Deep Quotes About Self Novels & Stories

Que sera, sera. Habang naglalakad ako ay itinuon ko rin ang pansin ko sa pag iisip ng malalim ukol sa kung anu anong bagay. Naglalakad na rin naman ako, why don’t I treat this as my very own therapy? ‘Di ba? Hay.

Paano kapag sinabi kong, gusto ko, kahit medyo naguguluhan na ako ngayon, valid pa rin ba 'yun? Magiging selfish ako kung sasabihin kong, will ito ni Lord. Kung will niya ito, bakit hindi ko na makita ang sarili kong iyon ang gagawin sa hinaharap? Sabi nila, there is nothing more important than knowing what you want in life, and there is almost nothing that is more difficult to figure until you truly know what you want, you are not going to really achieve anything. Human beings are exceptional in that we are able to tap into near supernatural strength and willpower when we know what we really want.

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.

On the other hand, my sickness has taught mesicknessy, a very important life lesson. It's that our lives end up with nothing else but us being accountable and responsible for ourselves only. Kailangan ipakita ng mismo nating sarili na kakayanin natin ang lahat ng ito. In my life? Everything is always wrong. Ngunit may importante akong napag-aralan. Wag na natin ipagpaalam ang lahat sa mga taong importante sa atin upang hindi na sila masaktan. I lived out my calling, being steadfast in whatever comes good or bad, being joyful in solitude, being patient with myself, and being humble enough to pay for the consequence of my mistakes.

Ang Echo Field ay hindi lamang nagre-reflect ng knowledge—ito ay nagre-reflect ng identity. “Mas mahirap pala ‘to kaysa sa inaakala natin,” sabi ng isang trainee habang nasa gitna ng integration session. “Hindi lang pala ito tungkol sa pag-intindi ng reality… kundi sa pag-intindi ng sarili.” “At iyon ang dahilan kung bakit delikado,” sagot ng isa pang observer. “Hindi lahat handa makita kung ano talaga sila.”

“Kung mahal, eh di mahal. Wag mong itanggi sa sarili mo para alam mo kung paano siya haharapin. Kaya ka nahihirapan dahil binabalewala mo ang totoo kaya ayan hindi mo alam paano dedepensahan yang sarili mo. Kita mo na kung anong nangyari, panay ang sabi mo na nakamove on ka na kahit alam mo sa sarili mo na hindi pa. Hindi mo naman kailangang aminin sa kanya…, aminin mo sa sarili mo.” Natahimik ako sa sinabi ni kuya. Tama siya, laging kong dene-deny ang totoong nararamdaman ko. Hindi pa ako nakakamove on, masakit pa sa akin ang nangyari at higit sa lahat ay mahal ko pa rin siya. Kailangang aminin ko sa sarili ang mga ito, para alam ko kung saan ako magsisimula.

Napataas ang isang kilay niya at natawa. “Hindi mo na rin kailangang sabihin iyan sa akin. I knew myself-- everything. Kahit lahat ng bagay na maiipintas sa akin nang isang tao ay alam ko. At balewala lang ang mga iyon sa ‘kin. Kung ganoon sila mag-isip, then who cares? Hindi naman noon mababago kung ano ang naabot ko ngayon,” may pagmamayabang na turan niya. Umismid ito. “That’s really who you are.” Ang tinutukoy nito ay ang pagiging mayabang niya.

Ngunit kahit na ganoon, may bahagyang tinig sa loob ko na nagsasabi: “Hindi mo kailangan harapin ang lahat nang mag-isa.” At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, huminga ako nang malalim at pinayagan ang sarili kong maramdaman. Hindi ko na tinaboy ang alaala, hindi ko na itinago ang sakit, at hindi ko na pinilit maging malakas para lang sa iba. Sa katahimikan ng silid, sa lamig ng hangin, sa bigat ng nakaraan, napagtanto ko—minsan, kailangan mo lang harapin ang sarili mo, kahit walang nakatingin, kahit walang nakakaintindi, kahit wala kang kasiguraduhan kung saan ka dadalhin ng bawat hakbang.

Pati paghinga, nakakapagod na rin. "Absolutely," sagot naman ng kasama. "But look," she added. "You are a writer, and you're good at looking in different perspectives. You give solution to the problem you created in your novel, you make every conflict beautiful. Yet when it comes to your self, your own life, sometimes, you're the most stupid person on earth that you tend to ignore all the solutions you yourself have believed in." A shallow smile made its way to her lips.