Deep Quotes About Self Novels & Stories

Marahan akong lumapit sa kanya at kinunot ko 'yong noo ko habang tinitingnan ang lalakeng 'to. "Nagiging hobby mo nang sisihin ang sarili mo, ah. Hindi na healthy 'yan. Isa pa, ilang beses ko bang sasabihin sa'yo na ang lahat ng mga nagyari sa akin ay desisyon ko. Hindi mo dapat sinisisi ang sarili mo, 'no ka ba?" Pa-iling-iling kong sermon sa kanya na nakatitig lang sa akin habang nagsasalita. "Look, it's really okay. Huwag ka ngang ma-konsensya dyan. Isa pa, gusto ko 'yong thought na nakasama kita." Sambit ko at tila nabigla ako sa huling sinabi ko. Tama bang sinabi ko pa 'yon?

Ako iyong bampira dito, pero sa dugo lang lumalakas ang pang-amoy ko, samantalang siya, mukhang matindi ang naging pagsasanay para aralin ang bagay na iyan. "Don't think that you deserve any less than what you have or that you don't deserve any better. Don't seek the acceptance of other people who you think are a little better than you just because you want to feel that someone better than you accepted you into their life. Do you wanna know...what is the real problem about you? You're relying to someone, you're needing someone's acceptance to accept yourself." Hindi ako makatingin sa kanya ng diretso pagkatapos. Pakiramdam ko tama lahat ng mga sinabi niya. Wala akong mahanap na pwedeng isago

“Ako na hindi ikaw iyon. Alam kong hindi ka duwag. At alam ko rin na hindi ka basta-bastang sumusuko sa hamon ng buhay. It’s normal and very much okay to cry because pain demands to be felt one way or the other. At pagkatapos mong umiyak ay bumangon ka kasi lahat naman tayo ay minsan sa buhay natin ay nadadapa at nalulugmok. At nasa atin na iyon kung babangon ba tayo at lalaban sa hamon ng buhay o hahayaan na lang natin ang sarili nating madapa, malugmok at magdusa ng habambuhay. Pasasaan ba’t mawawala rin ang sakit. Pasasaan ba’t makakalimutan mo ring minahal mo siya. He will nothing be but a distant memory to you.” "Pero alam mo kung ano ang hindi mo dapat na kalimutan? Iyon ang mga aral n

Kitang-kita nya ang lungkot sa mga mata nito at ang patuloy na pag-agos ng luha. "Now, listen to me, Ate. Gawin mo ang pagpapalaya sa sarili mo, hindi para sa amin kung hindi para sa sarili mo. You deserve to be happy. Hindi mo naman kailangan ibigay ang buong tiwala mo. Kailangan mo lang sila patuluyin. Kung mananatili sila, okay, kung aalis ayos lang. That's the real meaning of life, people come and go, some teach us a lesson while some will walk with us till our last journey. Nasa atin lang iyon kung saan natin sila ilalagay," mahabang pahayag ni Samuel. Muli siyang niyakap ng kambal habang patuloy naman siya umiyak sa bisig ng mga ito.

Yourself is the main source of happiness. If you found the right man who treat your right, and love you more than anything in this world, please don’t be stupid. Love yourself deeply. What doesn love yourself mean? The answer may vaires but it’s about choosing yourself, and what makes you think is good for yourself. Nothing is selfish in choosing own sanity. Your feelings are matter, you're valid. Letting go the person you love means letting youself to love yourself more and better. It’s never a wrong decision if you choose yourself. Being selfish will save you to a lot of situation; nothing wrong in choosing yourselves - you did the right decision.

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.

"Iyon ba ang ginawa mo sa nagdaang taon?" "Yes," masaya kong sabi. "Nagawa ko lahat ng gusto ko. Kasi kung magkasama tayo sa mga panahong iyon, baka limitado lang ang oras ko sa sarili. When you left, I focused on myself. And guess what?" "What?" nakangiti niyang tanong. "I value myself more than ever. I love myself more than anyone. I appreciate myself more each day. I care about myself more. Not being selfish, but self-love is essential."

Inobserhan ko nalang siya ng maigi para tignan kung ano ba talaga ang pakay niya. "Alam mo, you're actually full of mystery. You would actually be shocked when you find out more about yourself." He said while his gaze is still on the book. Nagtataka ako sa sinabi niya at nagugulohan ako. Sa pagkaka-alam ko ay alam ko na lahat kung anong meron sa sarili ko. Ano pa ba ang dapat kong malaman? "Anong ibig mong sabihin? Ano pa bang dapat kong malaman about sa sarili ko?" Nagtataka kong tanong sa kanya.

Deep inside me, to my unfixable heart. "It's funny to think how I can make other people happy but I can't even make it to myself." he said. I heard him sigh pero hindi ko pa rin siya nilingon. Hindi ko maiwasang sisihin siya at ang sarili ko kung bakit ganito ang naging kalagayan ko. If he's not a god and If I'm not goddess. Definitely there will never be an us. "I'm sorry," bulong niya. "Your sorry can't change anything so stop it because it's useless." malamig na tugon ko. Sandaling katahimikan ang namayani sa pagitan naming dalawa.