Eating Mindfully Mga Nobela at Kwento

Pero sa lagay niya, kahit ano pang pagkain ang ihanda sa kanya sa oras na yun ay sasarap talaga sa kanyang panlasa lalo na’t ganitong gutom na gutom siya. Nasa isip din niyang mag-boycott at hindi kakain para ma-alarma ang sino mang nagdukot sa kanya. Pero kapag ginawa niya iyon ay hindi siya makapag-isip nang maayos kung paano pakikipagharap sa mastermind ng nagpadukot sa kanya. Kailangan meron siyang presence of mind, at hindi niya iyon magagawa kung gutom siya.

Bagay na napakaimposibleng mangyari sa ngayon. Dahil doon ay tila nawalan na ako ng ganang kumain. Kaya kahit halos hindi ko pa napapangalahati ang pagkain na inilagay ko sa plato ko ay tumayo na ako. Bahagya pa ngang padabog iyon. Ramdam ko naman ang pagsunod ng tingin nilang lahat. "Ayoko nang kumain. Tapos na ako." walang emosyon na saad ko.

Mahina itong natawa habang pinagmamasdan ako. "Uminit lang ang ulo ko kanina. Sa lahat kasi ang ayaw ko ay iyung malagay sa alanganin ang health. Well, nangyari na iyun, and hindi daw ako makukulong or makakasuhan so, pwede na nating i-enjoy ang mga pagkain na nasa harapan natin. " nakangiting muli niyang wika. Tumango ako tsaka ko itinoon ang buo kong attention sa mga pagkain na nasa harapan ko.

she grumbled. Our orders finally arrived kaya hindi ko na kailangan pang ma-bored. It's time to pay my attention to the food I'm going to eat. Finally! I got all the food I want and I looked happily at my plate. Hindi naman ako ganoon katakaw but food always give me comfort. Kaya kapag na-stress sa mga bagay-bagay, kain talaga ang katapat. I was going to bring the spoon to my mouth when Clarisse poked me.

I put my headphone then started eating. "Hm..." I like their spagh. It's creamy and tasty. I was in the middle of feasting my food, when I felt that cold stare again. I roam my eyes around just to see that guy in the elevator looking at me, or more like staring. I just continue eating my food not minding his stare. When I finished eating, I cleaned the table, then lean back and close my eyes. Then a familiar face came into my mind a face I wouldn't forget and a memory came like a lightning.

Kailangan kong malaman ang mga bagay-bagay para sa aking sarili, kahit na ang ibig sabihin nito ay humarap sa kadiliman nang mag-isa. Kung gusto kong simulan ang pag-iisip ng mga bagay-bagay, ang unang hakbang ay ang kumuha ng makakain, kahit na ito ang huling bagay na gusto kong gawin ngayon. Sa isang mabigat na buntong-hininga, umupo ako at itinulak ang aking sarili mula sa kama, pinipigilan ang aking sarili sa kung ano ang naghihintay.

Mabilis akong nag-iwas ng tingin at pinakalma ang aking sarili. “Just focus,” I whispered to myself and tapped my shoulder to stay focused. Huminga ako nang malalim. Binalik ang aking mga mata sa monitor upang hindi na madistract muli sa ginagawa ng lalaki. Bakit ba kasi…sobrang gwapo at hot niya? Kinutusan ko ang aking sarili sa naging tanong ko. Why did I even think of that way? While I was busy with what I was doing, halos hindi ko namalayan na umaga na pala kung hindi lang talaga nag-alok si Mr. Monteverde ng pagkain. Halos lumapat na sa screen ang aking mukha.

Pero ang gusto pala talaga niayng sabihin sa akin ay ang hindi ko pagbibigay ng pansin sa pagkain na nakahanda sa akin, o kahit man lang uminom ng tubig. Doon naman ako napatango, at hindi maiwasang makaramdam ng guilt. Kasi aminado naman talaga akong busy ako sa pagtatrabaho ngayon, at kung anu-ano pa ang iniisip ko na baka nagtatampo siya, o something. Kaya lang, all this time, ang iniisip niya ay ako pala mismo. Hindi ko tuloy maiwasang ilihis na lamang ang aking mga mata, at sulyapan ang pagkain na in-order ni Killian para sa akin.

Hanggang nagising ay agad kung sinabing kumakain na upang makalaman ang kanyang tiyan. Hindi naman ito pumalag kaya, ngunit pagbangon nito ay agad ito napangiwi dahil nararamdaman siguro ito ang kanyang bahaging gitna na namamaga lalo na ang kanyang tahong. Sinamaan nya ako ng tingin pero ningisohan ko lamang ito. "Hali kana Mahal, kumain ka muna," sabi ko rito. Tumango lamang ito kaya agad akong lumapit upang mabuhat ko at madala sa lamesa kung saan ang pagkain nakahain na.

Iyong pagkatakam na ganoong pagkain lang ang laman ng aking isipan kahit pa napakarami naman sanang pagkain na nabibili, iyong hindi mahirap hanapin. Ewan ko ba. Ang weird lang ng sikmura ko! Pero dahil nga iyon ang gusto ko ay hahayaan ko nalang ang sariling mag enjoy. Pagkain na nga lang makakapagpasaya sa akin, pipigilan ko pa ba ang sarili? Mas maigi naman na iyon nalang magiging bisyo ko keysa magpakalulong sa lalaki! Shit! ******** "Uhmmmm...." Bahagyang napaubo si Manang Martha habang mariing nakatitig sa akin nang ilapag ko sa mesa ang mga pinamiling ingredients.