Di Mo Masilip Ang Langit Mga Nobela at Kwento

Sa sandaling ito, lalong lumakas ang ingay sa kanilang paligid, "Napakagandang nilalang na nasa langit!" Isang nilalang na makalangit? Saan? Sinundan ni Ben ang tingin ng lahat at tumingin sa unahan, agad na natigilan, "Naku, isa siyang nilalang sa langit!" Nanlalaki ang mga matang nakatitig sa kanya ang mga mayayamang binata sa paligid. "Kailan dumating ang isang makalangit na kagandahan sa BGC? Ngayon lang natin siya nakita!"

seryoso niyang sabi. “Bakit ka umiwas ng apat na taon?” “Bakit hindi ka man lang nag-message o tumawag?” “At bakit hindi ka namin mahanap?” Hindi ako agad nakasagot. Umiwas ako ng tingin. Tumingala ako sa langit. “Kuya…” mahina kong sabi. “Nakikita mo ‘yung star na ‘yon?” Itinuro ko ang langit. Punong-puno ng mga bituin.

Tuluyan ng tumigil si Kairus. Umatras ito ng umatras habang nakatingin sa langit or shoul I say, sa isang plane na dumaan sa taas namin. Ang kaninang isang butil na luha ay tuloy na tuloy na itong umagos sa mata ko. Napayuko ako ng wala na talaga. Umalis na ang kaibigan ko.

Ang huni ng mga kuliglig at ang lagaslas ng tubig ay tila isang musika ng kalikasan na naghihiwalay sa kanila mula sa magulong mundo. "Tingnan mo 'yan, Phina," bulong ni Niguel, itinuturo ang kalangitan na tadtad ng mga bituin. "Sa Maynila, hindi mo makikita ang ganitong klaseng langit. Natatabunan ng usok at matataas na building. Dito sa probinsya, simple lang ang buhay, pero malinaw mong nakikita ang mga bagay na mahalaga."

"Magaling ba siya?" Kuminang ang mata nito at eksaheradong tumango. "Sobra! Si Master ba magaling din?" Umiwas siya ng tingin at kunwaring tumayo at nag-inat. Pero makulit ito at inulit ang tanong nito. "Naaabot ko ang langit kahit ang dila lamang niya ang kaniyang gamit." Pagkatapos sabihin iyon ay umiinit ang buong mukhang tinalikuran niya ito.

Hindi ko agad siya napansin. “Nagising lang ako dahil sa mga lamok. I guess you needed it the most,” I replied. Madilim at tahimik sa buong paligid. Tunog lamang ng mga kulisap ang tanging maririnig. "We need it both," he said. Nilingon ko siya ngunit nakatingala lang siya sa langit. "Yeah,” I agree, pagtatapos ko sa usapan. "Mukhang hindi naman uulan,” mungkahi niya. I glanced on the sky to check it myself. Maraming mga bituin at napakakalmado ng kalangitan.

“Nothing.” Tumingala siyang muli at tumingin ulit sa langit. Pero hindi na ako mapakali. Weird. Sobrang weird. Habang bumababa na yung dami ng meteor, hindi ko maiwasan maalala… Yung unang beses kaming nagkita.

biglang sabi niya matapos ang katahimikan. "Ano naman 'yon?" "Ayon sa kuwentong iyon, ang araw, buwan, at ang mga bituin sa langit daw ay ang korona, suklay, at ang kuwintas ni Alunsina. Parte ng mga alahas na isinaboy ni Tungkung Langit sa kalangitan para lang makita si Alunsina. At saka 'yong ulan at kulog? Luha at boses raw ni Tungkung Langit 'yon, na desperadong tinatawag ang kaniyang asawa at dinadamdam ang sakit ng kaniyang pagkawala. See? That's how he loves Alunsina 'cause up until now, nararamdaman pa rin natin ang kulog at ulan kaya ibig sabihin umiiyak pa rin si Tungkung Langit sa pagkawala ni Alunsina."

Bilog na bilog ang buwan at maraming nagkalat ng bituin, I wanted to smile because it was my favorite scene before but I couldn't because those memories was replaced by nightmares. "Ang ganda ng langit, 'no? Ang daming stars, ang kinang pa." I nodded and continued looking above. "But it would be more attractive if there's no stars, and moon. Just plain black sky," I told her without thinking what I was saying to her. "Huh?" She couldn't get my point. "I love it when the sky doesn't have any sparkling things on it. It was more attractive and beautiful when it's plain." "Eh? Anong nakaka-attract doon? Plain lang, parang wala naman special."

And with a casual push of his foot, the swing swayed slightly. Tahimik siyang tumingin sa langit. Madilim. Walang mga bituin. Walang buwan. Wala ring ulan. Parang langit na walang laman—kalmado pero malungkot. “There’s nothing beautiful up there,” he muttered. Nagulat si Marga sa sinabi niya, pero agad ding ngumiti. “Really? Look again,” she said, pointing towards the skyline. Sa malayo, kita ang mga skyscraper na kumikislap sa ilaw. Neon signs changing hues, blinking lights dancing like stars in motion.