Don't Judge Quotes นิยาย & เรื่องราว

Pero sa mga salitang sinabi niya may unti-unting nabubuong kumpiyansa sa akin, “So if they stare, let them stare.” Tumahimik siya sandali. “If they whisper, let them whisper.” Napansin kong bahagyang humigpit ang hawak niya sa manibela. “If they judge, let them.” Matigas niyang sabi. Para bang wala siyang pakialam sa opinyon ng kahit sino sa mundong ito. “But don't ever lower your head.” Hindi ako umimik. Pinakinggan ko lang siya.

sermon ko. He just smiled. "May kasabihan naman po, 'don't judge the book by its cover'. " sabi niya. "Book ba itong binigay mo?" pagtataray ko. "Hindi." "Hindi naman pala eh. Please paki-bago yung cover, dahil iyon ang representation ng content sa loob. Oke?" "Ayoko nga!" Sinamaan ko siya ng tingin. Gwapo pa naman sana tung lalaking toh.

Dagdag niya pa at tinuro-turo pa ako. "Baka nakakalimutan mo alam ko lahat ng sekret—" She cuts me off again. "Oo na! Oo na itikom ko 'yang bunganga mo! Hmmp! Ang sama mo sa 'kin, "Nakasimagot na nagpapadyak-padyak paakyat sa itaas na ikinangiti ko. ''Sorry sa nasabi ko kanina basta-basta na lang kita pinag-salitan pero salamat. Promise hindi ko na uulitin, I will never judge you base on what I see, I'll do judge you based on what's you make me feel."

“Didn’t know you had it in you.” Nanlaki ang mata ko at mabilis ko siyang sinamaan ng tingin. “Shut up,” mariin kong bulong. Pero lalo lang siyang ngumisi. Mukhang mas lalo pa siyang naaliw. “Relax,” dagdag niya, taas ang dalawang kamay na parang sumusuko. “I’m not judging.” Saglit siyang tumingin kay Jacob, pagkatapos ay agad niya din ibinalik sa akin.

"Then, stop thinking of that damn words, mataray, ikaw lang naman nag-iisip niya'n. Hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan. Naniniwala ka ba sa kasabihang, don't judge a book by its cover?" "Oo naman," sagot agad ni Gretel. "Gano'n naman pala, e. Then, harapin mo siya. Kaibigan mo ako, hindi ba? Matuto ka ring magpasensiya sa mga taong minamahal ko. Is that clear, Ms. Gomez?" "Alright, but thank you for helping me. I want to sleep, Lucas." "Sige na matulog ka na muna."

wika ko Naman habang nakangiti ng malapad sa bartender. " Walang ano man Miss Chu"sambit Naman sakin ng bartender. Hindi ata alam ng lalaking ito na ako Ang may Ari ng bar na pinasukan Niya. " Next time don't judge the book by its cover, simple quote Hindi pa memo!" Inis kung wika at aalis na sana ng bigla niyang hawakan Ang kamay ko ng mahigpit. " Wag mo kung talikuran! Hindi pa ako tapos sayo!" Inis niyang sambit sakin.

“Wala si sir Hace na kakausap sa kanya kaya ako nalang ang nag -entertain.Mabait naman s’yang kausap,’wag ka lang titingin sa ,mata niya.” Natawa kami pareho sa huling sinabi ko. “Oo nga eh,nakakatakot talaga s’yang tumingin. Pero dahil sa sinabi mo,naalala ko tuloy ang sinabi no’n ng teacher namin.’Don’t judge a book by it’s cover’!”

-duncan "Hindi ko alam kung anong ginawa ko sayo para tratuhin mo ako ng ganito pero as far as i rememder too? WALA. SO DON'T JUDGE ME. HINDI KO KAYO PINEPERAHAN!" Matinding emosyon ang bumabanayad sa kanya. Humarap ito sa kanya. At seryosong tumingin. "I don't judge you. I'm just telling my opinion and impression about you." Malalalim ang tingin nito. Bakit ba ganito ito sa kanya? May nagawa ba siya talaga?

“Eh wait lang kasi! Hindi ko kasi alam ‘tong nararamdaman ko! Hindi ako sanay na may kaibigan!” Napatingin siya muli sa akin na para bang hindi makapaniwala. “You? Hindi sanay magkaroon ng kaibigan? Impossible.” Napairap ako. “Don’t judge a book by its cover.” Ngumiwi siya. “Hindi ikaw ‘yung tipo ng tao na hindi magkakaroon ng kaibigan.” Umiling siya ng paulit-ulit na para bang hindi talaga kombinsido sa sinabi ko.

" Isip niyo pala ako ng magandang caption. Wala akong mahanap na magandang quatation. " " Azami, itigil mo na nga muna 'yan. Iyong script mo ang basahin at pagtuunan mo ng pansin, hindi 'yong kung anu-ano. Ibigay mo saakin cellphone mo. " Sinubukan ni Manager Kara na agawin ang cellphone nito pero mabilis itong inilayo ito ni Azami.