Novel & Cerita Deep Quotes About Self

“Mahihirap ang mga araw na iyon, Alexander. May mga gabing umiiyak ako nang mag-isa, iniisip kung bakit kailangang mangyari ang lahat. Ngunit sinabi ko sa aking sarili na hindi ako pwedeng manatiling durog. Kaya pinag-aralan ko ang lahat ng bagay na akala ko ay hindi ko kayang gawin. Natutunan kong magdesisyon para sa aking sarili, natutunan kong tumayo nang walang umaalalay, at natutunan kong pahalagahan ang aking sarili nang higit pa sa kung paano mo ako pinahalagahan noon.” “At ngayon, mas malakas ka na,” sabi niya nang may paghanga. “Mas maganda, mas matalino, at mas malaya. Ngunit sa kabila ng lahat ng pagbabagong iyan, ang puso mo ay nananatiling mabuti pa rin.”

"Mainit na mainit din." Namula siya sa mga iniisip pinilit niyang ipikit ang mga mata sabay dasal na sana mawala kung ano mag kahalayang iniisip niya. "Maawa ka sarili mo self, hindi ba't nahimatay ka gabi sa sobrang ka libogan mo." mahinang bulong niya sa sarili at binaon ang mukha sa leeg ng lalaking walang kamalay malay na hinahalay na niya ito sa isip niya.

Hindi ko napagiling tumulo ang aking luha. He's almost three months in a coma. "There is nothing greater in this world than finding the people with whom we feel safe, secure, and most ourselves. We search to find the person most accepting of our flaws; We search to find the person most encouraging of our dreams; even those crazy, impulsive ones that never get off the ground. But most of all, we search to find the person who loves us so unconditionally we simply can’t do anything but believe it."

Napabuntong hininga na lang ako bago sumagot sakanya. "Ano ka ba naman? Hindi kita iiwan kasi kaibigan mo ako, hindi ba? No perfect human in this world depende na lang sa paningin mo sa iyong sarili kasi ang mahalaga lang naman sa buhay ng tao ay ang ang magpakatotoo at tanggapin ang mga nakalipas na at kasama na doon ang lungkot at saya." Ang medyo ewan kong payo sakanya tapos bigla niya na lamang akong niyakap.

On the other hand, my sickness has taught mesicknessy, a very important life lesson. It's that our lives end up with nothing else but us being accountable and responsible for ourselves only. Kailangan ipakita ng mismo nating sarili na kakayanin natin ang lahat ng ito. In my life? Everything is always wrong. Ngunit may importante akong napag-aralan. Wag na natin ipagpaalam ang lahat sa mga taong importante sa atin upang hindi na sila masaktan. I lived out my calling, being steadfast in whatever comes good or bad, being joyful in solitude, being patient with myself, and being humble enough to pay for the consequence of my mistakes.

Ang Echo Field ay hindi lamang nagre-reflect ng knowledge—ito ay nagre-reflect ng identity. “Mas mahirap pala ‘to kaysa sa inaakala natin,” sabi ng isang trainee habang nasa gitna ng integration session. “Hindi lang pala ito tungkol sa pag-intindi ng reality… kundi sa pag-intindi ng sarili.” “At iyon ang dahilan kung bakit delikado,” sagot ng isa pang observer. “Hindi lahat handa makita kung ano talaga sila.”

“Kung mahal, eh di mahal. Wag mong itanggi sa sarili mo para alam mo kung paano siya haharapin. Kaya ka nahihirapan dahil binabalewala mo ang totoo kaya ayan hindi mo alam paano dedepensahan yang sarili mo. Kita mo na kung anong nangyari, panay ang sabi mo na nakamove on ka na kahit alam mo sa sarili mo na hindi pa. Hindi mo naman kailangang aminin sa kanya…, aminin mo sa sarili mo.” Natahimik ako sa sinabi ni kuya. Tama siya, laging kong dene-deny ang totoong nararamdaman ko. Hindi pa ako nakakamove on, masakit pa sa akin ang nangyari at higit sa lahat ay mahal ko pa rin siya. Kailangang aminin ko sa sarili ang mga ito, para alam ko kung saan ako magsisimula.

Napataas ang isang kilay niya at natawa. “Hindi mo na rin kailangang sabihin iyan sa akin. I knew myself-- everything. Kahit lahat ng bagay na maiipintas sa akin nang isang tao ay alam ko. At balewala lang ang mga iyon sa ‘kin. Kung ganoon sila mag-isip, then who cares? Hindi naman noon mababago kung ano ang naabot ko ngayon,” may pagmamayabang na turan niya. Umismid ito. “That’s really who you are.” Ang tinutukoy nito ay ang pagiging mayabang niya.

Ngunit kahit na ganoon, may bahagyang tinig sa loob ko na nagsasabi: “Hindi mo kailangan harapin ang lahat nang mag-isa.” At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, huminga ako nang malalim at pinayagan ang sarili kong maramdaman. Hindi ko na tinaboy ang alaala, hindi ko na itinago ang sakit, at hindi ko na pinilit maging malakas para lang sa iba. Sa katahimikan ng silid, sa lamig ng hangin, sa bigat ng nakaraan, napagtanto ko—minsan, kailangan mo lang harapin ang sarili mo, kahit walang nakatingin, kahit walang nakakaintindi, kahit wala kang kasiguraduhan kung saan ka dadalhin ng bawat hakbang.

Pati paghinga, nakakapagod na rin. "Absolutely," sagot naman ng kasama. "But look," she added. "You are a writer, and you're good at looking in different perspectives. You give solution to the problem you created in your novel, you make every conflict beautiful. Yet when it comes to your self, your own life, sometimes, you're the most stupid person on earth that you tend to ignore all the solutions you yourself have believed in." A shallow smile made its way to her lips.