Novel & Cerita Di Mo Masilip Ang Langit

Niyakap ko din ang bag ko habang nakatingin lang sa harapan. "Do you love rain?" I suddenly asked him. It just came out off my mouth, out of nowhere. Babawiin ko sana but he seems want to answer my question. "Yes, I kinda love rainy days and especially.. rainy nights" he said while staring at the sky. Sa langit na walang mga bituin dahil sa ulan. I look up to the sky too and stare at the moon na medyo malabo dahil sa ulap. It seems like a shade of color is in the middle of the more darker sky.

nakasimgaot na sabi ko sa kanya. “I’ll help you lose weight, In a different way. More than just physical and some sort of happiness," malanding sabi niya. Hindi ko nalang siya pinansin sa kanyang sinabi. Bagkus, tumingin ulit ako sa kalangitan. Niyakap niya nalang ako ng mahigpit. “Ang daming stars, ang liwanag ng langit. Pwede kaya akong mag wish? Kaso walang shooting star," nakangiti kong sabi sa kanya.

isa nga ba? ***** Yumanig ang buong lupa sa libingan at kumidlat nang malakas pero walang senyales ng pag ulang magaganap. Ang mga uwak ay lumipad lahat sa kalangitan na nagdagdag sa pagiging madilim ng kalangitang tanging liwanag lang ng buwan ang mayroon. *****

na kahit nga langgam ayokong saktan e," mapaklang tawa ko. "Paano pa 'ko babangon... kung 'yung nag-iisa na lang na alam kong kakampi ko, iniwan rin ako?" I looked up at the grey sky above us. Wala man lang hangin. Wala ring araw. Parang kasama ko rin ang langit sa lungkot. Walang sagot. Pero mas mabuti pa 'tong katahimikan na 'to kesa sa ingay ng mga taong hindi naman talaga nakikinig.

Iniwan na siya ng mga mahal niya sa buhay. "Anong kasalanan ko?" Nanlilisik ang mga matang tumingala siya sa langit. "Anong kasalanan ko? Bakit ako? Bakit?" Malapit nang kumagat ang hatinggabi kaya mangilan-ngilan na lang ang mga tao sa lansangan. Umiiwas sa direksyon ng dalaga ang ilan sa mga napapadaan doon. May iba na lumapit sa kanya dahil sa pag-aalala.

Hindi ko akalaing darating ang araw na hindi niya ako hahabulin. Pero iyon na nga ang nangyari. Nagmamadali akong naglakad palabas ng coffee shop, hindi alintana ang bigat ng ulan na bumagsak mula sa madilim na kalangitan. Tila sumasalamin ito sa nararamdaman ko—malamig, mabigat, at walang kasiguraduhan. Para saan pa ang pagmamahal kung hindi naman ito sapat para piliin ka?

At ano rin naman ba ang pakealam mo kung trip niyang makipag landian sa iba? Inis niyang kausap sa sarili sabay malakas na napa buga ng hangin habang pilit na nag iwas na lamang ng tingin. Ngunit kahit ano yata ang gawin niya ay hindi pa rin mawala ang kanyang inis. “Huy! Ayos ka lang ba? Kanina pa kasi nang hahaba iyang nguso mo.”

Bakit sila pa na hirap na hirap na nga ang pinagsasakluban pa lalo ng langit at lupa? Ilang minuto siya na nag-iiyak. Pinagtitinginan na siya ng mga tao na nagdadaan sa hagdanan, pero wala na siyang hiya. Inisip niya na iyon na nga lang ang libre sa mundo, ang umiyak, ipagkakait rin ba sa kaniya? Bumaha pa ang kaniyang luha na halos hindi na siya makahinga.

Reklamo ko sabay himas ng nasaktan kong ulo, nag-angat ako ng tingin at malungkot na tumingin sa malawak na kalangitan. “Alam ko na wala akong pinag-aralan, batid ko rin na may hangganan ang kaalaman ko, pero hindi ako ganun katanga , Sky, para hindi maunawaan ang mga bagay-bagay sa paligid ko. Sana naman sabihin nila sa akin kung ano ang kasalanan na nagawa ko para naman maitama ko.” Mahaba kong wika habang malungkot na pinagmamasdan ang bawat pag kislap ng mga bituin mula sa kalangitan.

Tumingala siya. Maaliwalas ang langit sa mga sandaling iyon. Nagkikislapan ang mga bituin na iba't iba ang hugis dahil sa distansya nila sa planetang kinaroroonan. Iba-iba rin ang kanilang mga kulay. Napakatahimik ng paligid. Tanging huni ng kuliglig ang maririnig doon. Isa sa mga bagay na ma-m-miss niya pagbalik sa Maynila.