Eating Mindfully Mga Nobela at Kwento

Kaya magtitiis na lamang muna siguro ako saglit dito. Ginugol ko ang aking oras sa pagbabasa ng libro nang hindi ko man lang namamalayan na kinakailangan ko na pa lang kumain. Tahimik kasing inilapag ng butler ang pagkain sa center table. Since talagang naka-focus ako sa aking binabasa, hindi ko naramdaman ang presensya niya. Ni hindi ko nga rin narinig ang paglalakad niya, eh.

paliwanag ko sa kaniya. “O sige, tipirin mo na sa ibang bagay ang sarili mo, HUWAG lang sa pagkain. Hindi puwedeng stress ka na tapos gutom ka pa!” Napatawa naman ako sa sinabi niya. “Oo na po Madam Inutz,” “Gaga!” Tumawa kami at nilantakan ang pagkaing dinala niya.

"Focus on your food." Muntik na akong mabulunan habang si Rina naman napasimangot. "Yes po." Leche! Kahit ako nadadamay. Tahimik naman na natapos ang breakfast, pero ramdam ko ang tensyon buong oras, lalo na kapag hindi sinasadyang magkadikit ang kamay namin habang inaabot ang baso. At iyong mga titig niya? Parang gusto akong lunukin nang buhay.

Naiwan akong muli, kasama ang pagkain na hindi ko man lang nagawang galawin. Kinabukasan, o marahil ay kinabukasan ng kinabukasan, hindi ko na talaga masabi, ganoon pa rin ang ritwal. Magigising ako, maghihintay sa pagkain, at muling mag-iisa. Walang telebisyon, walang radyo, walang cellphone. Walang anumang koneksyon sa labas ng mundo. Nagsimula akong maglakad-lakad sa silid, binibilang ang aking mga hakbang, sinusubukang tandaan ang bawat detalye ng dingding, ng mga kasangkapan. Pakiramdam ko ay unti-unti akong mababaliw.

Hindi nila alam kung paano ng mga ito mauubos ang lahat ng pagkain na dala nila, ngunit hindi na nila pinagtuunan pa ito ng pansin at agad na tinapos ang ginagawa at agad na lumabas ng kwarto. Matapos ihanda ang kanjlang pagkain ay siya namang pag angat ng tingin ni Zero. Inilagay naman nito ang hawak sa loob ng bulsa at itinuon ang tingin sa harapan nito kung saan nakahanda ang lahat ng pagkain. Wala man lang ito reaksyon sa dami ng nakahandang pagkain. Mukha itong sanay na sa ganoong set up ng lamesa. Tahimik lamang ito kumukuha ng pagkain at inilalagay sa plato niya. Habang ang tatlo lang tahimik lamang itong pinagmamasdan at nakasunod ang mga mata nila sa bawat galaw nito. Hindi man lang

Pagpasok namin sa dining area ay agad na bumungad sa akin ang lamesa na puno ng iba't ibang klase ng pagkain, hindi halatang pinaghandaan ah. "Upo na po kayo ma'am " Ani nito. Tumango naman ako at naupo. "Ate, pwede po ba na tawagin niyo si Jaez? "I asked her. Tumango lang naman ito at tumalikod sa akin. Habang mag isa naman ako sa table ay pinagkakatitigan ko lang ang pagkain mukhang masarap pero wala akong gana na kumain dahil hindi pa rin mawala sa isip ko kung may nagawa ba akong mali, ngayon alam ko na yung pakiramdam ni Jaez kapag biglang hindi ko nalang siya pinapansin.

Ibinalik ko naman agad ang atensyon ko sa 'king ginagawa lalo pa't binuksan na niya ang paper bag at sumabog na ang mabangong amoy ng fried chicken sa loob ng opisina. Shocks! Biglang nagwala ang mga alaga ko sa tiyan! Nagpanggap akong busy sa ginagawa ko kahit pa ang totoo ay di ako makapagfocus dahil kumakalam na ang tiyan ko. Natatakam ako sa pagkaing dinala ng janitor! Ang tagal ko na ring hindi kumakain sa fastfood na yon, ah! Nakita ko mula sa 'king peripheral vision na binuksan niya ang burger at kinagatan ng malaki.

My mind still buzzed, but for the first time that day, I felt a quiet sense of focus like I could carry all the weight and still move forward. And as I ate, thoughts of Cebu, of deadlines, of responsibilities, and of Ethan mingled together. I knew a decision loomed, a choice that would change things. But right now, I allowed myself this small moment of calm. Just me, the food, and his presence nearby. For the past few days, except for my friends I hated how Ethan managed me so that I could breathe from everything.

Hindi ko puwedeng isipin ang paa kong masakit. Ang kailangan ko lamang isipin ay ang pagkain. Nagcountdown na… 10 seconds. 9, 8, 7,6,5,4,3,2,1 “STOP!” Eksaktong natapos ko ang pagplating. Napahinga ako nang malalim. Nakontento naman ako. Mukhang makakain naman. Hindi man ito ang pinakamasarap o pinakamaganda sa lahat, ginawa ko ang makakaya ko sa loob ng napakaikling oras.

"Don't look at your watch, focus on your food or else hindi kita papalabasin dito," ika niya na ikina simangot ko lalo. "Ok ok..." sambit ko kaya nag concentrate sa aking pagkain. Nang matapos ako patakbo akong pumasok na muli sa aking kwarto para mag tooth brush. Napamura ako ng makita ko ang time na naman, limang minuto na lang time na namin kaya paano pa ako nito makakahabol sa isip isip ko.