Novel & Cerita Di Mo Masilip Ang Langit

“Napakasarap sa pakiramdam.” Sa langit, parang mga diamante ang kislap ng mga tala at bituin. Malinaw na nakikita ang iba’t-ibang stars constellations dahil walang kaulap-ulap at banayad pa ang ihip ng hanging Amihan. Ang higaan namin, parang niyebe sa lambot. In-order ko online para sa mga pagkakataong ganito. Malalaki ang aming unan at komportable.

Siya. "Kasabihan ba 'yan o inimbento mo na naman." Ako. "Hindi. Lagi 'yan sinasabi ni mommy sakin. Sabi niya kasi, mahilig ang ama ko tumingala sa langit. Lagi niyang hinahanap ang buwan para sabihin sa mommy ko ang kasabihan niya." "Paano kung umulan? Madilim ang langit, walang star, walang buwan." Sabi ko.

Malakas ang Dragon ngunit wala siyang magawa! "Damn it! Ako ba... mamamatay ng ganito?" Sa sandaling ito, isang maliwanag na liwanag ang bumaba mula sa madilim na kalangitan na parang isang shooting star! “Ano yun!” Tumingala sa langit ang babaeng naka pulang damit at napagtantong may lumilipad papunta sa kanya. Gayunpaman, ito ay napakaitim at wala siyang makitang kahit ano.

Dumaan lang kami sa isang fast-food para bumili ng pagkain tapos dito na kami tumambay. Hindi na rin naman masama dahil atleast dito tahimik.Kitang-kita ko pa ang langit na nasabugan ng maraming bituin. Pareho kaming nakatingin sa langit nang bigla akong nakakita ng shooting star. "Oy...nakita mo 'yun?" agad na tanong ko sa kanya habang nananatiling nakatitig sa langit. "Ang alin?"

Dalawang araw na mula nang umuwi doon ang dalaga at ayaw makipag-usap sa iba maliban sa kanya. "Marahil ay pinarosahan ako ng langit, mother dahil binalak ko na talikuran ang una kong pangarap sa buhay." "Hindi totoo iyan, Anak. Snusubokan ka lamang niya kung hanggang saan ang tibay ng pagmamahalan ninyong dalawa. Sundin mo ang nais ng iyong puso at isipan upang wala kang pagsisihan sa bandang huli."

Kaya naman panay ang pag hagod ko sa braso at pag kiskis ng dalawang palad ko. Puno ng butuin ang kalangitan na ikinatuwa ko. Sabi kasi nila pag may butuin sa kalangitan walang ulan ko masamang panahon ang darating. Hindi kasi sila natatabunan ng maitim na ulap.

Eh di sana, ilang buwan ko na din sana naranasan ang langit sa piling nito "Teka! Teka lang..anong langit?" sigaw ng isipan ko. shit..langit---- or ---ahhh, ewan! Basta! Masarap naman ang nangyari sa amin kagabi kaya lang, may aftershocks pala kinaumagahan at hangang ngayun, hindi pa rin nakakabawi ang katawan ko

nakangisi kong sabi sa kanya. Para naman siyang natuwa dahil sa sinabe ko. "talaga,pero ano ang gagamitin natin papunta sa langit?"nakanguso niyang tanong. Napakamot naman ako sa aking ulo dahil sa tanong ni Misty. Ang akala niya talaga ay pupunta kami ng langit,pero sa ibang langit ang pupuntahan namin-iyong Kami lang dalawa ang makakaalam.

Bliss. Kung great joy ito, bakit hindi mukhang masaya ang lalaking ‘to? Parang pinagsakluban pa nga ng langit at lupa ang hitsura, e. Kulang na lang talaga ay maiisip na niyang malungkot ang buhay nito. Kapag siguro sobrang yaman ay malungkot. Na sa rules ‘yan.