Eating Mindfully Mga Nobela at Kwento

she grumbled. Our orders finally arrived kaya hindi ko na kailangan pang ma-bored. It's time to pay my attention to the food I'm going to eat. Finally! I got all the food I want and I looked happily at my plate. Hindi naman ako ganoon katakaw but food always give me comfort. Kaya kapag na-stress sa mga bagay-bagay, kain talaga ang katapat. I was going to bring the spoon to my mouth when Clarisse poked me.

I put my headphone then started eating. "Hm..." I like their spagh. It's creamy and tasty. I was in the middle of feasting my food, when I felt that cold stare again. I roam my eyes around just to see that guy in the elevator looking at me, or more like staring. I just continue eating my food not minding his stare. When I finished eating, I cleaned the table, then lean back and close my eyes. Then a familiar face came into my mind a face I wouldn't forget and a memory came like a lightning.

Kailangan kong malaman ang mga bagay-bagay para sa aking sarili, kahit na ang ibig sabihin nito ay humarap sa kadiliman nang mag-isa. Kung gusto kong simulan ang pag-iisip ng mga bagay-bagay, ang unang hakbang ay ang kumuha ng makakain, kahit na ito ang huling bagay na gusto kong gawin ngayon. Sa isang mabigat na buntong-hininga, umupo ako at itinulak ang aking sarili mula sa kama, pinipigilan ang aking sarili sa kung ano ang naghihintay.

Mabilis akong nag-iwas ng tingin at pinakalma ang aking sarili. “Just focus,” I whispered to myself and tapped my shoulder to stay focused. Huminga ako nang malalim. Binalik ang aking mga mata sa monitor upang hindi na madistract muli sa ginagawa ng lalaki. Bakit ba kasi…sobrang gwapo at hot niya? Kinutusan ko ang aking sarili sa naging tanong ko. Why did I even think of that way? While I was busy with what I was doing, halos hindi ko namalayan na umaga na pala kung hindi lang talaga nag-alok si Mr. Monteverde ng pagkain. Halos lumapat na sa screen ang aking mukha.

Pero ang gusto pala talaga niayng sabihin sa akin ay ang hindi ko pagbibigay ng pansin sa pagkain na nakahanda sa akin, o kahit man lang uminom ng tubig. Doon naman ako napatango, at hindi maiwasang makaramdam ng guilt. Kasi aminado naman talaga akong busy ako sa pagtatrabaho ngayon, at kung anu-ano pa ang iniisip ko na baka nagtatampo siya, o something. Kaya lang, all this time, ang iniisip niya ay ako pala mismo. Hindi ko tuloy maiwasang ilihis na lamang ang aking mga mata, at sulyapan ang pagkain na in-order ni Killian para sa akin.

Iyong pagkatakam na ganoong pagkain lang ang laman ng aking isipan kahit pa napakarami naman sanang pagkain na nabibili, iyong hindi mahirap hanapin. Ewan ko ba. Ang weird lang ng sikmura ko! Pero dahil nga iyon ang gusto ko ay hahayaan ko nalang ang sariling mag enjoy. Pagkain na nga lang makakapagpasaya sa akin, pipigilan ko pa ba ang sarili? Mas maigi naman na iyon nalang magiging bisyo ko keysa magpakalulong sa lalaki! Shit! ******** "Uhmmmm...." Bahagyang napaubo si Manang Martha habang mariing nakatitig sa akin nang ilapag ko sa mesa ang mga pinamiling ingredients.

Pagkatapos kong umusal ng maikling panalangin nag-umpisa na akong kumain. Sarap na sarap ako sa aking kinakain pero nakatingin lang siya sa akin. Wala akong pakialam sa opinyon niya, basta ang mahalaga ay busog ako at para matulog na ng maaga. “Can you eat slowly? Para ka namang mauubusan ng pagkain eh!” Bakas sa mukha ni Rafael ang inis sa akin.

Pinagtitinginan man kami ay wala na akong pakialam. Nitong mga nakaraang araw ay napansin ko rin sa sarili ko na ang takaw ko sa pagkain. Minsan habang pumapasok sa opisina ay hindi pwede na wala akong mapakpak na pagkain habang naglalakad sa kung saan ang area ko. Kaya minsan ang elevator amoy ng kung anong bitbit ko. Minsan kasi banana q, o di kaya nilagang mais o kung ano pang pwede ng maidala sa loob ng opisina.

Nakakahiya! Mas lalo pang lumala ang sitwasyon ng dumating na ang pagkain nila. Wala siyang ganang kumain, pero pinilit niya ang sarili. Kailangan niyang mag-focus. Hindi siya dapat maapektuhan ng isang panaginip lang!

Doon ako umupo, hindi dahil nahihiya ako kundi dahil ayoko ng pakikipagplastikan. Tahimik akong kumain, dahan-dahan, parang walang ibang iniintindi kundi ang pagkain sa harap ko. Pero sa totoo lang, kalahati ng atensyon ko ay nasa paligid pa rin—nakikinig, nagmamasid, nagtatala ng mga detalye. Hanggang sa may isang presensya ang biglang pumasok sa eksena. Hindi ko man siya agad nakita, naramdaman ko.