Deep Quotes About Self Novels & Stories

"Sabi mo nga, lahat tayo may mga sugat. Ngunit, ang pagiging tapat sa sarili, yun ang pinakamahalaga. Hindi ko kayang tanggapin ang isang tao na hindi buo sa sarili niya." Sa mga salitang iyon, para bang nagkaroon ng liwanag sa gitna ng kanilang relasyon. Natutunan nilang tanggapin ang kanilang kahinaan at ang mga bahagi ng kanilang sarili na hindi nila kayang ipakita sa iba. Nagkaroon sila ng isang malalim na pag-unawa na hindi nila kailangang maging perpekto o walang mga kahinaan para maging buo sa isa’t isa.

May pilit na iniiwasan pero iyon at iyon pa rin ang ginagawa na nagpapalabas na pinagmumukha lang nating tanga ang sarili. I felt use, stupid and worthless just because of my own shallow mind.

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

Paano kapag sinabi kong, gusto ko, kahit medyo naguguluhan na ako ngayon, valid pa rin ba 'yun? Magiging selfish ako kung sasabihin kong, will ito ni Lord. Kung will niya ito, bakit hindi ko na makita ang sarili kong iyon ang gagawin sa hinaharap? Sabi nila, there is nothing more important than knowing what you want in life, and there is almost nothing that is more difficult to figure until you truly know what you want, you are not going to really achieve anything. Human beings are exceptional in that we are able to tap into near supernatural strength and willpower when we know what we really want.

Sa huli, mapait siyang ngumiti, hinubad ang jacket, niyakap ito, at naglakad pauwi. Ang pinaka-kalakasang meron siya ay self-awareness. At ang pinaka-kahinaan niya, ay self-awareness din. Dahil kapag alam mong hindi mo kayang sabayan ang isang tao, hindi ka magiging matapang para magmahal. Kaya ang tanging magagawa niya ay manatili sa madilim na sulok, maghilom mag-isa, at maghintay na gumaling ang mga sugat na tinamo.

Hindi ko alam kung gusto kong lumayo dahil natatakot akong mas mabasa niya pa, o kung gusto kong manatili para marinig pa ang mga sinasabi niya. "If you feel exhausted when you feel that they can't see your worth, know that your value isn't defined by anyone else's view. You deserve to rest and be with people who genuinely see and appreciate you," patuloy niya, at sa bawat salita, parang may biglang gumaan sa loob ko. "People like me," dagdag niya.

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo. Did I really know how to appreciate people around me? Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay? I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.