Eating Mindfully Mga Nobela at Kwento

Ramdam ko ang pag-iinit ng pisngi ko sa simpleng gesture na 'yon. Damn. I cleared my throat as I silently scolded myself for feeling something after that forehead kiss. I inhaled a sharp breath and shook the unnecessary thoughts away. Self, umayos ka. So, instead of thinking about it at nag focus na lamang ako sa pag aayos ng hapag kainan. Alam naman nating sobrang clingy lang talaga si Eli.

Kaya magtitiis na lamang muna siguro ako saglit dito. Ginugol ko ang aking oras sa pagbabasa ng libro nang hindi ko man lang namamalayan na kinakailangan ko na pa lang kumain. Tahimik kasing inilapag ng butler ang pagkain sa center table. Since talagang naka-focus ako sa aking binabasa, hindi ko naramdaman ang presensya niya. Ni hindi ko nga rin narinig ang paglalakad niya, eh.

paliwanag ko sa kaniya. “O sige, tipirin mo na sa ibang bagay ang sarili mo, HUWAG lang sa pagkain. Hindi puwedeng stress ka na tapos gutom ka pa!” Napatawa naman ako sa sinabi niya. “Oo na po Madam Inutz,” “Gaga!” Tumawa kami at nilantakan ang pagkaing dinala niya.

"Focus on your food." Muntik na akong mabulunan habang si Rina naman napasimangot. "Yes po." Leche! Kahit ako nadadamay. Tahimik naman na natapos ang breakfast, pero ramdam ko ang tensyon buong oras, lalo na kapag hindi sinasadyang magkadikit ang kamay namin habang inaabot ang baso. At iyong mga titig niya? Parang gusto akong lunukin nang buhay.

Naiwan akong muli, kasama ang pagkain na hindi ko man lang nagawang galawin. Kinabukasan, o marahil ay kinabukasan ng kinabukasan, hindi ko na talaga masabi, ganoon pa rin ang ritwal. Magigising ako, maghihintay sa pagkain, at muling mag-iisa. Walang telebisyon, walang radyo, walang cellphone. Walang anumang koneksyon sa labas ng mundo. Nagsimula akong maglakad-lakad sa silid, binibilang ang aking mga hakbang, sinusubukang tandaan ang bawat detalye ng dingding, ng mga kasangkapan. Pakiramdam ko ay unti-unti akong mababaliw.

Hindi nila alam kung paano ng mga ito mauubos ang lahat ng pagkain na dala nila, ngunit hindi na nila pinagtuunan pa ito ng pansin at agad na tinapos ang ginagawa at agad na lumabas ng kwarto. Matapos ihanda ang kanjlang pagkain ay siya namang pag angat ng tingin ni Zero. Inilagay naman nito ang hawak sa loob ng bulsa at itinuon ang tingin sa harapan nito kung saan nakahanda ang lahat ng pagkain. Wala man lang ito reaksyon sa dami ng nakahandang pagkain. Mukha itong sanay na sa ganoong set up ng lamesa. Tahimik lamang ito kumukuha ng pagkain at inilalagay sa plato niya. Habang ang tatlo lang tahimik lamang itong pinagmamasdan at nakasunod ang mga mata nila sa bawat galaw nito. Hindi man lang

He relished in the textures, savored the spices, and allowed himself to be fully present, the cacophony of life outside the eatery's walls fading into the background. With each bite, his energy was replenished, his spirits lifted. The challenges of the day seemed to recede, overshadowed by the immediate satisfaction of the here and now. It was a reminder that even amidst the complexities of his responsibilities, the pursuit of pleasure and sustenance was a worthy endeavor.

Mga naka-plating kasi ang mga pagkain na nasa harapan namin. "Kumain ka nang kumain dahil alam ko na mamaya, magiging matigas na naman ang ulo mo." muli niyang bigkas. Gulat naman akong napatitig sa kanya pero nang mapansin ko na sa pagkain na nakatutok ang kanyang buong attention ay muli akong nagbaba ng tingin at nagfocus sa kinakain ko. Hindi ko pa naubos ang apperizer, inilapag niya na ulit sa harapan ko ang para sa main course. Steak iyun at hitsura pa lang nakakatakam na.

Kapag hindi ako kailangan, hindi ako napapansin. Dahil wala naman akong ginagawa, walang naka-distract sa akin sa sama ng loob na nararamdaman ko. Tuloy-tuloy ang iyak ko, hindi ko namalayang tumagal iyon. Kaya rin nakaramdam ako ng sakit ng ulo nang medyo tumatahan na ako. I didn’t eat breakfast, pero dahil sa pag-iyak ko, hindi na rin ako nakakain ng lunch. Nakatulugan ko ang pag-iyak.

“Pangatlo, may part sa loob ng bibig na mas sensitive—doon ka mag-focus paminsan-minsan para mas maramdaman niya.” “Pang-apat, huwag kalimutan ang timing ng paghinga… malaking bagay ‘yon sa atmosphere.” “Panglima,” dagdag pa niya, “huwag kang parang nakikipag-agawan ng pagkain. Hindi ‘to laban.” Tahimik na nakikinig si Brielle habang sinusulat lahat sa notebook niya—walang mintis. Para siyang nag-aaral ng business strategy.