Donate Blood Quotes Novels & Stories

Kahit na narinig naman ni Hunyo ang pagpasok ko, hindi ito lumingon. Nang nakalapit, umiwas ang mata ko kay Veronica. I slowly swallowed. “How is she?” tanong ko kahit alam ko naman kondisyon niya. “She’s stable but lost a lot of blood.” “I’ll donate if we have the same blood type.” Hindi ko alam bakit ko sinabi iyon. Baka dahil sa konsensya ko. Napabuntong hininga na lamang ako. “There’s a lot of blood banks, Zell. You don’t have to.”

“Pero rare ang blood type niya. Wala kaming available ngayon sa blood bank.” Nanlamig ang buong katawan ni Iris. “Anong ibig sabihin… wala?” “Ang ibig sabihin,” sagot ng doktor, seryoso, “kung hindi tayo makahanap ng donor immediately, delikado siya.” Parang may kumurot sa puso niya. Napaupo siya sa sahig, wala nang lakas. “Doc, tulungan ninyo kami,” mariing sabi ni Brent, “babayaran namin. Hanapan ninyo sa ibang hospital. Tawagan ninyo lahat.”

Poor? Damn! "How much do you want-" tatayo na sana ito. "Damn you! My child needs your blood!" she shouted in frustration. A tear fell from her eyes. Tumitig siya rito sa mata. "He needs you... Please, he will die if you don't donate your blood..." she whispered as she kneel down. Damn it! For the second time in her life, she pleaded. She kneel down, nagmamakaawa.

“So, you save this child? Your assistant told me there’s a patient here.” “Opo dinala namin kaagad dito kasi walang ibang nakakita sa aksidente kundi kaming dalawa lang ng assistant ko. Iyong nakasagasa di naman tumakbo kundi umalis para hanapin kamag-anak ng batang iyan,” “I see. Good to hear that you care about the child” sabi nito sa kanya. “Actually last night, I donated blood to the child because there was no available blood in your hospital.” sabi ulit ni Brent

Hinding-hindi na niya ito magagawang mahalin muli. Malamig at matigas ang naging tugon ni Lia. "Kung magpapakamatay man ako o hindi, buhay ko 'to at wala itong kinalaman sa'yo. Kung gusto mong magkawanggawa, pwede kang pumunta sa blood bank buwan-buwan. Sigurado akong maraming magpapasalamat sa'yo dahil sa pagiging rare ng blood type mo, pero hinding-hindi ako magiging isa sa kanila."

Mas lumalim ang kunot ng kanyang noo sa sinasabi nito, "And since when did you become a good samaritan? At kanino ka nag-donate ng dugo?" "I'm always kind, especially to those who really need help. Well, tingin ko ay kailangan talaga ng bata ng dugo lalo pa't hindi mahagilap ang ama niya. We're not actually match, pero ipapalit iyon sa stock na makukuha nila." "Tss. Whatever you say. I'll give you five minutes to call someone and fetch me here." Umungol ito ng reklamo na hindi niya pinansin. Akmang papatayin na niya ang tawag noong humirit pa ito ng isang beses.

Kulang ang mga donor ng dugo, at tila imposible nang makahanap ng tugmang dugo. Sa mga araw na iyon, pakiramdam ko ay mababaliw ako, hindi ko malaman kung paano malulutas ang ganitong sitwasyon. Nakikita kong unti-unting bumibigay ang katawan ni Dionne, at ang pinakakinatatakutan ko ay baka tuluyan na siyang mawala. Dahil sa desperasyon, nagpasya akong kausapin ang doktor ni Dionne para mag-alok ng dugo. Bilang ama niya, sigurado akong tugma ang dugo namin. "I'm willing to donate blood for Dionne," sabi ko sa doktor.

“Huwag niyo akong ginagago dahil matagal na akong loko-loko! Magdo-donate ako kahit na ayaw niyo!” “Hindi ho iyon ang ibig kong sabihin, Mr. Gadaza. Ang gusto ko lang iparating ay baka hindi kayanin ng iyong immune system pagkatapos mong mag-donate ng bone marrow. Hindi ko naman kayo sinasabihan na hindi niyo pwedeng ibigay ang bone marrow na kailangan ng bata. Ganito kasi iyon, Mr. Gadaza...” todo paliwanag ng doctor na tumayo na rin sa kanyang upuan, “Babagsak ang katawan mo na alam mo ang maaaring mangyari. Once na bumagsak ang katawan mo, hindi natin alam ang maaaring maging mga complications. Sa totoo lang, tatapatin na kita sobrang risky kung magdo-donate ka ng bone marrow.”

saad niya. Bahagyang ngumiti si Marco Sandoval, "Minsan ang mga bihirang bagay ay hindi naman magandang bagay." Pagkatapos noon, tumingin ulit siya kay Veronica nang may kahulugan, "Sasabihin mo ba sa kanya kapag nagising siya?" Sinabi niya ito nang walang simula o wakas, at nahirapan siya na maunawaan. "Ano?" Itinaas ni Marco ang kanyang braso na may butas ng karayom, "Nag-donate ako ng dugo sa kanya." ani nito.

Papipilitang sabi ng isa na tinaas pa ng bahagya ang kamay. "Dalawang tao po ang kailangang mag-donate, Mr. Cordova," sabi ng nurse. "Lahat ng B+ d'yan 'wag ninyong hintayin na ako mismo ang kukuha sa mga dugo ninyo!" Nanggalaiti kong sigaw. Napa-igtad naman lahat sila, hindi lang ang mga tauhan ko kun'di pati na ang doktora at dalawang nurse.