Diner Dash 2: Restaurant Rescue Novels & Stories

Walang bakas na pinilit ito o ginulo. Pinindot niya ang lighter. Sumindi ang dulo ng sigarilyo. Ilang upos na ang nasa maliit na lalagyan sa gilid ng dashboard. Mayamaya pa'y bumukas ang pinto ng restaurant. Lumabas si Talia kasama si Lucas. Ilang hakbang pa lang, may itim na luxury car ang dahan-dahang lumapit at huminto sa tapat nila. Tinted ang salamin. Binuksan ng driver ang likod na pinto.

Kinuha ni Frank ang emergency hammer na nasa trunk niya saka niya muling binalikan si Darlyn para basagin ang bintana ng sasakyan at mailabas si Darlyn. Dumating naman kaagad ang rescue dahil tinawagan na ni Erickson ang rescue habang binabaybay pa lang ni Darlyn at Frank ang kahabaan ng highway. Nakuha nila kaagad si Darlyn. Kita ni Frank ang dugo na nasa noo ni Darlyn dahil sa pagkakatama nito sa kotse.

HANGGANG SA MARATING nila ang destinasyong restaurant ay hindi pa rin binigyan ng pansin ni Rohi ang dalaga kahit nakikinita niya ang bulto nito sa side mirror ng sasakyan. Lalong nanlumo doon si Daviana na halatang guilty pa rin sa pagiging pasaway niya noong lasing siya. Marahil ay nainis sa kanya ang binata. Iyon ang patuloy na umiikot sa isipan ni Daviana habang lulan ng sasakyan. Ilang beses na rin niyang hindi napapansin na napakagat na pala siya sa kanyang hinliliit na kuko. Iyon ang madalas niyang gawin kapag sobrang tensyonado siya. Pumarada ang kanilang sasakyan malapit sa restaurant. Sa kabilang street iyon at kailangan pa nilang maglakad ng ilang metro at tumawid. Wala na kasing

Pagpasok pa lamang nila ay agad silang sinalubong ng isang nakangiting waitress. “Good afternoon, sir, ma'am. Welcome.” “I have a reservation under Dylan Lucero,” magalang na sabi ni Dylan. Mabilis na sinilip ng waitress ang reservation list sa hawak nitong tablet bago ito muling ngumiti. “Yes, Mr. Lucero. Your table is ready. Please follow me.”

“Shall we?” Marahan akong tumango at ikinawit ang kamay ko sa braso nya. Inalalayan nya ako pasakay sa passenger seat saka sya sumakay. Tahimik lang kami habang nagmamaneho sya hanggang sa makarating kami sa isang mamahaling restaurant. Sabay kaming pumasok sa loob at sinalubong kami ng isang staff. Clint smiled, “I have a reservation under the name Clint Silvano.”

Hindi niya inaakalang mamahaling restaurant ito. “Miss, do you have a reservation?” “Ah, yes,” wika ni Czarina. “Under Damion Marquez’s name.” “Please, follow me.” Agad siyang dinala ng waitress sa second floor kung saan wala ni isang tao ang naroon. “Did he book the entire floor po ba?” magalang na tanong ni Czarina sa waitress, bakas rin sa boses nito ang pagkagulat at hindi mapakaniwala sa nakita.

Nasa kalagitnaan sila ng kanilang tawanan nang bumukas ang pinto ng restaurant. Nilingon ng lahat ang bagong dating. Naputol ang halakhakan. Si Levi at kasama niya si Dianne Cortez. Magkasunod silang pumasok. Casual ang suot pero litaw ang confidence ni Dianne. Kitang-kita rin ang familiarity ng kilos nila ni Levi, parang natural lang sa kanilang dalawa ang sabay na galaw. Naglakad si Levi papalapit sa table nila.

Pinatay ni Dane ang makina ng sasakyan saka ibinaba ang bintana sa tabi niya. Nang makalabas si Dane ng sasakyan, napatitig siya sa fries na nasa dashboard. After a minute of staring at the fries, she reached out her hand to get one piece. Tinitigan niya iyon ng ilang segundo bago kinain. Tastes good. Inabot niya ang fries na nasa dashboard at mabilis na kinain 'yon. Her hand was shaking as she eat and when she realized that, a bitter smile spread on her lips.

Hindi niya kinalimutan ang waiter na hinila niya sa paa habang namimilipit sa sakit. May iilang crew ng restaurant na naiwan sa kusina at nakamata lamang ang mga ito habang nakatingin sa kanila. Nag-iwan ng makapal na bungkol ng pera sa mesa si Austin, saka sila lumabas kung saan nakaparada ang van na minamaneho ng isa nilang kasamahan. “Where to, Luke?” It was Dylan, their driver. Kakauwi lang nito sa bansa at habang wala pang misyon ay nakipag-bonding muna sa kanila.

"Well, it must have been someone who's been watching you while you spend your time in that bar. Creeps go the extra mile these days so you have to be careful." "Thank you. For being there. Alam ko namang wala kang obligasyong gawin 'yun. But you did rescued me anyway. " "It didn't feel like an obligation. It's something you do for friends." "Friends?" my eyebrows raised. "Yep. Unless you'd like it to be something else." "One step at a time I guess. I'm not promising anything but at the same time I am not closing my door to anything." "That's good to hear. I'm Dash by the way. Just in case you still don't know my name."