Di Mo Masilip Ang Langit Novels & Stories

Tanong ni Helliry habang nakatingin sa langit. “Hindi ko rin alam. Failed lahat eh.”

hindi ako palaging sapat. Pilit kong pinigilan ang nanginginig na mga daliri, pero kusa silang gumagalaw. Pilit hinahanap ang init ng kamay niyang wala na sa tabi ko. Kasabay ng lamig ng damo, ang bigat sa dibdib ko'y tila naging mas mabigat pa. "Hindi ka pwedeng mawala..." bulong ko, halos walang boses. Nakatingin ako ngayon sa langit—madilim, walang bituin. Tila ba pati kalangitan ay nagdadalamhati. Wala rin silang sagot sa tanong ko.

Naka tingala lang ako sa langit at tuluyan ng umagos ang luha ko. I raised my hand into the sky like I'm reaching the moon. I sob. Maximilian, bakit ang hirap mong abutin? Nababagay nga ba talaga ako sayo?

Maling-mali siya. Kailan man hindi bababa ang langit. Kailangan man mananatiling tinitingala ng lahat ang langit. Habang ang lupa, inaapakan ng lahat na tila walang halaga. Si Marco ang langit at siya ang lupa.

My nights are still lonely and my days are still sad because you were never in my side anymore. I looked at the sky and see nothing but darkness. Walang buwan sa gabing ito. Wala ring mga bituin. Parang uulan pa nga. Ah, nakikisimpatiya siguro ang nasa taas sa akin. Mabuti naman kasi maraming beses na rin nilang hindi dininig ang mga panalangin ko.

winika ni Macario sa kanila Hanggang sa may dumaan na matandang babae na nakapansin sa kanila at sila ay nilapitan "mga iho at ineng ! Baket narito pa kayo sa daan? at may dala pa kayong munting sanggol Gabee na at mukhang nag susungit ang langit" sabay tingen sa kalangitan . Agad na tumingin si Macario at Malakas sa kalangitan at sumagot si macario "tama sya mukhang nag susungit ang kalangitan kelangan na naten makahanap ng masisilungan wika ni macario sabay baling ang tingen sa matandang babae inang salamat po sa inyong babala ! Maiwan po muna namen kayo kame ay mag hahanap ng masisilungan bago pa dumating ang pag susungit ng langit dagdag pa nya rito

Bakit? "Heaven Langit, ano bang nangyayari sa'yo at parang wala ka sa sarili mo ngayon? Hindi ka pa rin ba maka-move on sa movie kanina?" para akong ginising sa katotohanan dahil sa boses na 'yon ni Breach habang mariin siyang nakatitig sa akin. Ako naman, tanginang litong-kito dahil sa nangyayari ngayon. Hindi ko alam kung bakit gano'n na lang nang nangyari na para bang sa isang iglap, lahat naglaho.

Tumigil ako sa pagsubo at tinanaw ang langit. “Uulan ba ngayon?” I asked. Imposible naman. Mataas ang sikat ng araw ngayon ngunit medyo makulimlim kasi ang kalangitan sa malayong parte. Hindi ko alam kung papunta ba rito ang maiitim na ulam na ‘yan o ano. “I don’t know,” masungit na sagot naman ng lalaking kaharap ko.

"Ang ganda." Niyakap ko agad siya sa tuwa at saka ibinaling ang tingin sa langit. Sobrang ganda ng langit. Sana may ganito rin sana sa Pinas. Masaya naming pinanood ang tila mga linyang nagsasayawan sa langit. Iba - iba ang mga kulay iyon. Parang nagsasayawan sila sa saya. Hindi ko na din sinayang ang pagkakataon para makakuha ng picture dito. Nagpapicture na din kaming dalawa kay Tito Dan na siyang nandiruto din.

Hindi ako ang ulap na madaling matanggal ng hangin. Ngayon, unti-unti akong nagiging langit.