Novel & Cerita Di Mo Masilip Ang Langit

My nights are still lonely and my days are still sad because you were never in my side anymore. I looked at the sky and see nothing but darkness. Walang buwan sa gabing ito. Wala ring mga bituin. Parang uulan pa nga. Ah, nakikisimpatiya siguro ang nasa taas sa akin. Mabuti naman kasi maraming beses na rin nilang hindi dininig ang mga panalangin ko.

winika ni Macario sa kanila Hanggang sa may dumaan na matandang babae na nakapansin sa kanila at sila ay nilapitan "mga iho at ineng ! Baket narito pa kayo sa daan? at may dala pa kayong munting sanggol Gabee na at mukhang nag susungit ang langit" sabay tingen sa kalangitan . Agad na tumingin si Macario at Malakas sa kalangitan at sumagot si macario "tama sya mukhang nag susungit ang kalangitan kelangan na naten makahanap ng masisilungan wika ni macario sabay baling ang tingen sa matandang babae inang salamat po sa inyong babala ! Maiwan po muna namen kayo kame ay mag hahanap ng masisilungan bago pa dumating ang pag susungit ng langit dagdag pa nya rito

Bakit? "Heaven Langit, ano bang nangyayari sa'yo at parang wala ka sa sarili mo ngayon? Hindi ka pa rin ba maka-move on sa movie kanina?" para akong ginising sa katotohanan dahil sa boses na 'yon ni Breach habang mariin siyang nakatitig sa akin. Ako naman, tanginang litong-kito dahil sa nangyayari ngayon. Hindi ko alam kung bakit gano'n na lang nang nangyari na para bang sa isang iglap, lahat naglaho.

Tumigil ako sa pagsubo at tinanaw ang langit. “Uulan ba ngayon?” I asked. Imposible naman. Mataas ang sikat ng araw ngayon ngunit medyo makulimlim kasi ang kalangitan sa malayong parte. Hindi ko alam kung papunta ba rito ang maiitim na ulam na ‘yan o ano. “I don’t know,” masungit na sagot naman ng lalaking kaharap ko.

"Ang ganda." Niyakap ko agad siya sa tuwa at saka ibinaling ang tingin sa langit. Sobrang ganda ng langit. Sana may ganito rin sana sa Pinas. Masaya naming pinanood ang tila mga linyang nagsasayawan sa langit. Iba - iba ang mga kulay iyon. Parang nagsasayawan sila sa saya. Hindi ko na din sinayang ang pagkakataon para makakuha ng picture dito. Nagpapicture na din kaming dalawa kay Tito Dan na siyang nandiruto din.

Hindi ako ang ulap na madaling matanggal ng hangin. Ngayon, unti-unti akong nagiging langit.

Madilim ang paligid, tanging sinag ng buwan lang ang nagbibigay liwanag sa buong hardin. Tumingala siya sa kalangitan kasabay ng pagpapakawala niya ng isang malalim na buntong-hininga. "I miss you Leslie," wala sa sariling usal niya habang nakatingin sa kalangitan na puno ng mga bituin. "I cant't wait to see you and feel you," sa mga huling salitang binigkas niya ay naramdaman niya ang pagragasa ng mga luha niya na parang dam na nawasak.

Tumingin ka lang sa langit Baka sakaling may masumpungan Di kaya ako'y tawagin Malalaman mong kahit kailan Hawak-kamay Di kita iiwan sa paglakbay Dito sa mundong walang katiyakan Hawak-kamay Di kita bibitawan sa paglalakbay Sa mundo ng kawalan Minsan madarama mo Ang mundo'y gumuho sa ilalim ng iyong mga paa At ang agos ng problema'y tinatangay Tumingin ka lang sa langit Baka sakaling may masumpungan Di kaya ako'y tawagin Malalaman mong kahit kailan Hawak-kamay Di kita iiwan sa paglakbay Dito sa mundong walang katiyakan Hawak-kamay

Sa loob ng ilang segundo, mayroong malakas na kulog at kidlat sa langit at mga itim na ulap ang biglang lumitaw sa langit na maaliwalas kanina. Sa isang kisapmata, ang buong langit ay nababalot na ng mga itim na ulap! “Ito!” Tumingin si Finn sa langit at hindi siya makapagsalita sa sobrang gulat. Ang lahat, kasama na si Jasmine, ay mayroong parehong ekspresyon sa kanilang mga mukha. Nasabi lang ni Graham, “Milagro. Isa itong himala!”

Kapag titingala ay parang abot na ang langit. "Kapag nag-umaga kusang bumaba ang ulap, para ka ng nasa langit kapag nasaksihan mo iyon."Pagsasalita ni Novice. Hindi niya maalis ang pagkakatitig sa maamong mukha ni Shaina. Nang sumulyap ito ay muli na naman bumilis ang pagtibok ng puso niya.