Disappointments Quotes Novels & Stories

Nang marinig niya ang salitang iyon mula kay Stefan ay may kung anong kirot sa kanyang dibdib siyang naramdaman. “You really disappoint me!” Napakagat si Eunice sa kanyang labi. “Ano bang nagawa kong kasalanan? Para mas lalo niya akong kamuhian? Ano?”

"Like your mad at me" "I'm not mad, I'm just disappointed, for the way you act" Ngunit niyakap siya nito at sinubsob ang mukha sa leeg niya. "I., I just can't help it, I feel so powerless now,. I wanted to know you better., I wanted to talk to you,about some other thing that can make you smile, but I didn't have any idea, I wanted to know what you like and dislike your thought about many things the way your eyes look at me ,.I feel so anxious"

Ilang taon din ang kaniyang isinakripisyo doon dahil inisip niyang wala siyang mukhang maihaharap kay Alex kung sakaling bumalik siyang walang nakamit. "Useless!" "Change this now!" "Can you do better?!" "I'm sorry but you're fired," "I don't like your presentation Ms. Villar," "Pack your belongings Ms. Gabriela," "Try again next time," "Please assist yourself to go out Ma'am,"

At bago ako tuluyang lumabas ng office niya, nakarinig ako ng mahina pero malinaw na bulong mula sa kanya—hindi ko alam kung para sa akin o para sa sarili niya lang. “…Don’t disappoint me.” Pagkalabas ko ng opisina ay para akong binagsakan ng langit at lupa. Kahit ako ay hindi ko maintindihan ang sarili. Gusto ko ba talagang umalis o hindi? “Three months…” bulong ko sa sarili ko. “Kaya ko ba talaga ‘to? Paano kung pumalpak ako? Paano kung wala akong mahanap na kapalit na pasado sa kanya?”

Iniisip nitong ang pagmamalupit sa iba ay tagumpay. Na ang pagnanakaw ng bagay na hindi kanya ay panalo. Napakababaw. Napakakaawa. Sa huli ay iisang pangungusap lamang ang isinagot niya. “I hope you can always stay optimistic.”

putol kong pag-kakasabi nang bigla siyang umimik, “I’m so disappointed sa nangyari Mr. Alex. Ang dami ko noong bisita sa aking party, at dahil sa nangyari may napag-desisyonan ako. Wag nalang muna natin ituloy ang ating plano, I’m sorry that’s my final plan,” pahayag naman niya sa akin. Doon ay nagulat ako at hindi ko halos alam ang aking sasabihin sa kaniya, ngunit sinubukan ko parin siyang kausapin.

"Enough. A plan without assurance is senseless in terms of these things while possibilities may lead to disappointment." Nawala ang pagkakakunot ng noo ko sa sinabi n'ya at umayos ng tayo. Ilang beses akong huminga ng malalim bago muling sumagot. "But Mr. President, a possibility is a possibility. It doesn't always end up with disappointment." paliwanag ko. "But you have no assurance that it will not disappoint me and the people." Bahagya akong napatingin sa gilid bago bumaling sakan'ya ng naiinis. Ang hirap n'yang paliwanagan pero hindi ko rin naman matawag na makitid ang utak n'ya.

My breathing became shallow and heavy until I can no longer feel the surroundings. _____________________________________________ Sino po yung mga nag-expect na may mangyayare at na disappoint kasi wala naman pala? Haha, guys, I did not intend to make it happen from the start kaya wag kayo madisappoint. Vote and comment!

Medyo disappointed lang talaga ako kahit alam ko sa sarili kong ginawa at ginagawa ko lahat ng makakaya ko lalo para dito sa company. Lagi kong ginagawa ang best ko pero nararamdaman ko na noon pa man na sobrang ayokong maka-disappoint. Wala akong maalalang pangyayari sa nakalipas na dalawang taon na meron akong tao na sobrang na disappoint. Kaso, lagi kong naiisip na talagang: HINDI KO KAYANG MAKADISAPPOINT AT LALO NA ANG MADISAPPOINT SA SARILI KO.

"I know,,I'm sorry." "Sorry.." Uyam kong tanong sa kaniya." Na fix ba ng sorry mo ang ginawa mong yun!hindi kuya! Kasi tiwala mo na ang nawala! You disappointing us,,hindi ko alam kong ano ang mararamdaman ng mga magulang natin oras na nalaman nila ang ginawa mong to,,ayaw kong makita ang disappointment sa mukha nila." Napapailing kong sabi sa kaniya bago ko siya tuluyang tinalikuran..