Deep Quotes About Self Novels & Stories

Hindi na natigil ang pagtulo ng luha ko hanggang sa mapagtanto na humihikbi na ako. It's not very easy to get out of this self-killing and loathing mindset lalo na may mga pinagdaraanan ka. I kept everything to myself, kasi alam kong iyon ang mas nararapat. Hindi ako maka-usad-usad sa gusto kong gawin sa buhay lalo na sa sarili ko. It's a curse to feel everything so very deeply that it also hurts more. I'm having emotional issues. I'm miserable, too broken to handle. And I wish I was good enough. I look okay outside, but inside, I am struggling. I'm having a hard time coping up with this fucked up life up until this moment. I'm too much.

Umalis na nga ito habang ang kasama naman nito ang nagligpit ng mga gamit. Nang maiwan na siyang mag-isa hindi na niya napigilan ang mahulog sa malalim na pag-iisip. Kay bilis talaga ng mga araw, parang kailan lang wala siyang maalala na kahit ano sa kanyang sarili na para siyang ipinanganak ulit, walang naaalala, hindi kilala maging ang kanyang sarili. Tadhana nga bang maituturing ang lahat ng ito?

Minsan, kahit simpleng bagay, nagiging big deal dahil sa pagiging over thinker ko. Minsan, tinatanong ko ang sarili ko ng kung ano-ano. Kung deserved ko ba talaga ang buhay ko ngayon. Kung sapat ba ako para sa ibang tao. Kung tama ba ang mga naging desisyon ko. Ang dami kong tanong pero hanggang ngayon, wala pa ring kasagutan. Saan ko ba hahanapin ang mga sagot? O kung mahahanap ko pa ba? But then I realized that everything happens for a reason. We should never question our worth because even if other people call us worthless, always remember that we always deserve the best and not settle for less. We know ourselves better than other people. We should never let other people drag us down.

Ang laki nito ay kakasya ang dalawang tao. "Oh! Hooooly mother of Siobe, magsu-swimming ba kami dito? Huwag naman sana papa G at baka dito kami magsisiran sa loob na dalawa ni Drake. Pero ayos lang naman sa akin, gusto ko din naman na masisid," parang baliw na sabi n'ya na agad ding kinastigo ang sarili ang maalala ang mga pinagsasabi. "Ay naku, ang harot natin self. Baka hanggang harot ka lang at hindi mo naman kakayanin," sermon n'ya sa sarili.

"No. Please don't say that, Eli. Don't ever be sorry for being what you are. You are valid. Walang sino mang dapag magdikta kung ano at sino ka. Being yourself is the best thing you could do in your life. Please stop this. Huwag mong saktan ang sarili mo para sa mga taong makikitid ang pag iisip. You are better than this, Eli. I know you were better than any of them. Trust me, magiging okay din ang lahat..." Muli akong niyakap ng mahigpit ni Wildon at lalo akong naluha sa mga sinabi niya. Tama si Wildon. I know myself morethan anyone else. Hindi ko dapat ginagawa ito dahil alam ko kung sino ako. "Salamat sa mga sinabi mo, Wildon. Salamat dahil nandito ka para sa akin." Niyakap ko pabalik si

Hindi ko napagiling tumulo ang aking luha. He's almost three months in a coma. "There is nothing greater in this world than finding the people with whom we feel safe, secure, and most ourselves. We search to find the person most accepting of our flaws; We search to find the person most encouraging of our dreams; even those crazy, impulsive ones that never get off the ground. But most of all, we search to find the person who loves us so unconditionally we simply can’t do anything but believe it."

Kanina masaya sila pero sa isang kurap ng mga mata ay naglaho iyon dahil lang sa mga tao na walang matinong magawa sa buhay at mangialam ng taong nananahimik. Ano nga bang nakukuha sa pagyayabang at pagiging palalo? Nakakabusog ba ‘yon? Nakakabusog ng ego at ulo pero hindi ng sikmura. At mas lalong hindi iyon nakakabusog ng kaluluwa ng tao kapag namatay na. It’s always good to stay humble all the time and not to become a human being who believes that he is a god while he is really not. Napatingin si Catharine kay Drear nang wala pa ring imik na sumakay ito at naupo lang sa driver’s seat.

Mabuti nga at hanggang ngayon scholar pa rin ako. "Isang taon...isang taon na lang...kaya natin to self!" kausap ko ang aking sarili "... wag kang bibitaw lalaban tayo. Magtatapos ako, pagkatapos maghahanap ako ng magandang trabaho. Gagawa tayo ng bahay at lilibutin natin ang buong mundo. "O bakit? Bawal bang mangarap? Mas maganda yung may pangarap sa buhay kesa wala diba?

“Mahihirap ang mga araw na iyon, Alexander. May mga gabing umiiyak ako nang mag-isa, iniisip kung bakit kailangang mangyari ang lahat. Ngunit sinabi ko sa aking sarili na hindi ako pwedeng manatiling durog. Kaya pinag-aralan ko ang lahat ng bagay na akala ko ay hindi ko kayang gawin. Natutunan kong magdesisyon para sa aking sarili, natutunan kong tumayo nang walang umaalalay, at natutunan kong pahalagahan ang aking sarili nang higit pa sa kung paano mo ako pinahalagahan noon.” “At ngayon, mas malakas ka na,” sabi niya nang may paghanga. “Mas maganda, mas matalino, at mas malaya. Ngunit sa kabila ng lahat ng pagbabagong iyan, ang puso mo ay nananatiling mabuti pa rin.”

Hindi ko alam kung anong mas masakit—yung katotohanang tama siya o yung realization na buong buhay ko yata ay iyon mismo ang ginagawa ko. Trying to prove myself. Trying to be enough. Trying to make people acknowledge my worth. "You have nothing to prove to them," he continued quietly. "But you do have something to prove to yourself." Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko. Because no one had ever said those words to me before. People always told me to work harder. To be better. To earn respect. But no one ever told me that maybe... I was fighting the wrong battle all this time.