sabi ko, pilit na pinapalabas ang self-confidence. "Today, I’ll be presenting some initial marketing strategies for the new product line of Villareal Group." Binuksan ko ang slides sa projector. Habang nag-e-explain ako, ramdam ko ang titig ni Damian. Hindi ko alam kung ini-evaluate niya ako o inaabangan niyang magkamali ako.

Ilang segundo kaming walang imikan. "I'm not asking for special treatment," I continued, voice trembling. "I just want a chance. One real chance. Without people assuming na kaya lang ako nandito dahil sa awa o dahil pinapaburan mo 'ko." Tumingin siya sa’kin ulit. "Then prove it." "I am." "No, you're not. You're apologizing for existing." “Because maybe I feel like I have to,” bulong ko. “Every single day.”

Tumango siya. — Eksakto. Ang kasalan — lalo na kung io-organisa ko ito tulad ng iniisip ko — ay magiging isang pampublikong deklarasyon. Aakitin nito hindi lamang ang mga nais natin, kundi pati ang mga usisero, ang pamamahayag, mga taong marunong gawing oportunidad ang isang kaganapan. Dito, may mga simpleng pasukan, mga kapitbahay, mga matapat na empleyado, ngunit may mga kahinaan ding ayaw kong ilantad sa liwanag. Ang lupaing ito ay dapat manatiling isang silungan, hindi isang tribuna.

Hindi ko hahayaang masira lang ng ganoon kadali ang pangarap ko dahil sa mga taong iyon. Sumilay ang ngiti sa labi nya. Tumayo sya at marahang hinaplos ang buhok ko, “Now that’s right. You have to believe in yourself. Even if other people stick the so-called evidence in your face. Always remember that I’m here for you and I will never let you fight these battles alone.”