Novel & Cerita Di Mo Masilip Ang Langit

Ngunit hindi siya nito pinansin. “Ang ganda ang langit. Nakikita mo ba ang malaking star na ‘iyon? Sirius ang tawag diyan. The brightest star. Kapag malungkot ka, tignan mo ang star na ‘yan sa langit para maalala mo ako. Para mapangiti ka. Kahit malayo ako o kahit ano ang mangyari sa buhay nating dalawa, nandito lang ako para sa’yo.”

umiiyak nyang sabi. Tila nakikisabay sa kanya ang langit dahil bumuhos din ang malakas na ulan. "Love, come back to me please"

Marahil nakatulog na ito. Nang tignan niya ang langit, may makislap na bagay ang tila gumuhit doon. It was a shooting star. He closed his eyes and silently wished for the heaven in his arms to never ever fade.

“But you don’t want that, ’Ma. Right? You don’t want us separated…” “Papayag kami.” Putol nila. Parang pinagsakluban ng langit at lupa. Hindi ako nakapagsalita. Nakakunot ang noo ko, hindi makapaniwala sa naririnig. Paanong papayag sila? “Why? Hindi ba’t sabi n’yo…”

tanong ko ulit. "Nothing," tipid na sabi n'ya. Napatango-tango na lamang ako dahil mukhang wala talaga s'yang balak na sabihin 'yong problema. Tumingala ako upang tanawin ang langit. Kahit nahaharangan ito ng malaking salamin ay makikita mo pa rin ang pagkinang ng mga bituin, pati na ang liwanag na binibigay ng buwan.

Marahil ay gaya niya, hindi rin ito makatulog nang oras na iyon. "Ikaw pala, Thyon. Bakit gising ka pa?" kaswal niyang tanong sa babae saka patagilid na humarap dito. "'Di kasi ako makatulog, e," tugon nito habang nakatingala sa madilim na kalangitan. "Kaya pala madilim ang langit dahil walang moon and stars," komento pa nito. Nag-angat rin ng tingin si Malaya at pinagmasdan ang kulay itim na kalangitan. "Ang sabi ng Itay ko, kapag walang buwan at mga bituwin, uulan raw."

He asked, and I look at him. “Wala, ang ganda lang kasi ng langit. Parang kukunin na ako ni Lord.” Pilit na biro ko. He furrowed his eyebrows. “You're so random.” Sinimangutan ko siya. “Just shh! Let's enjoy this beautiful view.” Ani ko at muling tumingin na sa langit. Ang hirap maging Jollibee kapag nalaman mong pinili na si Mcdo. Hayys.

Muli akong napatingin sa itaas ng langit. "Babalik din sa normal ang lahat Katanaya" Pagsasabi ko sa sarili ko. Buong magdamag lang akong nakatingin sa langit hanggang sa namalayan ko nalang na papalitaw ko na ang haring araw. Ang tagal ko palang gising, hindi ko manlang namalayan. Nang sumikat ang araw ay bumaba na ako sa puno at naghanda para nagsanay

Mas masakit ang pagtataksil kapag ito ay mula sa isang tao na hindi inaasahan at isang taong mahal mo. "Hindi sila lalayo sa—" Naputol ang aking mga salita nang magsimula ang kotse. Wala akong naantig na nagtrabaho, at ito ay nagpapabilis sa isang mataas na rate. Nagmartsa ako sa preno, ngunit walang bunga ito. "Hindi, maayos ang kotse ngayong gabi," nag -panic ako nang mawalan ako ng kontrol.

Vava. "The night sky becomes dark whenever there's no moon. So plain. So empty. Nothingness." Naka-ngiti nyang sabi. Nagbabadya nang magsipatak ang mga luha ko. Nagbu-blur na din ang paningin ko dahil sa mga luha ko pero hahayaan ko na sila. "Paano 'yung stars?" Tanong ko. Mahina naman syang natawa. "The moon can brighten up the sky even without stars. Wait, your smiles and craziness are the stars. Happy?" Eeeeeh! Vava naman, eh! Lintik naman, oh! Baka maihi ako nito!